- Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αντώνη Σαμαρά έχει πλέον ξεφύγει από τα πολιτικά υπονοούμενα και τις προσεκτικές αποστάσεις. Οι δημόσιες τοποθετήσεις των δύο πλευρών, αλλά και οι παρεμβάσεις στελεχών που βρίσκονται κοντά τους, δείχνουν ότι το χάσμα μέσα στη Νέα Δημοκρατία μεγαλώνει αντί να κλείνει. Το τελευταίο επεισόδιο ήρθε από τον Νίκο Τσιούτσια, διευθυντή του γραφείου Τύπου του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος σε τηλεοπτική του παρέμβαση δεν περιορίστηκε στην κριτική προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά μίλησε για «ιδιοκτησιακή αντίληψη», «μετάλλαξη» της παράταξης και «μέθη της εξουσίας», βάζοντας μάλιστα ευθέως στο κάδρο και την οικογένεια Μητσοτάκη.
Κάπως έτσι, το περίφημο αφήγημα της ενωμένης και συμπαγούς γαλάζιας παράταξης αρχίζει να θυμίζει περισσότερο ευχή παρά πολιτική πραγματικότητα. Γιατί όταν πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της ΝΔ βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τη σημερινή ηγεσία και το περιβάλλον του ανταλλάσσει δημόσια πυρά με κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλά απλώς για μια «διαφωνία». Η ρήξη είναι πλέον ορατή και το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει, αλλά μέχρι πού μπορεί να φτάσει.
Και το ενδιαφέρον είναι ότι η συζήτηση γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά δεν περιορίζεται πλέον στο ενδεχόμενο να δημιουργήσει έναν νέο πολιτικό φορέα. Από το σαμαρικό περιβάλλον έχουν ήδη διατυπωθεί δημόσιες εκτιμήσεις για τον ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει ο πρώην πρωθυπουργός σε μια μελλοντική κυβέρνηση συνεργασίας. Ο Θανάσης Σκορδάς έχει υποστηρίξει ότι ο Σαμαράς θα μπορούσε να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης, επικαλούμενος την προηγούμενη εμπειρία του. Παράλληλα, στη ΔΕΘ ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε αντιμέτωπος με ερωτήσεις για το ενδεχόμενο μετεκλογικών συνεργασιών ακόμη και χωρίς τον ίδιο στην πρωθυπουργία.
Δεν σημαίνει αυτό ότι υπάρχει κάποιο έτοιμο σχέδιο ή ότι έχει αποφασιστεί η επόμενη κίνηση. Σημαίνει όμως ότι η πολιτική συζήτηση έχει ήδη μετακινηθεί αρκετά. Στο περιβάλλον Σαμαρά δεν εξετάζεται μόνο το αν θα δημιουργηθεί νέος κομματικός σχηματισμός, αλλά και ποιος θα μπορούσε να είναι ο ρόλος του πρώην πρωθυπουργού στην επόμενη πολιτική ημέρα. Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να αντιμετωπίζει κάθε σαμαρική παρέμβαση σαν εχθρική ενέργεια, τόσο περισσότερο δίνει την εντύπωση ότι φοβάται τις πολιτικές εξελίξεις που μπορεί να προκύψουν από τη δεξιά της πλευρά.
Η αντίδραση της κυβέρνησης, πάντως, κάθε άλλο παρά δείχνει διάθεση αποκλιμάκωσης. Η Ντόρα Μπακογιάννη μίλησε για «χολή», ο Άδωνις Γεωργιάδης για «γινάτι», ενώ ο υπουργός Υγείας έχει προειδοποιήσει ανοιχτά ότι ενδεχόμενη δημιουργία κόμματος από τον Σαμαρά θα οδηγήσει σε πολιτική σύγκρουση. Εδώ βρίσκεται και το παράδοξο της κυβερνητικής τακτικής: όσο περισσότερο προσπαθεί να αποδομήσει τον πρώην πρωθυπουργό, τόσο περισσότερο τον αντιμετωπίζει σαν πολιτικό αντίπαλο πρώτης γραμμής.
Και κάπου εδώ αρχίζει η ειρωνεία. Αν ο στόχος είναι να περιοριστεί η επιρροή του Σαμαρά, ίσως δεν είναι και η πιο σοφή στρατηγική να του αφιερώνουν καθημερινά τόσο πολύ πολιτικό χρόνο. Κάθε επίθεση δημιουργεί νέα απάντηση, κάθε απάντηση νέο κύκλο δημοσιότητας και κάθε νέος κύκλος δημοσιότητας κρατά τον πρώην πρωθυπουργό στο επίκεντρο. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση κινδυνεύει να κάνει μόνη της τη δουλειά που θα ήθελε να αποφύγει: να μετατρέψει μια εσωκομματική σύγκρουση σε ευρύτερη πολιτική αντιπαράθεση.
Ιδιαίτερα ο Άδωνις Γεωργιάδης φαίνεται να έχει αναλάβει μεγάλο μέρος αυτής της μετωπικής σύγκρουσης. Κάθε νέα παρέμβαση του Σαμαρά προκαλεί απάντηση και κάθε απάντηση αυξάνει τη δημοσιότητα γύρω από την υπόθεση. Το αποτέλεσμα είναι κάπως οξύμωρο: η κυβέρνηση, αντί να αφήσει τον πρώην πρωθυπουργό να εξηγήσει μόνος του τις θέσεις του, του προσφέρει διαρκώς ένα κυβερνητικό βήμα για να συνεχίσει την αντιπαράθεση.
Και υπάρχει ακόμη ένα πολιτικό ρίσκο που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ένας τυχαίος πρώην υπουργός ή ένα περιθωριακό στέλεχος. Έχει υπάρξει πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός με τη σημαία του κόμματος. Όταν λοιπόν κορυφαία κυβερνητικά στελέχη συγκρούονται μαζί του δημοσίως, δεν απευθύνονται μόνο στον ίδιο. Απευθύνονται και στους ψηφοφόρους της ΝΔ που μπορεί να διατηρούν επιφυλάξεις για την τωρινή ηγεσία ή να αισθάνονται ότι η σημερινή κυβερνητική γραμμή έχει απομακρυνθεί από όσα οι ίδιοι θεωρούν παραδοσιακή φυσιογνωμία της παράταξης.
Αυτό ακριβώς μπορεί να είναι και το μεγαλύτερο λάθος στρατηγικής του Μαξίμου. Στην προσπάθειά του να εμφανίσει τον Σαμαρά ως πρόβλημα, ενδέχεται να του προσφέρει κάτι πολύ πιο χρήσιμο: πολιτική ορατότητα, καθημερινή δημοσιότητα και την εικόνα ενός προσώπου που βρίσκεται πλέον απέναντι από την κυβέρνηση ως αυτόνομος πόλος. Και όλα αυτά χωρίς ο ίδιος να έχει χρειαστεί μέχρι σήμερα να ανακοινώσει κάποια συγκεκριμένη πολιτική κίνηση.
Αν τελικά ο Σαμαράς επιλέξει να κινηθεί αυτόνομα, θα έχει απέναντί του μια κυβέρνηση που, αντί να υποβαθμίσει τη σημασία του, τον έχει ήδη αναγάγει σε μόνιμο συνομιλητή της. Θα έχει, δηλαδή, προηγηθεί μια παράδοξη κυβερνητική «διαφήμιση» του αντιπάλου, πριν καν εκείνος αποφασίσει αν θα κατέβει στο γήπεδο.
Και αυτό ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει να θέλει να πείσει ότι ελέγχει απόλυτα την πολιτική κατάσταση, αλλά την ίδια στιγμή αναγκάζεται να απαντά ξανά και ξανά σε έναν πρώην πρωθυπουργό της ίδιας παράταξης. Όσο για την περίφημη κομματική ενότητα, αυτή φαίνεται να δοκιμάζεται ακριβώς τη στιγμή που το Μέγαρο Μαξίμου θα ήθελε να παρουσιάζει εικόνα απόλυτου ελέγχου. Αν αυτό ονομάζεται πολιτική αυτοπεποίθηση, τότε μάλλον χρειάζεται ένας νέος ορισμός της λέξης.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο