«Παράκαμψη» στα Στενά του Ορμούζ: Το σχέδιο της Chevron για τη μεταφορά του ιρακινού πετρελαίου στη Μεσόγειο

• Οι γεωπολιτικές αναταράξεις στα Στενά του Ορμούζ δεν ανακατεύουν απλώς την τράπουλα των στρατιωτικών ισορροπιών. Προκαλούν μια βίαιη αναδιάταξη στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη.

Μετά την πολεμική σύρραξη μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν και τις διαρκείς απειλές για «λουκέτο» στα Στενά του Ορμούζ, κυβερνήσεις και πετρελαϊκοί κολοσσοί δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια. Αντίθετα, επιταχύνουν τις επενδύσεις τους σε εναλλακτικές διόδους προκειμένου να απεγκλωβίσουν το «μαύρο χρυσό» από το πιο επικίνδυνο πέρασμα του πλανήτη.

Στο επίκεντρο αυτής της στρατηγικής στροφής βρίσκεται η Chevron.
Ο αμερικανικός κολοσσός ετοιμάζεται να υπογράψει προσύμφωνα με τη Βαγδάτη, στοχεύοντας σε δύο κατευθύνσεις:

Επενδύσεις σε κοιτάσματα-γίγαντες: Είσοδος στα πεδία West Qurna 2 (ένα από τα μεγαλύτερα χερσαία κοιτάσματα παγκοσμίως με παραγωγή $460.000$ βαρέλια/ημέρα) και Nasiriyah στο νότιο Ιράκ.

Το project της Μεσογείου: Συμμετοχή σε κοινοπραξία για τη δημιουργία αγωγού που θα συνδέει το βόρειο Ιράκ απευθείας με τα συριακά παράλια.

Όπως αναφέρει ανάλυση του Axios, η τάση παράκαμψης του Ορμούζ αφορά το σύνολο της πετρελαϊκής βιομηχανίας. Οι αναλυτές του Bloomberg Intelligence εκτιμούν ότι ο πόλεμος του 2026 θα μείνει στην ιστορία:

Όχι τόσο για το μέγεθος μιας πρόσκαιρης πετρελαϊκής κρίσης,

Αλλά γιατί λειτούργησε ως καταλύτης για τη δραστική μείωση της εξάρτησης από το πιο κρίσιμο ενεργειακό bottleneck του πλανήτη.

Η ανάγκη για εναλλακτικές έγινε ακόμη πιο επιτακτική μετά τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Η πρόθεσή του για επαναφορά του αποκλεισμού του Ιράν και η πρόταση για επιβολή τέλους 20% στα διερχόμενα φορτία, παρά τις αντιρρήσεις του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού για τη νομιμότητα ενός τέτοιου μέτρου, θορύβησαν την αγορά, στέλνοντας σήμα για άμεση δράση.

Σύμφωνα με την Goldman Sachs, μέχρι το τέλος του 2027 οι υφιστάμενοι και οι υπό κατασκευή αγωγοί θα μπορούν να προστατεύουν περισσότερο από το 45% των εξαγωγών πετρελαίου του Περσικού Κόλπου από ενδεχόμενες διαταραχές στα Στενά του Ορμούζ.

Έως το τέλος του 2028 το ποσοστό αυτό εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει το 60%.

Ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη μεγάλα έργα όπως ο αγωγός Basra–Haditha στο Ιράκ και η επέκταση του αγωγού West-East στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενώ εξετάζονται νέες λιμενικές εγκαταστάσεις στον Κόλπο του Ομάν και στις ακτές των ΗΑΕ, ώστε οι εξαγωγές να μη χρειάζεται να διέρχονται από το Ορμούζ.

Παρά τα φιλόδοξα σχέδια, οι αναλυτές επισημαίνουν ότι τα Στενά του Ορμούζ θα εξακολουθήσουν να αποτελούν νευραλγικό κόμβο για την παγκόσμια αγορά ενέργειας.

Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση των νέων έργων, υπολογίζεται ότι 7 έως 9 εκατομμύρια βαρέλια αργού και πετρελαϊκών προϊόντων ημερησίως θα εξακολουθούν να εξαρτώνται από τη συγκεκριμένη θαλάσσια οδό. Επιπλέον, το υγροποιημένο φυσικό αέριο του Κατάρ δεν διαθέτει σήμερα ρεαλιστική εναλλακτική διαδρομή, ενώ χώρες όπως το Κουβέιτ και το ίδιο το Ιράκ παραμένουν σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένες από το πέρασμα.

Ωστόσο, η κατεύθυνση είναι πλέον σαφής: ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή επιταχύνει μια ενεργειακή αναδιάταξη που πιθανότατα θα συνεχιστεί για χρόνια, με νέους αγωγούς, λιμάνια και διαδρόμους να αλλάζουν τον χάρτη των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου.

Με πληροφορίες από: naftemporiki.gr