Mind the Trap

Να κάθεστε φρόνιμα! (Γιώργος Τραπεζιώτης)

Να κάθεστε φρόνιμα! (Γιώργος Τραπεζιώτης)
  • Να δουλεύετε όλη μέρα και να κάθεστε καλά. Να πληρώνετε ακριβότερα το νοίκι, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, το δάνειο στην τράπεζα, την βενζίνη ή το πετρέλαιο. Να βλέπετε το εισόδημά σας να τελειώνει πριν τελειώσει ο «ρημαδομήνας» και όταν αγανακτείτε; Να θυμάστε πως είστε αχάριστοι. Κοιτάξτε τί γίνεται γύρω-τριγύρω! Ο κόσμος πεινάει (όχι στην Ελλάδα όμως, – δόξα τον Θεό, εδώ οι οικονομικοί δείκτες ευημερούν), γίνονται πόλεμοι, χαμός γίνεται. Αν παρόλα αυτά όμως επιμένετε και θέλετε ντε και καλά να κατεβείτε στους δρόμους, να το ξανασκεφτείτε. Ξέρετε τί γίνεται στους δρόμους, ε; Κατεβαίνουν οι λάθος άνθρωποι, για τους λάθος λόγους, με τα λάθος αιτήματα.

Με λίγα λόγια, το πρόβλημά σας δεν είναι πια όσα (νομίζετε ότι) σας συμβαίνουν, αλλά το γεγονός ότι αντιδράτε. Και ξέρετε τί συμβαίνει όταν αντιδράτε, ε; Απειλείτε κιόλας να σπάσετε την φούσκα της «θαλπωρής της κανονικότητας». Δείτε και μόνοι σας άλλωστε. Δεν είναι και τόσο φοβερά τα πράγματα όπως σας λένε. Όλοι την «κουτσοβολεύουν». Θέλετε να μπλέξετε σε περιπέτειες; Ή μάλλον, είμαστε τώρα για περιπέτειες;

Αυτό είναι το πολιτικό νόημα μιας όχι και τόσο άγνωστης «επιχείρησης πειθούς» της κοινής γνώμης. Πριν καν συζητηθούν τα αιτήματα, οποιαδήποτε αιτήματα, αυτομάτως ποινικοποιούνται ενώ ταυτόχρονα αμφισβητούνται τα κίνητρα κι όσων τα διατυπώνουν – προκαταβολικώς και προκατα(βολικότατα). Διότι πριν από την διαμαρτυρία, προηγείται η κατασκευή της υποψίας για τους διαμαρτυρόμενους.

Η Γαλλία τις ημέρες αυτές προσφέρει ένα εξόχως χαρακτηριστικό παράδειγμα άριστης λειτουργίας αυτού του καλολαδωμένου (πολιτικά, κι επικοινωνιακά) μηχανισμού. Ενώ το ίδιο συμβαίνει και στην Ιταλία, στην Πορτογαλία, στο Βέλγιο και στην Αλβανία.

Ποιος θυμάται – ποντάρουν σε αυτό, στην συλλογική αμνησία – πως οι γαλλικές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τους μαθητές των Λυκείων; Ποιος θυμάται τα αιτήματά των παιδιών εκει για καλύτερη δημόσια Παιδεία, αλλά και τις καταγγελίες τους για το δυσβάστακτο κόστος επιβίωσης, για την ακρίβεια, για τη στεγαστική κρίση; Τα πάντα τα τυλίγει πια το σύννεφο των δακρυγόνων και οι τηλεοπτικές εικόνες-σόου, με τις φωτιές στους δρόμους. Όλοι θυμούνται και συζητάνε πια μόνο για όσα έγιναν το περασμένο σαββατοκύριακο – και δεν τα θυμούνται κι όλα. Στον καλοβαλμένο δημόσιο διάλογο για παράδειγμα, «θυμούνται» μόνο τα επεισόδια, τις λεηλασίες σε καταστήματα, αλλά και την υπόσχεση της κυβέρνησης Μακρόν για καταστολή, στο όνομα της διατήρησης της τάξης. Όσο για τα υπόλοιπα, τα ουσιαστικά; Δεν έχουν απολύτως καμία σημασία.

Το ίδιο συμβαίνει και στην Ιταλία, των παρόμοιων λαϊκών αιτημάτων, αλλά κι εκεί επικυριαρχεί η υπόσχεση της κανονικοποιημένης ακροδεξιάς Μελόνι, για αυστηρότερα μέτρα για την πρόληψη επεισοδίων μέσω νομοθετικού διατάγματος. Το ίδιο γίνεται και στην Αλβανία, όπου ο Ράμα αρνείται να παραιτηθεί αποδίδοντας μάλιστα τις κινητοποιήσεις σε εξωγενείς παράγοντες (κάτι μας θυμίζει αυτό, ε;), χαρακτηρίζοντας συγχρόνως τους διαδηλωτές ως «άτομα με ψυχολογικά προβλήματα».

Από κοντά και ο Ντόναλντ Τραμπ από απέναντι, που ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, δίνει και την ντιρεκτίβα στους ευρωπαίους ομοϊδεάτες του. «Εάν θέλετε να διαπιστώσετε τί διακυβεύεται σε αυτές τις εκλογές, δείτε τί γίνεται στην Γαλλία. Μια άλλοτε σπουδαία χώρα η οποία κυριεύεται, λεηλατείται και πυρπολείται από μετανάστες, τζιχαντιστές και κομμουνιστές που μισούν τον χριστιανισμό και τον δυτικό πολιτισμό», είπε.

Και τον άκουσαν κι εδώ και οι χοροπηδούντες ωσάν άραγε τί, οι «Α και ΟΥ και ΔΑΠ-ΝουΔουΦουΚού» κι αναθάρρησαν. «Μην αυταπατάστε, θέλουν και επιδιώκουν το χάος», συμπέρανε ο Άδωνις Γεωργιάδης, απαντώντας στη δήλωση του Πάνου Λαμπρινίδη-Στάχτου, πρώην γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και νυν στελέχους της ΕΛ.Α.Σ., που νωρίτερα είχε πει «άντε και στα δικά μας», σχολιάζοντας τις πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις. Με την κυβερνητική κοπτοραπτική όμως να παραλείπει πως ο Λαμπρινίδης-Στάχτος, διευκρίνισε ότι αναφερόταν σε ειρηνικές κινητοποιήσεις, στην κοινωνική ενεργοποίηση και στη διεκδίκηση δικαιωμάτων, απορρίπτοντας τους βανδαλισμούς. Λεπτομέρειες, όμως…

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης επίσης δεν έχασε την ευκαιρία να συνδέσει τις εικόνες στη Γαλλία με την πολιτική εμπειρία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζοντας ότι «οι φίλοι των μπαχαλάκηδων» δεν έλυσαν τίποτα όταν ήρθαν στην εξουσία. Και ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, όμως από την πλευρά του, μίλησε για εικόνες βίας που κάποιοι επιχειρούν να μεταφέρουν και στην Ελλάδα. Κάτι που είπε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης χθες από το Λαύριο, τονίζοντας πως η Ελλάδα δεν πρέπει να επιστρέψει στις εποχές των μνημονίων, του λαϊκισμού και της αναταραχής.

Οι συγκρούσεις ομάδων ατόμων με τις δυνάμεις καταστολής και οι καταστροφές δεν δικαιολογούνται επειδή υπάρχουν κοινωνικά αίτια. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως ούτε τα αίτια που προκαλούν την κοινωνική οργή εξαφανίζονται επειδή στις πορείες γίνονται επεισόδια. Η διάκριση είναι στοιχειώδης. Πολιτικά, όμως, δεν είναι βολική.

Η προσδοκία λοιπόν πολλών συμπολιτών μας για μαζικές κινητοποιήσεις – γιατί αυτό δεν αποτελεί μόνο προσδοκία ή ευχή του Στάχτου-Λαμπρινίδη – δεν ταυτίζεται από μόνη της, με την υποστήριξη της βίας. Η κυβέρνηση όμως σαφώς και ενδιαφέρεται να μετατοπίσει αλλού το κέντρο βάρους. Από το τι προκαλεί την κοινωνική οργή, τα αίτιά της δηλαδή για τα οποία είναι πολιτικά ένοχη, στο ποιος υποτίθεται ότι επιδιώκει το «χάος». Και, μέσω της αναφοράς στην τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, πετυχαίνει να φτάσει και στον σημερινό βασικό πολιτικό της αντίπαλο προς τα αριστερά, στον Αλέξη Τσίπρα.

Με έναν σμπάρο, δυο – πολιτικά – τρυγόνια λοιπόν. Και στοχοποίηση της Αριστεράς και ο Τσίπρας απολογούμενος – για όλα!

Οι συνθήκες… «πολιτικής και ηθικής υγιεινής» που καλλιεργούνται συστηματικά εδώ και χρόνια επιχειρούν ξανά να ακονίσουν τα παλιά αντιδραστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Και να την βάλουν στη διαδικασία… διαλογής. Να ξεχωρίζει τους «κανονικούς» πολίτες από τους ύποπτους και τους «καλούς διαδηλωτές» από τους εκ προοιμίου και ιδεολογικά επικίνδυνους. Και, κάπως έτσι, να διαμορφώνεται και η λίστα των πολιτικών που θεωρούνται «θεμιτοί συνομιλητές» και εκείνος που που πρέπει διαρκώς να απολογείται.

Αν πάντως όλα αυτά σας φαίνονται κάπως υπερβολικά, μην ανησυχείτε! Δεν χρειάζεται να συμφωνήσετε. Άλλωστε, στους καιρούς μας όπου το ατομικό εκτοπίζει το συλλογικό, οι προσωπικές βεβαιότητες και οι διαδικτυακές αντιπαραθέσεις συχνά πια υποκαθιστούν την πολιτική δράση, παριστάνοντας την «επανάσταση».

Να κάθεστε φρόνιμα!

Περισσότερα
Σχετικά
Προτεινόμενα

0 Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

FAQ Media

Good Life

Ενέργεια

Ενέργεια

Πετρέλαιο θέρμανσης: Στα 1,566 ευρώ το λίτρο η μέση τιμή – Οι περιοχές με τις υψηλότερες χρεώσεις

Πετρέλαιο θέρμανσης: Στα 1,566 ευρώ το λίτρο η μέση τιμή – Οι περιοχές με...

Μεγάλες ανισότητες καταγράφονται στην αγορά του πετρελαίου θέρμανσης, με τη διαφορά ανάμεσα στην ακριβότερη και τη φθηνότερη περιοχή της χώρας να φτάνει...