Βγάλτε τις σημαίες στα μπαλκόνια! Αγήματα βετεράνων «Γερουγεράδων» και «Βαστασοϊμπλικών» που έδωσαν ηρωικό αγώνα στο μέτωπο του πολέμου για να απελευθερωθεί η Ελλάδα μας από τον «αναρχοαπλυτοσυριζομαδουρικό» ζυγό, παρελαύνουν σήμερα από τα μίντια της χώρας.
Τον γαλανό ουρανό της πατρίδας μας σκίζουν υπερεξελιγμένα… «Μοιράζ’», που δεν αφήνουν απολύτως κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της κυβερνητικής μας κυριαρχίας, στον εισβολέα που επιβουλεύεται την κανονικότητα. Την ίδια ώρα, στα πελάγη της ενημέρωσης, φρεγάτες Χαλαρά πλέουν περήφανα στέλνοντας κι αυτές το δικό τους μήνυμα στον εχθρό.
Ζήτω η 11 η Δεκεμβρίου! Ο Πιερρακάκης εξελέγη πρόεδρος του Γιούρογκρουπ!
Ξοπίσω (στην επικαιρότητα) κι ο τζάμπα Φραπές. Που έταζε κλαρκ με φακέλους, πως θα πήγαινε με τόνους εγγράφων, πως θα έκανε μανούλες να κλάψουνε στη Βουλή, πως θα τα πει όλα.
Τελικά… ώδινεν όρος και έτεκεν μυν.
Δυο πρόσωπα. Νεοφιλελεύθερος Ιανός. Αυτή είναι η κατάσταση.
Από τη μία ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Η «ενσάρκωση της κανονικότητας» και του «Ελλάδα 2.0», η «ψυχή της ψηφιοποίησης» του επιτελικού κράτους. Η οποία ψηφιοποίηση παρεμπιπτόντως, η βάση επάνω στην οποία στηρίχθηκε αργότερα η επέκτασή της, η ενοποίηση και η μαζική ανάπτυξή της, του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δουλειά ήταν. Γιατί, ωραία και (πολτικά) εξυπηρετικά τα νιόφερτα αφηγήματα για τα μπλίκι-μπλίκι και τα γκοβ τζι αρ που πλασάρονται ως νεωτερισμός, αλλά να μην ξεχνάμε και την ιστορία.
Από την άλλη, ο Φραπές. Της ένοχης Σιωπής – σε ούτε μια, ούτε δυο, αλλά σε καμιά εξηνταριά ερωτήσεις. Ο άνθρωπος που απειλούσε θεούς και δαίμονες πως θα τους «γαμήσει», πως θα τους «ξεκωλώσει», ο άνθρωπος που έλεγε πως «λύνει και δένει» στον ΟΠΕΚΕΠΕ και συγχρόνως λεβεντοκαμάρωνε πως διαθέτει την στήριξη του «Γρηγόρη», αλλά και του «Μάκη», του «Κυριάκου» και του «κουμπάρου».
Δηλαδή που δεν απειλούσε ο ίδιος, γιατί ο ίδιος είναι μάλλον ψυχούλα, αλλά… κάποιος άλλος ήτανε που τα έκανε αυτά τα απειλητικά όπως είπε (μάλλον… ένας από το χωριό, δεν τον ξέρεις). Που του πήρε το τηλέφωνο του Φραπέ, «και βγήκε για λίγο έξω, για να μιλήσει».
Αλλά και δύο κόσμοι, είναι πια η… φάση.
Από τη μία, ο κόσμος των Φραπεδοχασάπηδων και όσων τους καλύπτουν πολιτικά – γιατί οι τελευταίοι τρέφονται εκλογικά από τους πρώτους. Από τη μια τα… παλιοσίδερα, οι Τζάγκουαρ, οι Πόρσε και οι Φεράρι που μέχρι και τα μικρά παιδιά γνωρίζουν πως με καμία Παναγία δεν αγοράζονται με τον τίμιο ιδρώτα της δουλειάς, παρά (αν δεν είσαι ζάπλουτος κληρονόμος-γόνος) αποκτώνται μόνο αν είσαι αποφασισμένο, λαμόγιο. Αν «κέρδισες» στο τζόκερ (καμιά δεκαριά, εικοσαριά – και βάλε – φορές). Αν έχεις τα κονέ στην Κορώνη. Ή αν συντρέχουν, όλα αυτά μαζί.
Από την άλλη, οι αγρότες. Οι άνθρωποι που ξέρουν από την καλή κι από την ανάποδη τι σημαίνει δουλειά, αλλά και τι σημαίνει ανέχεια. Που γνωρίζουν καλά το τι σημαίνει μόχθος κι αγωνία για να τα βγάλεις πέρα. Για να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, για να σπουδάσουν – για να κάνουν ό,τι ονειρεύονται. Ό,τι ονειρεύονται; Ξέχασε το! Δεν είν’ τα όνειρα για όλους – και κομμένα αυτά τα «πολυαριστερά» κι επαναστατικά περί, «κοινωνικής κινητικότητας».
Ο φτωχός, παραμένει φτωχός, ο κονεδιάρης θεωρείται «αυτοδημιούργητος» κι ο πλούσιος γίνεται πλουσιότερος. Μποτιλιάρισμα στη φτώχεια – και υπομονή.
Ποιο είναι λοιπόν το πραγματικό πρόσωπο της ΝουΔου και ποιον κόσμο εκφράζει; Γιατί, το προσωπείο της το βλέπουμε. Όπως και το ποιους
προστατεύει.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο