Ο Μίκης άλλαξε στρατόπεδο…

Μια εικόνα χίλιες λέξεις;
Όχι. Μια εικόνα που γκρεμίζει έναν μύθο. Η εικόνα του Μίκη υποβασταζόμενου από κοντοκουρεμένο νεαρό με στρατιωτικό μπουφάν παραλλαγής, να βγαίνει από το αυτοκίνητό του, λίγο πριν την ομιλία του στο συλλαλητήριο τουρλουμπούκι. Με τις βυζαντινές σημαίες, τους νέους ντυμένους μακεδονομάχους, τα μεγάφωνα να παίζουν “μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου” ενώ παρελαύνουν απόστρατοι των Ειδικών Δυνάμενων – η αποθέωση του ό,τι νάναι. Ό,τι νάναι για να φύγει ο Τσίπρας. Να πέσει η κυβέρνηση. Γιατί ας μην κρυβόμαστε, αυτός είναι ο στόχος.

Και ο Μίκης; Θλιβερή σκιά, ενός ηλικιωμένου που άγεται και φέρεται, διαγράφοντας το παρελθόν του. Ένα παρελθόν που ενέπνευσε αγωνιστές πριν το εκτελεστικό απόσπασμα. Ένα παρελθόν που συγκρούστηκε με το κιτσαριό των Χουνταίων. Με την αισθητική των αναπαραστάσεων των “αγώνων των Ελλήνων” στο Καλλιμάρμαρο της “Επαναστάσεως”. Την αισθητική που σήμερα ο ίδιος όχι απλά αποδέχεται αλλά στηρίζει με την παρουσία του.
Τελικά, ας πούμε τα σύκα, σύκα:  αυτή η “αισθητική” των χουνταίων επικράτησε του ήθους που εξέφραζε ο Μίκης που ξέραμε. Που τα τραγούδια του ταυτίστηκαν με τους μεγαλύτερους αγώνες του λαού μας.
Ο Μίκης του Φεβρουαρίου του 2018, του συλλαλητηρίου της Αθήνας και ό,τι αυτό εκφράζει, δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από το ήθος εκείνων των εκδηλώσεων, τότε, το 1967, 1970… Ίδια λάβαρα, ίδιες περικεφαλαίες, ίδιοι “μακεδονομάχοι”, ίδιες σημαίες, ίδια συνθήματα, ίδια όλα 50 χρόνια.
Ένα (το) χελιδόνι
*το βίντεο είναι από το news247.gr