«“Τα λέει. Τους τα ‘χώνει”, θα τον ψηφίσω» (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)

«Ό,τι πληρώνεις, παίρνεις», λέει ο λαός. Μόνο που κι ό,τι ψηφίζεις, παίρνεις. Ως λαός πάντα. Και σε αυτά, χωράνε μόνο εκπτώσεις. Πολιτικές και κοινωνικές. Ινφλουένσερς, αστέρες της ελληνικής σόου-μπιζ, μπαλαδόροι, μπασκετομπολίστες, τιβι-σταρς, σταρς των ριάλιτι, διάσημοι, κάθε λογής άμπαλοι – πολιτικά – με επιρροή, κοινωνική, μιντιακή, σοσιαλμιντιακή κι όχι μόνο. Ορίζουν (και αυτοί) τη ζωή του τόπου. Βάζεις τα χεράκια σου, βγάζεις τα ματάκια σου. Στην κάλπη.

Της… βαϊραλοσύνης ήλιε Α-νοητέ.

Η αδιανόητη κίνηση του πρώην μπασκετμπολίτσα, νυν ευρωβουλευτή Νίκου Παππά να επιτεθεί, να χειροδικήσει σε βάρος του δημοσιογράφου Νίκου Γιαννόπουλου εκτός από απολύτως απαράδεκτη και καταδικαστέα, έρχεται να αποκαλύψει και την πρακτική.

Τους όρους του… σκάουτινγκ. Τα κριτήρια με τα οποία τα κόμματα επιλέγουν τους υποψηφίους τους, είτε σε τοπικό επίπεδο, είτε σε επίπεδο εθνικού ή ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Βάζει γκολ ο άλλος; Βάλτον στον ψηφοδέλτιο. Πόσους φόλουερζ έχει στα σόσιαλ; Φέρτον μέσα. Τον βλέπουν όλοι στην τιβί; Τι κάθεσαι; Κι αυτός μέσα. Κι άμα τα λέει-γράφει και λίγο «παντελονάτα» και γουστάρει κι ο λαός (που ξεσπάει με τέτοια); «Ακόμη καλύτερα! Θα μας φέρει ψήφους κι από άλλα κοινά», συζητάνε οι παρατρεχάμενοι και οι αυλικοί στα κομματικά επιτελεία. Ωσάν τους ψαράδες. Στα θολότερα των υδάτων.

Welcome to the Show.

Το απεχθές περιστατικό στο Στρασβούργο, αποκαλύπτει όμως και κάτι ακόμη. Πιο σημαντικό. Τα κριτήρια με τα οποία και οι πολίτες επιλέγουμε αυτούς που ψηφίζουμε – για να μη βγάζουμε τις ουρίτσες μας απ’ έξω. Και προφανώς έχουμε ευθύνη. Τεράστια ευθύνη. Και το χάιδεμα των αυτιών (μας) κάνει κακό.

«Καλά τα λέει, τους τα ΄χώνει, θα τον ψηφίσω». Ναι, αλλά «πολιτικά τι λέει;». Το τελευταίο ως ερώτημα τίθεται μόνο εάν μιλάμε βεβαίως για πολιτική και για το πως θέλουμε, με τι όρους δηλαδή επιθυμούμε να διαμορφώσουμε τη ζωή μας για τα επόμενα χρόνια. Εκτός, εάν μιλάμε με όρους παρέας, καφενείου (νοτ μπαντ), τότε το πράγμα αλλάζει.

Ίσως το μοναδικό που απέμεινε πια να μετρηθεί, είναι το μίνιμουμ. Τα πολιτικά αντανακλαστικά των κομμάτων. Που, μην το υποτιμά κανείς – δείχνει κάτι, έστω κι αυτή την ύστατη ώρα. Της γενικευμένης πολιτικής κρίσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σωστά έσπευσε να διαγράψει άμεσα τον ευρωβουλευτή Παππά. Σε αντίθεση με την ΝΔ, που δεν έβγαζε κιχ όταν για παράδειγμα ο νυν κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έγραφε παλιότερα στα σόσιαλ «Τσίπρα από εμένα θα πήγαινες εάν είμασταν στον εμφύλιο». Ή όταν ο Αυγενάκης όταν την είχε δει Ρόκυ… Μπαλμποάτσης, χτυπούσε υπάλληλο στο Ελ. Βενιζέλος. Ή όταν ο βουλευτής Δράμας, Κυριαζίδης, διαγραφόταν μεν από την ΝΔ γιατί είχε εκστομίσει την απίστευτη χυδαιότητα στην Ζωή Κωνσταντοπούλου, «κάνε κανένα παιδί». Μόνο που αφού… παραμέρισε για λίγο, τον γυρίσανε πίσω.

Η πολιτική ως διαδικασία μοιάζει πολύ με το τιμόνι που κρατάμε όταν οδηγούμε. Έχει ευθύνη. Τεράστια ευθύνη. Και η επιλογή των εκπροσώπων μας στο πολιτικό πεδίο, έχει άλλη τόση. Κι αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε πρώτα εμείς. Οι πολίτες. Αν βέβαια εννοούμε πραγματικά αυτό που ΟΛΟΙ/ΕΣ λέμε – κι ανεξάρτητα από την προσωπική μας πολιτική ματιά στα πράγματα – «να αλλάξουν όλα».

Ειδάλλως ας αρκεστούμε στα κάθε λογής Λαμπερά Τίποτα, που τα αναδείξαμε σε Κάτι.