Σύμφωνα με τον αστικό μύθο, η Μαίρη Τοντ Λίνκολντ, η σύζυγος του Αβραάμ Λίνκολν, όταν ο τελευταίος κέρδισε τις εκλογές της 6 ης Νοεμβρίου 1860 και αναδείχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ, χάρισε στον άνδρα της ένα ρολόι τσέπης. Τέτοια δώρα έκαναν εκείνη την εποχή. Ένα δώρο που – πάντα σύμφωνα με τον αστικό μύθο – όταν του το έδωσε λέγεται πως τον συμβούλευσε, να μην ξεχνάει ποτέ ότι ως πρόεδρος, «θα έχεις πάντα πολύ λίγο χρόνο, για να κάνεις καλά πράγματα».
Ας αφήσουμε τον αστικό μύθο. Κρατάμε όμως οπωσδήποτε τους συμβολισμούς του και επιστρέφουμε στην πραγματικότητα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κλείνει επτά χρόνια «στην εξουσία», δεν «κλείνει επτά χρόνια (γενικώς κι αορίστως) στην κυβέρνηση». Στην εξουσία κλείνει επτά χρόνια. Γιατί επτά χρόνια, ακριβώς με αυτούς τους όρους και σε όλα τα επίπεδα, «διακυβερνά» την χώρα. Μια χώρα την οποία η πολιτική του παρέα, στενότερη κι ευρύτερη την αντιλαμβάνεται ως «χώρο». Για μπίζνες.
Κι αυτό, είναι το πλαίσιο. Και άπλετος (πολιτικός) χρόνος δεν υπάρχει για σπατάλες (κινήσεων) από απέναντι, που ενώ βαράει το ξυπνητήρι, σήκωσε τη γειτονιά στο πόδι, χαμός γίνεται, λένε: «πέντε λεπτά ακόμη». Και πατάνε το snooze.
Τι έχουμε όμως «απέναντι»; Δημοσκοπικά τουλάχιστον αποτυπώνεται πως υπάρχει ένα πολιτικά άνευρο μπλοκ, μικρομεσαίων αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων που, χαροπαλεύουν. Όχι απλώς για να σταθούν εκλογικά με αξιώσεις απέναντι στο νεοφιλελεύθερο τέρας, αλλά ακόμη και για να υπάρξουν.
Έχουν θέσεις; Προφανώς έχουν θέσεις και πολιτικά προγράμματα έχουν. Εντούτοις, ελάχιστοι τους ακούνε. Το γιατί, δεν έχει απαντηθεί. Ή μήπως έχει;
Η περιβόητη – χρήσιμη κάποτε, ως ένα βαθμό – συζήτηση για την «ανασυγκρότηση του προοδευτικού χώρου», για την «ανασύνθεσή του», η κουβέντα για «κοινό μέτωπο», για «κοινό ψηφοδέλτιο» και για «κοινές πρωτοβουλίες», μοιάζει πια με «πολύ λάδι, τηγανίτα τίποτα».
«Ναι, αλλά εμείς το θέλουμε», «ναι, αλλά εμείς το λέμε πρώτοι», «ναι, αλλά οι άλλοι δεν θέλουν», «ναι, αλλά…» το ένα, «ναι, αλλά…» το άλλο.
Ναι, αλλά ο κόσμος Κ Ο Υ Ρ Α Σ Τ Η Κ Ε! Και εκτός από χρήματα, δεν έχει πια και χρόνο – για να γυρίσουμε και στο ρολόι του Λίνκολν.
Από ποιον απειλείται λοιπόν ο Μητσοτάκης; Από τον «Κανένας», που απαντά πλειοψηφικά ο κόσμος στις δημοσκοπήσεις. Όλοι όσοι δηλαδή πληρώνουν ενοίκιο όσο ένα νεφρό, όλοι όσοι διαλέγουν χρώματα στα τιμολόγια ενέργειας για να στολίσουν κάπως την ασπρόμαυρη ανέχειά τους, όλοι όσοι βλέπουν πως ο μισθός (αν τον πληρώνονται στην ώρα τους στον ιδιωτικό τομέα) «δεν φτάνει μανούλα μου για να βγει ο μήνας», όλοι όσοι αντιλαμβάνονται πως η σύνταξη δεν φτάνει για να κάνουν δώρα στα εγγόνια τους τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές, όλοι όσοι πάνε σούπερ μάρκετ περισσότερο πια για να… ξεσκάσουν και για να χορτάσει περισσότερο το μάτι και λιγότερο το στομάχι (κρατήστε το αυτό), όλοι όσοι «παρατηρούν τα σημάδια» και βλέπουν πως για τη Δεξιά το πεντάευρω θα είναι πάντα φετίχ.
Θα σε βάζει να το πληρώνεις – κι ας μην έχεις να φας. Είτε για να εξεταστείς στα νοσοκομεία. Είτε για να φας ένα πιτόγυρο. Πέντε ευρώ το εισιτήριο. Μια ταινία νεοφιλελεύθερο καράτε. Δίχως ποπ κορν.
Μπορεί να σχηματοποιηθεί πολιτικά ο «Κανένας»; Ο Αλέξης Τσίπρας, από το «Παλλάς» στη διάρκεια της παρουσίασης της «Ιθάκης» ήταν σαφής. Πρωταγωνιστές την επόμενη μέρα στις εξελίξεις θα πρέπει να είναι οι πολίτες – τα αιτήματά τους. Και ο διάλογος μαζί τους – όχι ο διάλογος σε επίπεδο ηγεσιών, που αν ήταν να λάμψουν ή να κάνουν τις υπερβάσεις θα τις είχαν κάνει ήδη.
Η πρόταση Τσίπρα αποτελεί ένα μεγάλο πολιτικό στοίχημα (και) για τον ίδιο, αλλά και για κάθε πολίτη που βλέπει πια σε αυτή την πρόταση την λύση για την επόμενη μέρα. Και δεν είχε αινίγματα – «αινίγματα» που έβλεπαν μόνο όσοι είτε δεν ήθελαν, είτε απλώς δεν άντεχαν να δουν και να ακούσουν τι πραγματικά έλεγε και εννοούσε ο πρώην πρωθυπουργός. Και εκτός από απόλυτα καθαρή, ήταν και ουσιαστικά ενωτική η πρότασή του. Και το ενωτική – ειδικά στην Αριστερά – είναι ένα μήνυμα που αφορά πρώτα στην κοινωνία.
Αυτή δοκιμάζεται πρώτη και περισσότερο απ’ όλους από την κυβέρνηση της επταετίας Μητσοτάκη.
Ο προοδευτικός χώρος, η Αριστερά, ιστορικά πέτυχαν δυο σπουδαία, νικηφόρα εκλογικά αποτελέσματα σε δυο χρονικές στιγμές (αν και μέσα σε διαφορετικό χρονικό-ιστορικό πλαίσιο). Η πρώτη ήταν το 1981, η δεύτερη το 2015. Για να έρθουν αυτά, τα πάντα ξεκίνησαν από τα κάτω. Με πάρα πολλή δουλειά. Και με πολύ κόπο.
Ιδού η Ρόδος λοιπόν, ιδού και το… στοίχημα. Ιδού και ο συμβολισμός του αστικού μύθου για το ρολόι του Λίνκολν: «θα έχεις πάντα πολύ λίγο χρόνο, για να κάνεις καλά πράγματα».
Και κάτι για την Ιστορία: Υπάρχει όντως ένα χρυσό ρολόι τσέπης που ανήκε στον Αβραάμ Λίνκολν (κατασκευής του 1860 από την εταιρεία Waltham). Το ρολόι αυτό επισκευάστηκε το 1861 από τον ωρολογοποιό Jonathan Dillon. Ο Dillon, που ήταν υποστηρικτής της Ένωσης, χάραξε κρυφά στο εσωτερικό του μηχανισμού μια φράση για τον Εμφύλιο Πόλεμο: “The first gun is fired. Slavery is dead. Thank God we have a President who at least will try.” («Η πρώτη πιστολιά έπεσε. Η δουλεία είναι νεκρή. Ευτυχώς έχουμε έναν Πρόεδρο που τουλάχιστον θα προσπαθήσει».
Υ.Γ. Η προάσπιση της ελευθερίας της έκφρασης στον Τύπο δεν πρέπει και δεν θα χωρά ποτέ εκπτώσεις – ειδικά – στην Αριστερά. Η απομάκρυνση του εξαιρετικού συναδέλφου Σπύρου Σουρμελίδη από την Αυγή, αποτελεί τεράστιο λάθος για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Οι δημοσιογράφοι οφείλουμε να κάνουμε την δουλειά μας. Τα κόμματα οφείλουν να κοιτάνε τις πολιτικές τους γραμμές (αυτή είναι η δική τους δουλειά).
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο