Τσίπρας εν όψει. Επί σκοπόν, πυρ… (του Θοδωρή Πάσχου)

Είτε αρέσει είτε όχι, στο σύμπαν της ευρύτερης Αριστεράς κυριαρχεί στις μέρες μας η πρωτοβουλία του εγχειρήματος Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός επανακάμπτει στο πολιτικό στερέωμα. Αυτό από μόνο του δημιουργεί αναταραχή, τόσο στους απέναντι – και δικαιολογημένα – όσο και στους απο’δω, τους κάθε λογής αριστερούς αστερισμούς (και είναι πάμπολλοι). Αναμενόμενη είναι η αντίδραση της Δεξιάς η οποία πνιγμένη στα σκάνδαλα και στον ευτελισμό των θεσμών και της δημόσιας ζωής δεν έχει άλλο δρόμο από το να θυμίζει τον παλιό “καλό” εαυτό της. Της τοξικότητας, της συνομωσιολογίας, της πληρωμένης αρθρογραφίας, που έλκει την καταγωγή της από τη σκοτεινή περίοδο του μετεμφυλιακού κράτους. Η ματιά στο μέλλον που ευαγγελίζεται, δια στόματος πρωθυπουργού, δεν μπορεί να την αποκόψει από μια ρητορική διχαστικού λόγου μιας άλλης εποχής. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Είναι εγγεγραμμένο στο DNA της…

Εντύπωση ωστόσο προκαλεί το γεγονός ότι κάποιοι γραφιάδες της απο’δω μεριάς – όπως τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζονται – φαίνεται να μεταλλάχτηκαν από ένθερμους, μέχρι πρότινος, υποστηριχτές της πολιτικής του Τσίπρα, σε φανατικούς πολέμιους. Οι μέχρι χτες συνομιλητές του ανακάλυψαν ότι ο πρώην πρωθυπουργός είναι ο αρεστός στο σύστημα και στον Μητσοτάκη, ότι είναι περίπου ο τυχοδιώκτης που νοιάζεται απλώς ν’ “αλλάξει ο Μανωλιός”, που πουλάει φούμαρα για δήθεν αλλαγή πολιτικής. Ο ένας καταγγέλλει τον Τσίπρα ως διαπλεκόμενο πολιτικό τη στιγμή που ο ίδιος αλληθώριζε προσφάτως προς τον Κασσελάκη και “χαριεντίζεται” πολιτικά με την Καρυστιανού!!

Ο άλλος τον θέλει πιο της δημοκρατικής παράταξης διότι, λέει, η Αριστερά τον …στενεύει!! Ό ένας μάλιστα πρότεινε όνομα για το κόμμα ενός κατά τα άλλα …απαξιωμένου πολιτικού, ο άλλος μιλάει σαν το alter ego του συμπαθούς κατά τ’ άλλα … Καρανίκα. Πρόκειται για περιπτώσεις που αυτοθαυμαζόμενοι, μετράνε το δημοσιογραφικό τους μπόι με την ίσκιο τους. Τους συμπονάμε στο δράμα τους… Άλλωστε επιλογή είναι η συμπαράταξη με τις ακραίες δημοσιογραφικές πέννες του στυλ Πρετεντέρη. Θα ήταν ανεπίτρεπτο να τους αρνηθούμε τέτοια πρόοδο…

Ωστόσο όλοι αυτοί συμφωνούν στο στόχο. “Τσίπρας εν όψει. Επί σκοπόν, πυρ”.

(του Θοδωρή Πάσχου)