Πολιτικός και ρητορικός τραμπισμός (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)

Είναι προφανές ότι το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Ντόναλντ Τραμπ, αυτό δηλαδή που και η κυβερνητική προπαγάνδα στον απόηχο των δηλώσεων Μητσοτάκη, ισχυρίζεται πως συστήνεται «μόνο για τη Γάζα», είναι το πρόπλασμα. Το πρόπλασμα του «θαυμαστού νέου κόσμου», όχι του Άλντους Χάξλεϋ, αλλά εκείνου που ήδη οικοδομεί ο Αμερικανός πρόεδρος – με την ανοχή των προθύμων εταίρων του.

Ενός «νέου» κόσμου που θα παραμερίσει τα παραδοσιακά, συλλογικά, θεσμικά όργανα με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την διεθνή κοινότητα, ενδεχομένως θα δημιουργήσει (κι) άλλα, και συν τω χρόνω θα μιλάει και μια – όχι και τόσο – «νέα γλώσσα».

Νέος, πολιτικά, κόσμος λοιπόν. Και, νέα γλώσσα. Κρατήστε τα αυτά.

Από τη μία λοιπόν κι ενώ τουλάχιστον μέχρι νεωτέρας, μπορεί να βρέθηκε «η χρυσή τομή» για την Γροιλανδία, ο Τραμπ δεν δείχνει διατεθειμένος να υποχωρήσει ούτε βήμα πίσω από την «κεντρική ιδέα». Από αυτή που θέλει τα πάντα να αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Με όρους όμως όχι πολιτικούς-διπλωματικούς, αλλά με όρους… real estate. «Βαθιά μέσα μου, παραμένω ένας επιχειρηματίας του real estate. Βλέπω την Αμερική ως μια μεγάλη ιδιοκτησία – και θα την ξανακάνουμε την πιο ακριβή ιδιοκτησία στον
κόσμο», δήλωνε σε πανίσχυρους παράγοντες του αμερικανικού επιχειρείν ένα χρόνο πριν, αμέσως μετά την ορκωμοσία του. Κι ακριβώς έτσι, βλέπει πλέον και τον κόσμο ολόκληρο. Αντιπολιτικά.

Και οι ορέξεις του Τραμπ δεν θα κορεστούν όποιος κάποιοι ίσως ελπίζουν ή τζογάρουν. Και δεν είναι τυχαίο πως αυτό το νέο «Συμβούλιο Ειρήνης» θα τεσταριστεί σε όλα τα επίπεδα, πρώτα στη Λωρίδα της Γάζας. Σε αυτή την «όμορφη ιδιοκτησία δίπλα στην θάλασσα», όπως έχει πει κι ο ίδιος. Και σχεδόν σε συνθήκες… εργαστηρίου, σε συνθήκες απόλυτα ελεγχόμενες – και από το Ισραήλ βεβαίως. Σε μια γωνιά του πλανήτη που – κακά τα ψέματα – η «πολιτισμένη» Δύση επιμένει να την αντιμετωπίζει ως «αόρατη», όπως και τον κατασφαγιασμένο παλαιστινιακό λαό.

Μόνο που όταν αποδειχθεί όμως, πως το εν λόγω τραμπικό «Συμβούλιο» ήρθε για να μείνει και πως θα συνεδριάσει στο εγγύς μέλλον και για άλλες κρίσεις (ή «κρίσεις»), τότε θα είναι αργά. Και για την Ελλάδα.

Κάτι που κάνει από την πρώτη στιγμή που επέστρεψε, δείχνοντας πως η περίοδος Τραμπ 2.0 δεν θα είναι «παίξε-γέλασε». Η ρητορική του εσκεμμένα διχάζει, απανθρωποποιεί και υπόσχεται «καθαρότητα». Φράσεις όπως το «δηλητηριάζουν το αίμα μας» όταν η κουβέντα πάει στους μετανάστες, συνθήματα όπως το «μία Πατρίδα, ένας Λαός» από επίσημους λογαριασμούς των ΗΠΑ στα σόσιαλ, αφηγήματα «εισβολής» και «πολιτιστικής παρακμής», φέρνουν αυτόματα στη μνήμη, θυμίζουν, τα κατάμαυρα ναζιστικά μοτίβα.

Και σήμερα, ακριβώς αυτή η γλώσσα δεν είναι περιθωριακή. Αλλά αποτελεί την ρητορική της επίσημης κυβερνητικής πολιτικής των ΗΠΑ. Που δεν μένει όμως εκεί, αλλά ταξιδεύει κι απέναντι από τον Ατλαντικό. Και «ομιλείται» και στην Ευρώπη. Και βεβαίως και στην Ελλάδα. Με άλλους όρους, σε άλλο πλαίσιο. Αλλά με τον ίδιο στόχο.

Άλλωστε, το έδαφος είναι γόνιμο. Κι αντιπολιτικό.

Δεν είναι λίγες οι φορές που όχι μόνο στελέχη, αλλά και υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν διστάζουν όχι απλώς να χαιρετίσουν πολιτικές επιλογές του Τραμπ, αλλά και να υιοθετήσουν στον δημόσιο διάλογο εκφράσεις του. Αν και περιπτώσεις βέβαια σαν του Θάνου Πλεύρη και του Άδωνι Γεωργιάδη ή του Μάκη Βορίδη, δεν περίμεναν τον Τραμπ για να το κάνουν – καθώς το έκαναν και μόνοι τους. Χρόνια τώρα.

Και η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου όμως μιλάει ανοιχτά για «εισβολή μεταναστών» που «απειλούν την εθνική ταυτότητα» και χαιρετίζει τον Τραμπ ως «σωτήρα» και ονειρεύεται και μια «καθαρή Ελλάδα. Όπως και η ακροδεξιά, υπερσυντηρητική Νίκη του Νατσιού που διαπιστώνει «πολιτιστική παρακμή» στη χώρα μας, δήλωνε πως χάρηκε για την εκλογή Τραμπ καθώς την διάβαζε ως… «νίκη της πατρίδας». Από τον «χορό» δεν θα μπορούσε να λείπει βέβαια η Λατινοπούλου της Φωνής Λογικής που την επομένη της νίκης Τραμπ δεν δίσταζε όχι απλώς να μιλά σαν «θηλυκός Τραμπ», αλλά και να χορεύει στους ρυθμούς του τραγουδιού που χρησιμοποιούσαν οι Ρεπουμπλικάνοι στην
προεκλογική τους καμπάνια. Για τους χρυσαυγίτες Σπαρτιάτες, μην τα ξαναλέμε.

Η τραμπική ρητορική στον δημόσιο διάλογο ως πρακτική αλλά τελικά και ως εργαλείο διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, δεν αποτελεί «ιδιοκτησία» μόνο της παραδοσιακής ακροδεξιάς, αλλά ευρύτερα κι όσων δηλώνουν ανοικτά πια – και επικίνδυνα πρόχειρα – ως… «αντισυστημικοί». Κινούμενοι εσκεμμένα σε ένα απολύτως θολό πολιτικό πεδίο, ιδιαιτέρως ευρύχωρο, στο πλαίσιο του οποίου μπορούν να ειπωθούν όλα και ταυτόχρονα τίποτα.

Και εσχάτως ανθίζουν αρκετές τέτοιες φωνές στο κατακερματισμένο ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Που δεν χρειάζεται κάποιος να είναι ιδιαιτέρως παρατηρητικός για να τις εντοπίσει. Συχνά, τόσο η Ζωή Κωνσταντοπούλου, όσο και ο Στέφανος Κασσελάκης επιλέγουν να μιλήσουν με όρους «συστήματος-αντισυστήματος» στοχεύοντας κυρίως στο τριγκάρισμα του «λαϊκού συναισθήματος». Όπως και η Μαρία Καρυστιανού η οποία ως πολιτικό πρόσωπο πια, έχει δείξει πως με τα «δεν υπάρχει Αριστερά και Δεξιά» – που τα λένε όμως και οι δυο προηγούμενοι, αλλά και κάποιοι άλλοι όπως οι «Λατινοβελόπουλοι» – συνδυαστικά με τις απόψεις της για τις αμβλώσεις,
έδειξε ποια πολιτική γλώσσα μιλάει.

«Λες τραμπικούς αυτούς που πολεμάνε τον Μητσοτάκη», είναι η δημοφιλέστερη και σχεδόν αντανακλαστική ατάκα-απάντηση, απέναντι σε
σκεπτικά σαν το πιο πάνω.

Ορίστε όμως ένας πάρα πολύ απλός κανόνας για τον Πλεύρη, για τον Άδωνι, για τον Βελόπουλο, τον Νατσιό, την Λατινοπούλου, την Κωνσταντοπούλου, τον Κασσελάκη ή την Καρυστιανού: αν δεν θέλουν να τους αποκαλούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο «τραμπικούς» (είτε για τις πολιτικές τους θέσεις, είτε για την ρητορική τους): Ας σταματήσουν να υιοθετούν πολιτικές θέσεις σαν του Τραμπ, να μιλούν σαν τον Τραμπ και να συνεργάζονται με ανθρώπους που έχουν ανάλογες απόψεις και χρησιμοποιούν την γλώσσα του Τραμπ.

Αυτά για σήμερα – και να ΄χετε τον νου σας! Γιατί αν ο λαός δεν αντιληφθεί έστω και τώρα τις επιπτώσεις του τραμπισμού, πολιτικά και ρητορικά, αύριο- μεθαύριο κανείς δεν θα είναι σε θέση να τον σταματήσει.