Η γενιά μου δεν θα ζήσει σε μια Ελλάδα-dashboard.
Ούτε σε μια Ελλάδα όπου οι παππούδες μας δουλεύουν από ανάγκη.
Κι ας ακούμε σήμερα πανηγύρια.
Κι ας μας λένε “επιτυχία”.
Κι ας χειροκροτούν μια “πορεία”.
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης εξελέγη Πρόεδρος του Eurogroup και αναλαμβάνει από 12 Δεκεμβρίου 2025.
Και κάποιοι θέλουν να το παρουσιάσουν σαν τρόπαιο: “να, δείτε, φτάσαμε”.
Εγώ θα το πω αλλιώς:
Δεν κρίνω τους τίτλους. Κρίνω την κατεύθυνση.
Γιατί η γενιά μου δεν έχει λόγο να χειροκροτά καριέρες.
Έχει λόγο να ρωτά: τι κοινωνία χτίζεται πάνω σ’ αυτές;
Και κάτι ακόμη: δεν μιλάμε για “έναν υπουργό της κυβέρνησης”.
Μιλάμε για ένα πολιτικό μοντέλο που ανεβαίνει συνεχώς — από το ψηφιακό κράτος, στην παιδεία, στο οικονομικό επιτελείο, και τώρα στην καρδιά της ευρωζώνης.
Αλλά η ερώτηση δεν είναι “πόσο ψηλά πήγε”.
Η ερώτηση είναι: πού πάει τη χώρα.
Δεν είμαστε τεχνοφοβικοί. Είμαστε δημοκρατικοί.
Θέλω να είμαι καθαρός:
Τεχνολογία στο κράτος; Ναι.
Ψηφιακές υπηρεσίες; Ναι.
Ευκολία στην καθημερινότητα; Ναι.
Αλλά…
Δημοκρατία χωρίς λογοδοσία; Όχι.
Κράτος που ξέρει τα πάντα για σένα, ενώ εσύ δεν ξέρεις τίποτα για το κράτος; Όχι.
Κράτος–μαύρο κουτί; Όχι.
Γιατί όταν το κράτος χρησιμοποιεί ισχυρά εργαλεία — δεδομένα, αλγορίθμους, αυτοματοποιήσεις — δεν αρκεί να μας λένε “δουλεύει”.
Ο πολίτης δικαιούται να ξέρει:
τι, πώς, ποιος ελέγχει, τι εγγυήσεις υπάρχουν.
Αλλιώς, το κράτος γίνεται dashboard…
κι ο άνθρωπος γίνεται dataset.
Και τότε δεν μιλάμε για πρόοδο.
Μιλάμε για μια ήσυχη, “καλοκουρδισμένη” υποχώρηση της δημοκρατίας.
“Silver economy”: άλλο δικαίωμα, άλλο ανάγκη
Ακούμε επίσης για τη “silver economy” — για μια “ευκαιρία” μέσα στη γήρανση.
Ωραία λέξη. Κομψή. Ευρωπαϊκή.
Αλλά εγώ θα βάλω μια κόκκινη γραμμή που δεν σβήνεται:
Άλλο το δικαίωμα να δουλεύεις αν το θέλεις.
Κι άλλο να δουλεύεις επειδή δεν βγαίνει ο μήνας.
Η κοινωνία δεν μπορεί να βαφτίζει “ενεργό γήρανση” την ανασφάλεια.
Ούτε μπορεί να βαφτίζει “ευελιξία” την εξάντληση.
Γιατί, φίλες και φίλοι, αν το μέλλον που μας προτείνουν είναι: οι νέοι σε μόνιμη επισφάλεια και οι μεγάλοι σε μόνιμη ανάγκη, τότε αυτό δεν λέγεται ανάπτυξη.
Λέγεται φθηνό μέλλον.
Κι εδώ είναι το πραγματικό ζήτημα: δεν είναι το πρόσωπο. Είναι το μοντέλο.
Ο Πιερρακάκης δεν είναι “τυχαίος”. Είναι το πρόσωπο ενός μοντέλου εξουσίας:
τεχνολογία χωρίς αρκετή λογοδοσία και οικονομία που μεταφέρει το βάρος στους πιο αδύναμους βαφτίζοντάς το “ευκαιρία”.
Και για να μη γελιόμαστε: δεν είναι “τεχνοκράτης πάνω απ’ τα κόμματα”.
Είναι μια μετατόπιση: από τον χώρο μίας δήθεν κεντροαριστεράς, στο δεξιό κράτος-μάνατζερ.
Πάνος Λαμπρινίδης-Στάχτος
Γραμματέας Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο