- Ο Αντώνης Σαμαράς ξαναβγαίνει από την πολιτική εφεδρεία και θυμάται πως υπάρχει και κοινωνία εκεί έξω. Οι συναντήσεις με εκπροσώπους παραγωγικών φορέων πληθαίνουν, οι παρεμβάσεις αποκτούν ξανά ρυθμό και, κάπως έτσι, ο πρώην πρωθυπουργός φροντίζει να υπενθυμίζει ότι δεν σκοπεύει να παρακολουθεί αμέτοχος τις εξελίξεις.
Στο πολιτικό του γραφείο βρέθηκε και ο Μάριος Σαλμάς, μαζί με εκπροσώπους του αγροτικού κόσμου, σε μια συνάντηση που παρουσιάστηκε ως συζήτηση για τα προβλήματα και τις ανάγκες του πρωτογενούς τομέα. Προβλήματα, βέβαια, που οι κυβερνήσεις της Δεξιάς έχουν αντιμετωπίσει διαχρονικά με τον γνωστό αποτελεσματικό τρόπο: πολλές υποσχέσεις, αρκετές φωτογραφίες και, στο τέλος, οι αγρότες να συνεχίζουν να ψάχνουν πώς θα βγει η χρονιά.
Ο Σαμαράς άκουσε, κατέγραψε, έκανε προτάσεις και δεσμεύτηκε να αναλάβει πρωτοβουλίες. Η επιστροφή του, πάντως, στην πολιτική επικαιρότητα δεν μπορεί να θεωρείται άσχετη με την κατάσταση που επικρατεί στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός αρχίζει ξανά να συναντά κοινωνικούς και παραγωγικούς φορείς και να παρεμβαίνει δημόσια, δύσκολα πρόκειται απλώς για μια συλλογή αναμνηστικών φωτογραφιών.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Σαμαράς εμφανίζεται σήμερα να μιλά για την παραγωγική ανασυγκρότηση, τη στήριξη της περιφέρειας και τη διατροφική επάρκεια. Λες και η ελληνική ύπαιθρος ανακάλυψε μόλις τώρα τα προβλήματά της και δεν κουβαλά δεκαετίες πολιτικών επιλογών, στις οποίες η ίδια παράταξη είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Την ίδια ώρα, η σημερινή κυβέρνηση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου με επικοινωνιακά μπαλώματα και διαρκείς διαβεβαιώσεις ότι «το θέμα βρίσκεται υπό έλεγχο». Μόνο που οι άνθρωποι της παραγωγής έχουν μάλλον κουραστεί να ακούν ότι όλα πηγαίνουν καλά από εκείνους που τους εξηγούν, από ασφαλή απόσταση, πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα.
Και κάπως έτσι το πολιτικό σκηνικό αποκτά μια σχεδόν σουρεαλιστική εικόνα: η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι έχει λύσεις, ενώ παλιοί πρωταγωνιστές της Δεξιάς ξαναζεσταίνουν τις μηχανές τους και εμφανίζονται ως επίδοξοι εκφραστές της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Μόνο που η κοινωνία δεν έχει υποχρέωση να ξεχάσει ποιοι κυβέρνησαν, τι υποσχέθηκαν και τι τελικά παρέδωσαν.
Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να φοβάται την επιστροφή των εσωκομματικών ανταγωνιστών της, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολίτες περιμένουν με ενθουσιασμό την επιστροφή των ίδιων προσώπων που έχουν ήδη δοκιμαστεί. Η πολιτική μνήμη, ευτυχώς, δεν διαγράφεται τόσο εύκολα όσο ένα παλιό κυβερνητικό αφήγημα.
Και αν κάποιοι στη Νέα Δημοκρατία ετοιμάζονται για την επόμενη εσωτερική μάχη, ας την κάνουν τουλάχιστον χωρίς να μας παρουσιάζουν ως καινούργια ελπίδα τα πρόσωπα και τις πολιτικές που γνωρίσαμε ήδη. Γιατί το να αλλάζει η βιτρίνα δεν σημαίνει ότι αλλάζει και το μαγαζί.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο