- Η τραγική ειρωνεία είναι ότι η Ευρώπη δεν πάσχει από χρήμα. Πάσχει από εμπιστοσύνη
Η καταιγίδα κριτικής που δέχεται η Ευρώπη τις τελευταίες ημέρες έχει πολλούς πομπούς — από τον Τραμπ που την προειδοποιεί για πολιτισμική κατάρρευση έως τον Έλον Μασκ που εδώ καιρό μιλάει για απώλεια ταυτότητας και αντικατάσταση πληθυσμού.
Όμως η πιο πονεμένη αλήθεια ήρθε από μια λιγότερο θορυβώδη πηγή: τον Τζέιμι Ντάιμον. Ο επικεφαλής της JPMorgan δεν χάιδεψε κανενός τα αυτιά. «Η Ευρώπη έχει πραγματικό πρόβλημα», είπε, αναφέροντας με τρεις κουκκίδες όσα οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφεύγουν εδώ και χρόνια να παραδεχθούν:
γραφειοκρατία που οδηγεί σε παράλυση
εσωτερική κατακερματισμένη αγορά και
έλλειψη καινοτομίας
Δεν μας λέει κάτι νέο. Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, εκλεγμένος Πρόεδρος της Πανευρωπαϊκής Ένωσης Eurometaux, τα έχει επανειλημμένα επισημάνει για να κατηγορηθεί για «αντιευρωπαϊσμό». Και πριν από ένα χρόνο, ένας γνήσιος φεντεραλιστής, ο Μάριο Ντράγκι είχε διαγνώσει ακριβώς το ίδιο. Εκείνος ζήτησε 800 δισ. ευρώ σε επενδύσεις και μια πραγματική αναγέννηση της ενιαίας αγοράς. Τι έκανε η Ευρώπη; Έβαλε την έκθεσή του στο συρτάρι και έχασε το κλειδί.
300 δισ. ετησίως μεταναστεύουν στις ΗΠΑ
Και όσο ψάχνει, χάνει. Σε παραγωγικότητα. Σε ανταγωνιστικότητα. Στις κούρσες για καινοτομία και τεχνητή νοημοσύνη. Χάνει ακόμη και κεφάλαια. Οι αποταμιεύσεις των Ευρωπαίων λιμνάζουν σε καταθέσεις με επιτόκιο 0,25%. Το αποτέλεσμα; 300 δισ. ευρώ τον χρόνο από το διαθέσιμο εισόδημα των Ευρωπαίων αντί να κατευθύνονται σε επενδύσεις εντός της γηραιάς ηπείρου, «μεταναστεύουν» στις ΗΠΑ, σε μια «συλλογική αυτοχειρία», όπως την περιγράφει ο Ενρίκο Λέτα.
Οι ευρωπαϊκές κεφαλαιαγορές παραμένουν κατακερματισμένες, αργές, δύσκαμπτες και — κυρίως — ανεπαρκείς απέναντι στις ανάγκες της εποχής. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι η Ευρώπη δεν πάσχει από χρήμα. Πάσχει από εμπιστοσύνη. Πάσχει από τη βούληση να πάψει να φοβάται τον ίδιο της τον ίσκιο. Δέκα χρόνια Ένωσης Κεφαλαιαγορών, εξήντα νομοθετικές παρεμβάσεις, ατελείωτος τεχνικός διάλογος — και το αποτέλεσμα είναι οι πολίτες της να προτιμούν τις καταθέσεις από τις επενδύσεις και οι επιχειρήσεις καταφεύγουν στη Wall Street.
Η νέα πρωτοβουλία SIU (Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων) κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά παραμένει επικίνδυνα διστακτική. Για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της στιγμής, η Ευρώπη δεν χρειάζεται άλλες ανακοινώσεις. Χρειάζεται ενοποίηση εποπτείας, πραγματική κινητικότητα κεφαλαίων, φορολογικά κίνητρα για μακροχρόνιες επενδύσεις. Κυρίως, χρειάζεται αυτό που εδώ και καιρό αγνοείται: πολιτική αυτοπεποίθηση.
Πηγή: naftemporiki.gr
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο