Κινδυνεύει να “καεί” σαν πυροτέχνημα! Το “θολό” κύμα που σηκώνει το “κόμμα Καρυστιανού” και οι “κοριοί” που επιλέγουν Μαρία για αντίπαλο του Μητσοτάκη!

• Όταν οι υποκλοπές αλλάζουν στόχο: Τα «αντικυβερνητικά» ΜΜΕ, η Καρυστιανού και το νέο πεδίο σύγκρουσης

– Πηγή: periodista.gr

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επιλέξει, de facto, ως αντίπαλο τη Μαρία Καρυστιανού. Όχι επειδή διαθέτει κομματικό μηχανισμό, αλλά ακριβώς επειδή συμπυκνώνει ένα ηθικό και κοινωνικό φορτίο που δύσκολα αντιμετωπίζεται με συμβατικούς πολιτικούς όρους.

• Διαβάστε: Τσίπρας: H ένοχη σιωπή της κυβέρνησης ( και όχι μόνο) στις αποκαλύψεις για τις παρακολουθήσεις και το predator

Σε αυτό το πλαίσιο, το σενάριο ότι η Καρυστιανού μπορεί να λειτουργήσει ως πολιτικό πυροτέχνημα –έντονο αλλά βραχύβιο– δεν είναι αβάσιμο. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: ποιοι επενδύουν σε αυτό το πυροτέχνημα και γιατί; Ή τέλος πάντων, μήπως ο μηχανισμός που είχε χτίσει άμυνες την περίοδο του ξεσπάσματος του σκανδάλου των υποκλοπών και σήμερα επιδιώκει μερική ή ολική επαναφορά, κινητοποιεί τα ΜΜΕ που κάποτε ήταν προσκείμενα στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Αλέξη Τσίπρα, ώστε να σταθούν και να ελέγξουν την Μαρία Καρυστιανού; Και τελικά μήπως εκείνοι που αποσυνδέθηκαν από τον Μητσοτάκη τα προηγούμενα χρόνια, εκτελούν σήμερα έναν σχεδιασμό προκειμένου να σταθεροποιηθεί το διεφθαρμένο κεντρικό σύστημα εξουσίας; Και κάτι ακόμη: Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι το ίδιο σύστημα και τα ίδια αντικυβερνητικά ΜΜΕ επιτίθενται με σφοδρότητα στον Νίκο Ανδρουλάκη, τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τον οποίο παρακολουθούσαν οι κοριοί; Τα αντικυβερνητικά ΜΜΕ αυτά δεν είναι με τον Τσίπρα. Ούτε με τον Ανδρουλάκη είναι. Και μήπως ο Ανδρουλάκης τρομοκράτησε τους εντολείς των ΜΜΕ αυτών, όταν διεθνοποίησε την υπόθεση των υποκλοπών σε επίπεδο Ευρώπης, εκεί που τα πλοκάμια του κεντρικού συστήματος εξουσίας, του παρακράτους και τα παραδικαστικά κυκλώματα δεν φτάνοουν;

Η κίνηση αυτή (συγκεκριμένων ΜΜΕ με υπόγειες “άκρες” στο Μαξίμου)  δημιουργεί εύλογα ερωτήματα. Όχι για την Καρυστιανού, αλλά για τις προθέσεις όσων σπεύδουν να την αγκαλιάσουν επικοινωνιακά. Όταν μέσα που στοχοποιούνται –έστω εμμέσως– για τον ρόλο τους την περίοδο των υποκλοπών εμφανίζονται τώρα ως θερμοί υποστηρικτές ενός νέου προσώπου, η σύμπτωση γίνεται πολιτικά ύποπτη. Ο διάολος, λένε, έχει πολλά ποδάρια. Και οι πάντες θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί.

Έχουν οι «κοριοί» δεύτερο σχέδιο;

Το ερώτημα που αιωρείται δεν διατυπώνεται ευθέως από εκείνους που είναι αποφασισμένοι να φέρουν ξανά στο προσκήνιο το σκάνδαλο των υποκλοπών, αλλά γίνεται όλο και πιο πιεστικό: μήπως οι «κοριοί» –ή όσοι διαχειρίστηκαν τις πληροφορίες και το υλικό των «κοριών»– έχουν κάτι στο μυαλό τους; Μήπως η ανάδειξη νέων προσώπων, η ανακύκλωση παλιών ρόλων και η επιλεκτική μνήμη γύρω από τις υποκλοπές δεν είναι ασύνδετες κινήσεις;

Όταν το ίδιο μιντιακό σύστημα που είχε διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιπολίτευση στο σύστημα Μητσοτάκη:

σιωπά για κρίσιμες αποκαλύψεις,
χτυπά τους βασικούς αντιπάλους του Μητσοτάκη
επανέρχεται επιλεκτικά στο θέμα,
και ταυτόχρονα επενδύει σε νέες φιγούρες αντιπαράθεσης,

τότε δεν μιλάμε για μια απλή συγκυρία. Μιλάμε για πολιτική στρατηγική σε εξέλιξη.

• Η σκληρή «δεξιά» του κόμματος Καρυστιανού (πηγή: periodista.gr)

Η ανάδυση της Μαρίας Καρυστιανού ως κεντρικής φιγούρας της δημόσιας αντιπαράθεσης δεν αποτελεί πλέον μόνο μια κραυγή για δικαιοσύνη, αλλά μια πολιτική διεργασία με σαφές ιδεολογικό πρόσημο. Στο επίκεντρο αυτών των διεργασιών βρίσκεται ο Νίκος Νικολόπουλος, πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, ο οποίος εμφανίζεται ως ο «αόρατος» ενορχηστρωτής μιας προσπάθειας πολιτικής κεφαλαιοποίησης της λαϊκής οργής. Ο Νικολόπουλος, με τις γνωστές προσβάσεις του σε εκκλησιαστικούς και υπερδεξιούς κύκλους, λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη διαμαρτυρία των συγγενών και ένα ακροατήριο που διψά για αντισυστημική ρητορική. Η επιλογή της κ. Καρυστιανού να πλαισιώνεται από πρόσωπα, όπως ο Μιχαήλ Πατσίκας (γνωστός από τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, το αντιεμβολιαστικό κίνημα και άλλες δραστηριότητες του… χώρου), καταδεικνύει ότι το «Κίνημα των Τεμπών» διολισθαίνει σε ένα μονοπάτι όπου η δικαιοσύνη εργαλειοποιείται για την οικοδόμηση ενός νέου σκληρού – δεξιού φορέα.

Η «πνευματική» ομπρέλα της Νίκης και οι διασυνδέσεις με το Άγιον Όρος
Η στρατηγική συμμαχία της Μαρίας Καρυστιανού με το κόμμα «Νίκη» αποτελεί πλέον κοινό μυστικό στους διαδρόμους της πολιτικής και της εκκλησίας. Η παρουσία της στην Ευρωβουλή, κατόπιν πρόσκλησης του ευρωβουλευτή της Νίκης, Νίκου Αναδιώτη, επισημοποίησε μια σχέση που καλλιεργούνταν συστηματικά στο παρασκήνιο. Το κόμμα του Δημήτρη Νατσιού, με τις οργανικές του σχέσεις με μοναστήρια του Αγίου Όρους (όπως η Μονή Φιλοθέου), προσφέρει στην κ. Καρυστιανού μια «ιερή» κάλυψη που υπερβαίνει τα πολιτικά όρια. Η ρητορική της, γεμάτη αναφορές σε «ιερά δικαιώματα» και «ηθική δικαίωση», κουμπώνει απόλυτα με την ατζέντα των παραθρησκευτικών οργανώσεων που βλέπουν στο πρόσωπό της μια «Ηρωίδα Μάνα» που συγκρούεται με το «άπιστο» σύστημα. Η στήριξη αυτή δεν είναι μόνο πνευματική, αλλά και επιχειρησιακή, καθώς τα δίκτυα της Νίκης παρέχουν την απαραίτητη βάση για την οργάνωση των επόμενων κινήσεων.

Κομβικό πρόσωπο στην επικοινωνιακή και νομική στρατηγική της κ. Καρυστιανού είναι η δικηγόρος Μαρία Γρατσία. Η κ. Γρατσία δεν περιορίζεται στα νομικά της καθήκοντα, αλλά λειτουργεί ως ιδεολογικός καθοδηγητής, συνδέοντας την υπόθεση των Τεμπών με τη ρητορική των παραθρησκευτικών κύκλων και των «πατριωτικών» κινημάτων. Μέσω συγκεκριμένων τηλεοπτικών δικτύων και ιστοσελίδων που απηχούν τις απόψεις της σκληρής δεξιάς, η κ. Γρατσία αναλύει τις κινήσεις της κ. Καρυστιανού, προσδίδοντας τους έναν χαρακτήρα εθνικής αποστολής. Η ταύτιση αυτή έχει προκαλέσει έντονες ρήξεις στο μέτωπο των συγγενών των θυμάτων, καθώς πολλοί από αυτούς αρνούνται να γίνουν μέρος ενός παιχνιδιού που εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες σκληρών δεξιών και παραθρησκευτικών οργανώσεων. Η επιμονή της κ. Καρυστιανού να διατηρεί στο περιβάλλον της πρόσωπα με τόσο έντονο πολιτικό και θρησκευτικό στίγμα, ενισχύει την εκτίμηση ότι ο στόχος δεν είναι πλέον μόνο η απόδοση Δικαιοσύνης, αλλά η κατάληψη ενός χώρου στην πολιτική γεωγραφία της ακροδεξιάς.

Στο επίκεντρο της λήψης αποφάσεων για το μέλλον του κινήματος των Τεμπών δεν βρίσκονται πλέον μόνο νομικοί και επικοινωνιολόγοι, αλλά μια Γερόντισσα από τη Συρία, η οποία περιγράφεται ως ο απόλυτος πνευματικός καθοδηγητής της Μαρίας Καρυστιανού. Σύμφωνα με μαρτυρίες προσώπων που βρέθηκαν στον στενό κύκλο της κ. Καρυστιανού, η συγκεκριμένη γυναίκα, μια ερημίτισσα που μιλά την αρχαία αραμαϊκή γλώσσα, θεωρείται από την ίδια και τη δικηγόρο της, Μαρία Γρατσία, ως «εκπρόσωπος του Θεού επί της γης». Η επιρροή της φέρεται να είναι τόσο καταλυτική, ώστε να αποφασίζει ακόμη και για το πότε και πού θα πραγματοποιηθούν οι συγκεντρώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, παρακάμπτοντας κάθε λογική πολιτικού σχεδιασμού. Η αποκάλυψη ότι ένα ολόκληρο κίνημα, που φιλοδοξεί να εκφράσει την κοινωνική πλειοψηφία, κινείται βάσει των εντολών μιας… “μεταφυσικής αυθεντίας” από το εξωτερικό, δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά για την σοβαρότητα του εγχειρήματος.

Στο γραφείο της στο Κολωνάκι, η θρησκευτική κατάνυξη και το μεταφυσικό στοιχείο κυριαρχούν, με την παρουσία εικόνων και συμβόλων που υπογραμμίζουν τη βαθιά πίστη στον Αρχάγγελο. Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο είναι ο τρόπος επικοινωνίας με τη Γερόντισσα στη Συρία, ο οποίος φέρεται να γίνεται με τη συνδρομή μεταφραστών τεχνητής νοημοσύνης, προκειμένου να αποδοθούν οι χρησμοί της από τα αραμαϊκά στα ελληνικά. Αυτή η ανάμειξη θρησκευτικού φονταμενταλισμού και σύγχρονης τεχνολογίας συνθέτει ένα ανησυχητικό σκηνικό, όπου η πολιτική δράση μετατρέπεται σε θρησκευτική τελετουργία, απομονώνοντας την κ. Καρυστιανού από τους υπόλοιπους γονείς των θυμάτων που αναζητούν απαντήσεις μέσω του ορθολογισμού και της λογικής.

Η απόλυτη προσήλωση στη Γερόντισσα και στις «εντολές» της φαίνεται πως οδήγησε στην πλήρη απαξίωση μιας μεγάλης ομάδας επιστημόνων που εργάζονταν για τη συγκρότηση του προγράμματος της κ. Καρυστιανού. Πρόκειται για περισσότερους από 20 επιστήμονες με έδρα τη Δυτική Μακεδονία, οι οποίοι, αφού ετοίμασαν ένα πλήρες πολιτικό σχέδιο, δέχθηκαν το λεγόμενο «ghosting» από την πλευρά της, καθώς η ίδια εξαφανίστηκε από τις συζητήσεις. Η αποκάλυψη ότι η κ. Καρυστιανού προτίμησε τις συμβουλές της Γερόντισσας και μιας αστρολόγου από το Χάρβαρντ –η οποία ζητούσε τα ζώδια των συνεργατών για να συντάξει αστρολογικούς χάρτες– έναντι της επιστημονικής τεκμηρίωσης, καταδεικνύει μια επικίνδυνη στροφή προς τον ανορθολογισμό. Αυτό το «κοκτέιλ» μεταφυσικής και πολιτικής φιλοδοξίας δεν εκθέτει μόνο την ίδια, αλλά απειλεί να τινάξει στον αέρα την αξιοπιστία ενός ολόκληρου αγώνα, μετατρέποντάς τον σε όχημα για την εξυπηρέτηση παραθρησκευτικών δικτύων που δρουν στο σκοτάδι.