Στήλη Άλατος: Πόσο ακόμα θα αντέξει ο Αλέξης Τσίπρας;

Τιμημένοι μου αναγνώστες σας γράφω μετά λύπης, μετά κόπων και βασάνων και με μια βαρεμάρα και αδιαφορία, που μοιάζει με την απάθεια του Βούδα. “Δεν θέλω να ακουμπήσω το πληκτρολόγιο”. “Δεν γίνεται πρέπει να γράψεις”. ” Όχι δεν θέλω, δεν πρέπει, δεν μπορώ”. “Καλή μου Στήλη Άλατος, γίνεται του χαμού κι εσύ θα απέχεις;”. “Ναι”. “Όχι”. Επικράτησε το τελευταίο όχι του επίσημου the faq και το πληκτρολόγιο, έγινε η προέκταση των χεριών μου (γράφω με τους δύο δείκτες μου, η Στήλη Άλατος και όταν χρησιμοποιώ και τρίτο δάχτυλο, ρίχνω μια στροφή από την χαρά μου και χτυπάω και ένα σφηνάκι, για να το γιορτάσω) και έχετε μπροστά σας, όλη την βαρεμάρα μου και όλη την πίκρα μου, την  λύπη μου και όλα τα υπόλοιπα τα τοξικά, που μοιάζουν με όσα συμβαίνουν στον Συριζα και στάζουν δηλητήριο στις καλοκαιρινές τις μέρες και τις νύχτες. Αλήθεια Αλέξη που είσαι; Τι να σας πω καλά μου παιδιά, εγώ τον είχα αποχαιρετήσει τον Αλέξη και είχα δηλώσει κατηγορηματικά ότι δεν θα ασχοληθω ξανα μαζί του, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να κρατήσω τον λόγο μου. Και ο λόγος είναι ένας καλά μου παιδιά. Πότε θα πάρεις τον λόγο Αλέξη, για τα όσα συμβαίνουν στον Συριζα;

Ναι τιμημένοι μου αναγνώστες, όπως πολύ καλά καταλάβατε, άφησα τα χουζούρια μου και τη ησυχία μου(λέμε τώρα), για να ασχοληθώ με την διάλυση του Συριζα. Τι ; Δεν συμφωνείτε; Τα βλέπετε όλα καλά ; Είναι εικόνα αυτή που παρουσιάζει το πάλαι ποτέ ισχυρό κόμμα, που διεκδικούσε κυβέρνηση; Αλήθεια καλά μου παιδιά, ούτε τα  ξεφτίδια, δεν έχουν τέτοια εικόνα. Αλλά τι ξέρω εγώ η έρμη η Στήλη Άλατος; Ειδικοί είναι ο Αλέξης , ο Στέφανος, διάφοροι “τρολολάγνοι”, μερικές εκατοντάδες αγγελοκρουσμένοι και αγγελοκρουσμένες( κανα δύο από αυτές είναι και κολλητές μου, που να μην έσωνα η ρουφιάνα) και όλοι οι υπόλοιποι, έχουμε πάντα λάθος , όποιο κι αν είναι το όνομά μας. Εκτός κι αν ανήκουμε  στην οικογένεια του Στέφανου. Πάντως εγώ δεν έχω κανένα θέμα, ούτε με τον Στέφανο, ούτε με τον αδελφό του, ούτε με τον πατέρα του, ούτε με κάποιον άλλον συγγενή του. Είναι θέμα αρχών , δημοκρατίας και λειτουργίας ενός κόμματος , τιμημένοι μου αναγνώστες και μεταφέρω την αγωνία πολλών ανθρώπων, που βλέπουν τον Μητσοτάκη να επιβιώνει, ακόμη και με αυτό το χαμόγελο της έλλειψης εξυπνάδας και τον Στεφανο Κασσελάκη να κυνηγάει ακόμα ανεμόμυλους οτι δήθεν μπορεί να νικλησει τον μητσοτακισμό. Πως θα τον νικήσει βρε άνθρωπε όταν δεν πείθεις ουτε τον εαυτό σου οτι έχεις σχέδιο και πλάνο στο οποίο πιστεύεις, για να σε εμπιστευτούν και οι άλλοι; Οταν από τη μια λές όλη την ώρα ότι ο Αλέξης σε ενέπνευσε να ασχοληθείς με τον ΣΥΡΙΖΑ και εκείνος σε εμπιστεύτηκε ( όπως και την Τσαπανίδου…) με μια θέση στο Επικρατείας και από την άλλη τον “δείχνεις” να είναι πίσω από φανταστικές συνωμοσίες εναντίον σου;  Όταν διαγράφεις τον Πολάκη για τη Λινού και δηλώνεις περήφανος για το έργο της και μετα διαγραφεις τη Λινού για να εξευμενισεις τον Κρητικό; Όταν επιτρεπεις σε παρατρεχαμενους, τρολ και συγγενείς να εμφανίζονται σαν πολιτικά και διαδικτυακα “τάγματα εφόδου” κατά όσων θεωρεις οτι σε επιβουλεύονται; Όταν αφαιρείς (ποσοστά) και δεν προσθέτεις, όταν διαιρείς (το κόμμα ) και δεν πολλαπλασιάζεις … ιδεες , τάσεις, απόψεις; Οταν ζητάς διαγραφές και όχι συνθεσεις; Και στην τελική Στέφανε, , δεν είναι δυνατόν να μιλάνε τα σόγια, για τους νιόνυμφους. Δεν είναι δυνατόν να αναλαμβάνουν χρέη εξολοθρευτη τα αδέρφια!  Για όνομα της Παναγιάς, λιγη διακριτικότητα δεν βλαπτει. Αλήθεια Αλέξη, που είσαι; Πότε θα μιλήσεις; Αλέξη σου αρέσει που βλέπεις τον Συριζα, να διαλύεται; Που είσαι καλέ μου άνθρωπε;. Δεν κουράστηκες να βλέπεις τόση πτώση; Όχι τιμημένοι μου αναγνώστες η κατάσταση στο κόμμα που κάποτε κυβέρνησε έναν λαό και τώρα βλέπει τον χρόνο να περνάει και τον λαό, στο όνομα του οποίου κυβέρνησε να βασανίζεται, δεν είναι καλή (τι ευγενικά που το έγραψα η Στήλη Άλατος).

Τρεις λέξεις μόνον θα έπρεπε να πεις Αλέξη: Δεν πάει άλλο … Αυτές φτάνουν!