Από το Μαξίμου διαρρέουν τα σενάρια περί «πρόωρων εκλογών». Κι από την γαλάζια κοινοβουλευτική ομάδα διαρρέουν την ανησυχία που υπάρχει στην ΝΔ για όσα ενδεχομένως φέρει με το νέο έτος η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) – την άσκηση δηλαδή ποινικών διώξεων, απευθείας σε πολιτικά πρόσωπα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Και σχηματίζεται σιγά-σιγά η εικόνα.
Αφενός, η… τροχονομική. Γιατί η κυβέρνηση «στο μέτωπο», επιχειρεί να διαχειριστεί τα μπλόκα των αγροτών με… σφυρίχτρες, κορίνες και κορδέλες στις εθνικές οδούς, εκτρέποντας την κυκλοφορία των οχημάτων και των «εκδρομέων των εορτών» από τις παρακαμπτήριες. Λέγοντας όμωςταυτόχρονα και τα… κάλαντα. Τηλεοπτικώς βεβαίως.
«Πολύωρη η ταλαιπωρία των πολιτών που θέλουν να ταξιδέψουν», «πόση παραπάνω βενζίνη θα ξοδέψουν όσοι θέλουν να ταξιδέψουν αυτές τις μέρες».
Μας τα ‘πανε! Ευχαριστούμε πολύ – και του χρόνου με υγεία.
Αφετέρου, υπάρχει και η άλλη εικόνα. Η πολιτική. Κι εκεί τα πράγματα ζορίζουν για την Νέα Δημοκρατία. Πάρε χαρτί και μολύβι: Περί το 20%-23% κινείται πλέον δημοσκοπικά το κυβερνητικό «καράβι». Περί το 80% των πολιτών, δηλώνουν «υπέρ του αγώνα των αγροτών». Αν δίπλα σε αυτά σκεφτεί κάποιος πως στις τελευταίες εθνικές εκλογές του 2023, η ΝΔ έλαβε το 48% της ψήφου των αγροτών της χώρας, σκεφτεί δηλαδή ότι οι αγρότες αποτέλεσαν μια από τις πιο ισχυρές «δεξαμενές» ψήφων για το κυβερνητικό κόμμα, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται πως η κατάσταση μόνο παίξε-γέλασε δεν είναι για τον Μητσοτάκη.
Τον καιρό αυτό όμως ο Μητσοτάκης, «πέτυχε» κάτι ακόμη.
Κατάφερε όλοι οι εν ζωή διατελέσαντες πρωθυπουργοί της Ελλάδας, από όποιο πολιτικό χώρο κι αν προέρχονται, όχι απλώς να μιλάνε, αλλά να «φωνάζουν» ότι επί επταετίας Μητσοτάκη τσακίστηκαν οι θεσμοί και το Κράτος Δικαίου, με αποτέλεσμα τελικά να υπονομεύεται η ίδια η λειτουργία της Δημοκρατίας. Χθες ήταν η σειρά του Γιώργου Παπανδρέου να τοποθετηθεί, ενώ είχαν προηγηθεί ανάλογες ηχηρές παρεμβάσεις-δηλώσεις των Κώστα Καραμανλή, Αντώνη Σαμαρά και Αλέξη Τσίπρα.
Και όχι, όλοι αυτοί δεν… παλάβωσαν. Διαπιστώνουν απλώς αυτό που βλέπουν όλοι στη χώρα.
Και το Μαξίμου, προφανώς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ούτε για… τοξικότητα, ούτε για λαϊκισμό. Γιατί κι εκεί έχουν πάρει χαμπάρι πως τα πράγματα είναι δύσκολα. Και πως τα φλωριδικά, «με το κράτος, όταν αυτό αποφασίζει να κάνει κάτι, δεν μπορεί να τα βάλει κανείς. Θα τον ισοπεδώσει, δεν υπάρχει περίπτωση…», δεν περνάνε πια. Το αντίθετο.
