«Κόμμα Καρυστιανού – Ποιοι την ψηφίζουν». Με τον τίτλο αυτό στο πρωτοσέλιδό τους, κυκλοφορούν σήμερα «Τα Νέα». Παρουσιάζοντας ένα στοιχείο της μέτρησης που έκανε η GPO για τα Παραπολιτικά FM τον περασμένο Δεκέμβριο. Τίτλος εξόχως επίκαιρος. Σε μια εποχή, στην οποία η χώρα θυμίζει ίσως περισσότερο από ποτέ «εργαστήριο πολιτικών πειραμάτων».
Και για θαυματοποιούς.
Από τα πειράματα βέβαια, κατά καιρούς έχουν προκύψει σπουδαίες ανακαλύψεις. Από τα πειράματα όμως, προκαλούνται κι εκρήξεις. Που κάνουν λαμπόγυαλο το εργαστήριο. Και καμιά φορά – δεν την γλιτώνουν ούτε όσοι στέκονται έξω από αυτό. Ως παρατηρητές. Που εκ θέσεως, θεωρούν πως είναι ασφαλείς και πως το «μπουμ» της έκρηξης, δεν τους αφορά.
«Πόσο πιθανό είναι να ψηφίσετε κόμμα Καρυστιανού;», ρώταγε ο δημοσκόπος. Με την επιλογή «πολύ» και «αρκετά» να προσφέρεται απλόχερα στους ερωτηθέντες και στις ερωτηθείσες – ενώ οι απαντήσεις μετρήθηκαν στη βάση του τι ψήφισε ο καθένας και η καθεμιά στις τελευταίες εθνικές κάλπες.
«Πολύ» και «αρκετά» πιθανό να ψηφίσουν ένα τέτοιο κόμμα με τη Μαρία Καρυστιανού απάντησε ότι θα ψηφίσει το 63,4% όσων στηρίζουν Νίκη, το 52,8% όσων στηρίζουν Πλεύση Ελευθερίας, το 36,7% από Ελληνική Λύση, το 26,8% όσων δήλωσαν ότι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, το 25% όσων ψήφισαν ΚΚΕ και το 23,4% όσων ψήφισαν Φωνή Λογικής.
Καρυστιανού «έψηναν» λιγότερο όσοι ψήφισαν Νέα Δημοκρατία, αλλά και εκείνοι που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ. Με τα ποσοστά στη δημοσκόπηση να δίνουν 10% και 15,8%, αντίστοιχα.
Συνολικά στη δημοσκόπηση 7,6% των ερωτηθέντων απαντούν ότι είναι «πολύ πιθανό» να ψηφίσουν κόμμα Καρυστιανού, 13,2% «αρκετά», 8,8% «λίγο» και 67,3% «καθόλου». Σοβαρό ποσοστό εκκίνησης το 20,8% – αν αθροίσεις το «πολύ πιθανό» και «αρκετά».
Μεσολάβησε βέβαια η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού, στο Kontra Channel. Εκεί όπου έδωσε και το πρώτο – σαφές – πολιτικό της στίγμα. Κλίνατε επί δέ-ξιά. Και δεν είναι κακό. Αρκεί να είναι καθαρή και δημοσίως διατυπωμένη άποψη. Κι όχι (μισο)κρυμμένη, «ντροπαλή», πίσω από ευχές και γενικότητες – πλην μιας… «ειδικότητας». Πως «ο Τσίπρας υπέγραψε το χειρότερο μνημόνιο», σε ολόκληρο το… Σύμπαν.
Και προφανώς τρίβουν τα χέρια τους στην Δεξιά. Στην κανονική. Στο ρετιρέ της πολυκατοικίας. Και γιατί να μην τα τρίβουν. Σε συνθήκες απόλυτης πολιτικής πίεσης (από τη βροχή των σκανδάλων), αλλά και σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας για τα λαϊκά νοικοκυριά (ακρίβεια κλπ), από το Μαξίμου βλέπουν πως η Καρυστιανού μπορεί να λειτουργήσει ως «δύο σε ένα».
Αφενός διάλεξε αντίπαλο. Τον Τσίπρα. Και αφετέρου, μπορεί να λειτουργήσει εκτός ως «σκούπα» για τα μικρότερα κόμματα και ως «χώρος στάθμευσης». Ως «πάρκινγκ ψηφοφόρων». Συντηρητικών αλλά και γενικότερα των για οποιονδήποτε λόγο, οργισμένων.
Για όσους αυτό τον καιρό, μέσα στην πολιτική καταιγίδα, θυμωμένοι με τις κυβερνητικές επιλογές έχουν αναζητήσει και βρει(;) προφανώς προσωρινό πολιτικό καταφύγιο σε Νίκες, Λύσεις, Πλεύσεις και Φωνές. Λογικής. Που αύριο μεθαύριο όμως, αν γίνει καμιά αριστερή, προοδευτική… στραβή, θα τους επαναδιεκδικήσει με στόχο να τους επαναπατρίσει. Στις μεθεπόμενες κάλπες. Τζογάροντας ξανά – όπως συνέβη και το 2019 – στην συλλογική αμνησία.
Γιατί κακά τα ψέματα, ο λαός ξεχνά κάθε φορά, «τι σημαίνει Δεξιά».
Και βλέπουν επίσης από το Μαξίμου πως ένα κόμμα Καρυστιανού θα κορφολογήσει ψηφαλάκια κι από τους άλλους. Λιγότερα, αλλά φασούλι το φασούλι, μπορεί να γεμίσει ως ένα βαθμό της Καρυστιανού το σακκούλι, και να μείνει αδειανό των αλλονών – εκεί στην ταλαιπωρημένη Αριστερά. Που παρά το ανελέητο πολιτικό «ξύλο» που ‘χει φάει όμως τα προηγούμενα χρόνια δεν λέει να «τελειώσει». Με τίποτα.
Και καραδοκεί κι ο «άλλος». Που «παραμΙθάκης»-«ξεπαραμΙθάκης» για την χολερική μιντιακή προπαγάνδα, δεν είναι να τον υποτιμάς. Καλή η λάσπη. Καλύτερο όμως ένα κόμμα ανάχωμα – μιας χρήσης. Δομημένο επάνω σε οποιαδήποτε βάση. Πολιτική. Συναισθηματική. Ή άλλη.
Λειτούργησε και το 2015. Με άλλους όρους τότε. Αποτελεσματικά. Ως «πάρκινγκ».
Είναι σαφές λοιπόν πως η Νέα Δημοκρατία δεν έχει απολύτως κανένα λόγο να φοβάται τη δημιουργία ενός κόμματος από την Μαρία Καρυστιανού. Οργανωτικά σε όλα τα επίπεδα, η Πειραίως είναι σαφώς πιο ισχυρή. Πολιτικά διατηρεί – αν και εξασθενημένη – την ηγεμονία της στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Ενώ, το πιο σημαντικό; Είναι καλύτερη… «κολυμβήτρια» αλλά και «δύτρια» στα πιο θολά των πολιτικών υδάτων. Ειδικά δε, όταν αυτά ταράζονται και θολώνουν από τις δικές της, ακραία νεοφιλελεύθερες, αντιδραστικές πολιτικές επιλογές.
Και παράγουν τόνους θυμού – κι απαξίωση για την πολιτική. Μια κατάσταση που ευνοεί τα τσουβαλιάσματα. Και τα τσουβαλιάσματα ξέρετε ποιους ευνοούν. Και αν ο θυμός, δεν καναλιζαριστεί σε σαφή προοδευτική έχει δείξει – δυστυχώς – πολλές φορές.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο