Οι Ενοχλημένοι (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)

• Και το όνομα αυτής, «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» ή πιο σύντομα, ΕΛ.Α.Σ. Το νέο κόμμα που έρχεται να αλλάξει τις ισορροπίες στον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα, αποτελεί από χθες κομμάτι της πολιτικής μας πραγματικότητας. Όπως κομμάτι της βέβαια, συνεχίζει να αποτελεί και το παλιό «αντι-ΣΥΡΙΖΑ, αντι-Τσίπρας» μέτωπο, που μετουσιώθηκε κι αυτό επίσημα πια σε ένα πούρο, καθαρό και ξάστερο «αντι-Τσίπρας» μέτωπο.

Γιατί, «συμπαράταξη εσείς με τον Τσίπρα; Συμπαράταξη κι εμείς απέναντι – ακόμη και με τον διάβολο».

Και, όχι. Δεν ήταν τόσο το όνομα του νέου κόμματος αυτό που ενόχλησε τα πολιτικά «συμπεθέρια» (γιατί, για πολιτικά συμπεθέρια μιλάμε). Δεν ήταν τόσο το όνομα που ενόχλησε τους διάφορους πολιτικούς «μαγαζάτορες» αλλά και τους νεόκοπους επαγγελματίες διαχειριστές-ιδιοκτήτες της συλλογικής οργής. Όλους εκείνους δηλαδή που έτσι κι αλλιώς δεν το ‘χουν σε τίποτα να πάρουν εργολαβία, δίχως απολύτως καμιά ντροπή, την αναπαραγωγή των best of των ψεμάτων που για χρόνια σέρνει στη ρούγα, η θεοσκότεινη λειτουργικά, Δεξιά προπαγανδιστική μηχανή (του κιμά), της Ομάδας Αλήθειας.

Οι συμβολισμοί όμως του ονόματος, ενοχλούν και παραενοχλούν – πολύ και πολλούς.

Ενόχλησε το «Ελληνική», τους «νόμιμους ιδιοκτήτες» της χώρας, τους πατριδέμπορες, αλλά και τους συστηματικούς βιαστές της καταγεγραμμένης ιστορικής πραγματικότητας. Που φοβούνται, τρέμουν με αυτά τα «ΕΛ.Α.Σ» που ακούνε, πως… «θα γυρίσουν οι κομμουνιστές», πως «θα μας πάρουν τα σπίτια» και θα… «καταργήσουν τα Χριστούγεννα». Τα έλεγαν αυτά και πριν τις εκλογές του 2015, πιάσανε εκλογικό τόπο το 2019, οπότε σου λέει, «γιατί να μην ξαναπιάσουν». Και σέρνουν στα τηλεοπτικά σούπερ και στα πρωτοσέλιδα τίτλους «σε εμφυλιοπολεμικό κλίμα ο Τσίπρας» κι άλλα τέτοια χαριτωμένα. Το ότι στον Εμφύλιο συγκρούστηκαν ο Δημοκρατικός Στρατός, με τον Εθνικό Στρατό, δεν έχει βέβαια απολύτως καμία σημασία. Οπότε, σου λέει, «πέτα εκεί ένα ‘Εμφύλιος’ και θα γίνει η δουλειά, έτσι κι αλλιώς κανείς δεν διαβάζει πια την Ιστορία».

Ενόχλησε και το «Αριστερή». Γιατί χθες ο Τσίπρας, κόντρα στις… προφητείες δεν εμφανίστηκε στο Θησείο ούτε ως ένας «μετριοπαθής πολιτικός», ούτε ως η «φωνή της κοινής λογικής» κάποιου θολού κι αόριστου «συνετού κέντρου». Ενόχλησε γιατί δεν εμφανίστηκε με τη «φορεσιά» που ήδη του είχαν κόψει και ράψει οι πολιτικοί και μιντιακοί μόδιστροι. Ενόχλησε γιατί δεν δικαίωθηκαν οι «σταλεγάκηδες» που διάβαζαν «εγκαίρως» τα πολιτικά άστρα. Ενόχλησε γιατί κατέστησε σαφές από που έρχεται πολιτικά, ξεκαθάρισε προς τα πού θέλει να πάει το καράβι και – το πιο σημαντικό – έδειξε πως υπάρχει τρόπος, μπορείς να απευθυνθείς πολιτικά (και) στο Κέντρο, με αφετηρία την Αριστερά.

Ενόχλησε όμως και το τρίτο συνθετικό του ονόματος, η «Συμπαράταξη». Γιατί δεν περιγράφει πολιτικές συγκολλήσεις παραδοσιακού τύπου, αλλά την συμπαράταξη με την ίδια την κοινωνία. Ξεβολεύει το τελευταίο.

Μέσα σε αυτόν τον σουρεαλιστικό πίνακα των «Ενοχλημένων», συνωστίζονται από χθες η μία πάνω στην άλλη, οι παραμορφωμένες πολιτικές φιγούρες των «Τσίπρα αν ζούσαμε στον Εμφύλιο από μένα θα πήγαινες», ακριβώς δίπλα σε αυτές των έτερων «νομίμων ιδιοκτητών». Αυτών της… μουσειακής κομμουνιστικής Αριστεράς. Των ζηλωτών της ιδεολογικής καθαρότητας που απαγορεύουν ρητώς (και στον Τσίπρα, ειδικά στον Τσίπρα) οποιαδήποτε αναφορά σε επίπεδο συμβολισμών ή ρητορικής στην Εθνική Αντίσταση και στους λαϊκούς αγώνες.

Ακριβώς μέσα σε αυτό το πανδαιμόνιο των Ενοχλημένων κάθε πολιτικής (και απολίτικης) προέλευσης, από την «πατριωτική» Δεξιά μέχρι την καθαρόαιμη Αριστερά των ιδεολογικών τειχών και του (ο θεός να τον κάνει) «αντισυστημικού χώρου», γεννήθηκε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Όχι ως «ακόμα ένα κόμμα» αλλά ως ένας πολιτικός φορέας έτοιμος να σηκώσει το γάντι της πρόκλησης, να ξανασυνδεθεί πολιτικά η Αριστερά με την κοινωνία. Ο Τσίπρας λοιπόν επέστρεψε, όχι βεβαίως ως Μεσσίας, αλλά ως ο πρωθυπουργίσιμος πολιτικός με την πολύτιμη κυβερνητική εμπειρία. Και ξεκινά με αφετηρία τις ρίζες των πιο ιερών συμβολισμών και της ιστορικής κληρονομιάς ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου, με στόχο την επιστροφή της κυβερνώσας Αριστεράς στην εξουσία.

Το αν θα πετύχει, μένει να φανεί. Το βέβαιο όμως είναι ότι ήδη κατάφερε το πρώτο και πιο σημαντικό: να ξεβολέψει όλους όσοι είχαν βολευτεί στην ιδέα ότι ο χώρος αυτός είτε θα παρέμενε νεκρός είτε θα τους ανήκε αποκλειστικά. Το παιχνίδι άνοιξε.