Τι κάνεις λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση; Ενδεχομένως να γυαλίσεις ξανά το αφήγημα της «κανονικότητας», η οποία «κανονικότης» ειδικά σε συνθήκες μπολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης (συνθήκες που εσύ όμως δημιούργησες) μπορεί να «πουλήσει».
Μόνο όμως που για να πουλήσεις «κανονικότητα», θα πρέπει στον αντίποδα, να καταδείξεις και τον αντίπαλό σου. Στο πρόσωπο του οποίου θα συμπυκνώσεις το άλλο μισό του αφηγήματος. Τον «κίνδυνο της ακυβερνησίας». Κι αν πίσω από αυτόν τον αντίπαλο, καταφέρεις επικοινωνιακά-μιντιακά, να κρύψεις αυτόν που πολιτικά, πραγματικά φοβάσαι περισσότερο, τότε – ίσως – και να δια(σωθείς).
«Η Καρυστιανού ‘κερδίζει’ τον Τσίπρα» ενημέρωνε για αρκετή ώρα σήμερα το πρωί τηλεοπτικό σούπερ, ενώ στο περίπτερο φιλοκυβερνητική εφημερίδα έγραφε στο πρωτοσέλιδό της: «Όπισθεν ολοταχώς για το ‘κόμμα Τσίπρα’ – σε απελπισία ο ‘Μεσσίας’, μαδάει τη μαραμένη μαργαρίτα».
«Η κυρία Καρυστιανού (…) βγαίνει τη μία λέει θα κάνω κόμμα, την άλλη λέει δεν θα το κάνω. Αν θέλετε, δικαίωμά σας, σοβαρά προχωρήστε. Αν δεν θέλετε, αποφασίστε», έλεγε χθες και ο Άδωνις Γεωργιάδης, παριστάνοντας τον «πολιτικό λαγό» για λογαριασμό της κυβέρνησης.
Η πολιτικοποίηση ενός μέρους (εν προκειμένω της Μαρίας Καρυστιανού) του «κινήματος των Τεμπών», αν και δεν ακυρώνει τον δίκαιο αγώνα όλων των συγγενών των θυμάτων του εγκλήματος για απονομή Δικαιοσύνης, είναι προφανές πως ήδη πληγώνει το «όλον» του κινήματος – όπως τουλάχιστον αυτό αποτυπώθηκε στους δρόμους και στις πλατείες της χώρας.
Ο Μητσοτάκης είναι πολύ πιθανό λοιπόν να τζογάρει στον περαιτέρω κατακερματισμό του πολιτικού τοπίου – ακόμη κι αν χρειαστεί ο ίδιος να παρουσιαστεί ως «πολιτικά μονόφθαλμος». Και μια «ανασύνθεση» του χώρου της αντισυστημικής ψήφου, πιθανώς να αποτελεί και μια κατάσταση απολύτως – ή σχετικώς πιο – διαχειρίσιμη πολιτικά για τον ίδιο, στον «κοντό» δρόμο προς τις κάλπες.
Τι φοβαται λοιπόν ο πρωθυπουργός των σκανδάλων, της συστηματικής φτωχοποίησης της κοινωνίας και της θεσμικής χρεοκοπίας; Έναν αντίπαλο από τα… (όχι και τόσο) παλιά, με βαθύτατα πολιτικά χαρακτηριστικά και με κυβερνητική εμπειρία – αλλά και παρακαταθήκη. Με πολιτική, αρχή, μέση και τέλος. Που βάζει ξεκάθαρα το ιδεολογικό πλαίσιο. Που μπορεί και θέλει να ανασυνθέσει τον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο – τον μεγαλύτερο ιστορικά, πολιτικό εφιάλτη της (ακρο)Δεξιάς.
Κι αυτόν τον αντίπαλο ο Μητσοτάκης, δεν «τον έχει» στο χέρι.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο