Σπέρνεις καχυποψία; Θύελλες θα θερίσεις. Κοινωνικές. Αλλά και πολιτικές. Κι άντε μετά να ξεριζώσεις την καχυποψία που ρίζωσε μέσα στην κοινωνία. Κι άντε μετά να πεις αυτής της κοινωνίας που τόσα έχει τραβήξει, να την πείσεις αύριο-μεθαύριο πως «όταν αλλάξουν τα πράγματα» η Δικαιοσύνη για παράδειγμα, «θα λειτουργεί όπως πρέπει». Θεότυφλα και κυρίως ανεξάρτητα. Και πως οι θεσμοί στο σύνολό τους, επίσης θα λειτουργούν. Στην πένα. Όπως αρμόζει σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
Για τα βασικά μιλάμε. Για τ’ αυτονόητα.
Κι αν στην δεδομένη καχυποψία που κυριαρχεί, αθροίσεις και το στοιχείο της οργής, της συσσωρευμένης οργής, της κοινωνικής οργής, τότε τα πράγματα οδηγούν σε περίεργα μονοπάτια.
Αναφερόμενος στους αγρότες ο Μητσοτάκης δήλωνε χθες «ανοιχτός στον διάλογο, αλλά όχι στο παράλογο». Για να κάνει και ρίμα. Με τον κοινωνικό αυτοματισμό. Ήδη έτρεχε βέβαια στον δημόσιο-μιντιακό διάλογο το αφήγημα των επιπτώσεων που έχουν τα μπλόκα των αγροτών στην αγορά. Στον τουριστικό κλάδο. Στην εστίαση. Ουδείς βέβαια έμπαινε στον κόπο να εξηγήσει πως δεν φταίνε τα μπλόκα που φέτος το χριστουγεννιάτικο τραπέζι θα είναι 20%-30% πιο ακριβό σε σχέση με το περσινό, αλλά και πως θα είναι και 70% πιο ακριβό από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι του 2020.
Θα πεις: «ποιος θυμάται το ‘20». Εκεί ποντάρουν.
Και μέχρι το βράδυ στόχευσαν κι αλλού. Στα ίδια τα μπλόκα. «Για παράνομες επιδοτήσεις 122.000 ευρώ ελέγχεται ο αγροτοσυνδικαλιστής του μπλόκου στα Μάλγαρα, Κώστας Ανεστίδης», μετέδιδαν τα μέσα ενημέρωσης, ενώ ο ίδιος, απαντώντας δήλωνε πως είναι «αθώος, καθαρός σαν αστραπή» και πως «μέσα από το πρόσωπο μου προσπαθούν να χτυπήσουν το αγροτικό κίνημα».
Να τον ελέγξουν τον Ανεστίδη; Βεβαίως να τον ελέγξουν, εάν υπάρχουν «σκιές». Μπορεί όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη να μιλάει για ελέγχους; Να πείσει για τις αγαθές της προθέσεις αναφορικά με την διαλεύκανση σκανδάλων όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ; Μπορούν να πείσουν οι «άριστοι» πως οι Φραπεδοχασάπηδες και οι ενσαρκώσεις όλων των… τζόκερ της ζωής, θα πληρώσουν με βάση τα όσα ορίζει ο νόμος;
Προφανώς όχι. Ουδείς τους πιστεύει. Και το χρέωμα, ο λογαριασμός στο τέλος, πάει βεβαίως στους θεσμούς. Στα εργαλεία απονομής Δικαιοσύνης. Στον πυρήνα δηλαδή της ίδιας της λειτουργίας του κράτους που κατάντησε τσιφλίκι των λίγων και των κολλητών τους.
Και ήρθε και το «ντου» της ΑΑΔΕ στα γραφεία του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών, που προκάλεσε την αντίδραση της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία έκανε λόγο για «νέο δόλιο χτύπημα της κυβέρνησης για την τρομοκράτηση και φίμωσή μας». Ενώ τόνιζε επίσης στη σχετική της ανάρτηση στα σόσιαλ: «Να μας πει όμως το υπουργείο Οικονομικών και η ΑΑΔΕ με ποια κριτήρια προτεραιοποίησε τον φορολογικό έλεγχο του Συλλόγου των Τεμπών, όταν φάκελοι – φωτιά είναι θαμμένοι στα συρτάρια τους επί σειρά ετών με απώλειες δισεκατομμυρίων ευρώ από το δημόσιο ταμείο».
Εύλογα τα ερωτήματα, όταν στο κομβικό ερώτημα «τι θα γίνει με τα 550.000.000 ευρώ που χρωστά το κυβερνών κόμμα σε δάνεια και
υποχρεώσεις;», απάντηση πειστική δεν έχει δοθεί.
Στα κάγκελα και ο κόσμος. Που τα ακούει όλα αυτά και δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να σκεφτεί (και πως να μπει;) ότι η ΑΑΔΕ και μπορεί και οφείλει να διενεργεί ελέγχους ανά πάσα στιγμή και ουδείς (πρέπει να) εξαιρείται της διαδικασίας. Ούτε ο Σύλλογος Θυμάτων Τεμπών, ούτε το κυβερνών κόμμα, ούτε και οι μεγαλοσχήμονες.
Ποιος κερδίζει όμως απ’ όλη αυτή την χαοτική κατάσταση που οδηγεί σε επικίνδυνες, μηδενιστικές αντιλήψεις «για όλα»; Ποιος αποκομίζει πολιτικά οφέλη (και κυρίως χρόνο πολιτικό) την δεδομένη χρονική στιγμή; Ποιος θέλει να απομακρύνει το ενδιαφέρον των πολιτών από την μεγάλη εικόνα των προβλημάτων της καθημερινότητας που ο ίδιος δημιουργεί; Προβλήματα όπως είναι αυτά της ακρίβειας, της κατάστασης στην δημόσια Παιδεία, στην δημόσια Υγεία κλπ.
Και το πιο σημαντικό: ποιος θέλει η κοινωνική οργή να διοχετευθεί ασφαλώς, μέσα από την πεπατημένη του κοινωνικού αυτοματισμού και της α-πολιτικής;
Επίσης, ποιος προτιμά να ξεσηκώνεται – απολύτως διαχειρίσιμη επικοινωνιακά – φασαρία και κουρνιαχτός, ώστε να μην ακούγεται απολύτως τίποτα πολιτικό και προγραμματικό; Ποιος προτιμά ο κόσμος να εμπεδώσει νοητικά, κενά περιεχομένου συνθηματολογικά, εύπεπτα πολιτικά «σχήματα», όπως το «δεν υπάρχουν πια ιδεολογίες», «δεν υπάρχει Αριστερά και Δεξιά», «δεν κοιτάμε ούτε δεξιά ούτε αριστερά, κοιτάμε μπροστά» και άλλα τέτοια… «φωτεινά»;
Ιστορικά δεν είναι η πρώτη φορά που η Δεξιά ενεργοποιεί τους μηχανισμούς της και ξεδιπλώνει τέτοιες στρατηγικές. Και δεν θα είναι η τελευταία όπου πριν από κρίσιμες πολιτικές στροφές (όπως θα είναι οι επόμενες εκλογές), φροντίζει είτε με αναχώματα, είτε με απο-κόμματα να «παρκάρει» (για λίγο) εκλογικά, την οργή του κόσμου. Τζογάροντας. Ξανά. Στην πολυδιάσπαση της κοινωνικής οργής και στην δημιουργία μιας κατάστασης απολύτως διαχειρίσιμης για το μετά.
Μέχρι να επιστρέψει ξανά. Όταν όλοι θα έχουν (ξανα)ξεχάσει. Τα πάντα.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο