Κάθε δυο μέρες κι ένας νεκρός εργαζόμενος (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)

«Τα γεγονότα δεν παύουν να υπάρχουν επειδή τα αγνοούμε». Είχε δίκιο ο Άλντους Χάξλεϊ. Κι όσα επικοινωνιακά μπλόκα κι αν στηθούν απέναντι στην (βιωμένη πια – από την καλή κι απ’ την ανάποδη) πραγματικότητα, τα γεγονότα συμβαίνουν και παρασυμβαίνουν – και την περιγράφουν.

Ευγλώττως.

Και, ναι! Όντως, η «ταλαιπωρία των πολιτών που αυτές τις μέρες θέλουν να ταξιδέψουν είναι τεράστια». Ισχύει. Αλλά, δίχως το «γιατί;» μπροστά, αυτό το ρημάδι το «γιατί;» που επεξηγεί τους λόγους για τους οποίους οι εκδρομείς υφίστανται αυτή την «ταλαιπωρία», τα γεγονότα – μαζί με την… μικρή τους αδελφή, την Αλήθεια – ορφανεύουν.

Μισές «αλήθειες».

Μόνο για τον… Ρούντολφ (το ελαφάκι) δεν έχουν πει ακόμη. Και για τον Άγιο Βασίλη με τα δώρα. Πως λόγω των κινητοποιήσεων των αγροτών δηλαδή, θα καθυστερήσει κι αυτός. Και δεν θα μπορέσει φέτος να φτάσει εγκαίρως για να παραδώσει τα δώρα στα μικρά παιδιά που τα περιμένουν πως και πως.

Τα μικρά παιδιά, που γράψανε γράμμα ολόκληρο στον Santa. Αλλά κανείς δεν τους είπε πως το γράμμα αυτό, μπορεί να μην έφτασε τελικά. Γιατί κλείσανε και 204 καταστήματα των ΕΛ.ΤΑ σε ολόκληρη την χώρα.

Γιατί κλείσανε; Να, κι άλλο «γιατί;».

Φέτος, υπάρχουν και κάποια παιδιά που δεν έγραψαν γράμμα. Παιδιά που εάν έγραφαν όμως, μόνο ένα πράγμα θα ζητούσαν. «Να γυρίσει πίσω ο μπαμπάς μου» ή «να γυρίσει πίσω η μαμά μου». Ο μπαμπάς ή η μαμά, που μια μέρα έφυγαν από το σπίτι για να πάνε στην «πρώτη δουλειά» ή στην «δεύτερη» – καμιά φορά και στην «τρίτη», κακοπληρωμένη «δουλειά». Αλλά δεν γύρισαν πίσω, ποτέ.

Σε εποχές όπου οι δουλειές είναι «με φούντες», αλλά όχι για τους εργαζόμενους.

Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα το 2025 στην Ελλάδα παρουσίασαν εκρηκτική αύξηση. Συγκεκριμένα, μέσα στο πρώτο εξάμηνο 114 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους ενώ εργάζονταν. Μέχρι τον Οκτώβριο-Νοέμβριο, ο αριθμός των νεκρών εργαζομένων ανήλθε στους 178, με την μαύρη στατιστική να σημειώνει πως μέσα στους πρώτους 9-10 μήνες του έτους που ολοκληρώνεται, καταγραφόταν ένας θάνατος, περίπου κάθε 2 ημέρες. Έως σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο αριθμός ξεπερνά τους 196 νεκρούς εργαζόμενους.

«Ναι, αλλά σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, τα πράγματα είναι καλύτερα στην Ελλάδα», σου λένε τα… ουρί του «εργασιακού παραδείσου».

Βεβαίως και είναι! Αν πιστεύεις βέβαια στα παραμύθια κοπτοραπτικής της πραγματικότητας. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat που αφορούν στο 2023 (γιατί τα στοιχεία για τα έτη 2024 και 2025 δεν έχουν δημοσιευθεί ακόμα), στα θανατηφόρα ατυχήματα ανά 100.000 εργαζόμενους, η Ελλάδα καταγράφει μια από τις «καλύτερες» επιδόσεις πανευρωπαϊκά – μαζί με την Ολλανδία, τη Γερμανία και την Σουηδία. Καθώς καταγράφεται λιγότερο από ένας θάνατος ανά 100.000 εργαζομένους. Τα πράγματα είναι χειρότερα σε Βουλγαρία, Γαλλία, Μάλτα (>3,00), την ώρα που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται περίπου στο 1,8–2.

Αυτή η «καλή» θέση της χώρας μας όμως, οφείλεται κυρίως στην υποκαταγραφή των θανατηφόρων ατυχημάτων (πολλά δηλώνονται ως
«φυσικά αίτια» ή δεν καταγράφονται καθόλου).

Δεν είναι όμως μόνο οι θάνατοι στους χώρους δουλειάς. Είναι και οι σοβαροί τραυματισμοί. Μόνο που η ΟΣΕΤΕΕ (Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος) και τα συνδικάτα εκτιμούν ότι καταγράφεται μόνο το 15-40% των πραγματικών ατυχημάτων. Η Eurostat δε, υπολογίζει περίπου 40 μη θανατηφόρα ατυχήματα την ημέρα (δηλαδή πάνω από 14.000 ετησίως). Εδώ, αξίζει να υπογραμμιστεί πως οι επαγγελματικές ασθένειες (που προκαλούν περισσότερους θανάτους) επίσημα, δεν καταμετρώνται καθόλου.

Όσο εντατικοποιείται η εργασία, επιδεινώνεται η κατάσταση στο πεδίο της λήψης των απαραίτητων μέτρων ασφάλειας για τους εργαζόμενους, οι έλεγχοι περιορίζονται δραστικά και το νομοθετικό πλαίσιο μετατρέπει την εργασία σε παιχνίδι επιβίωσης, τότε τα πράγματα θα γίνονται ακόμη χειρότερα.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μποτιλιαριστείτε στο δρόμο της πόλης ή σε κάποια παρακαμπτήρια της εθνικής οδού λόγω κάποιας κινητοποίησης, πριν θυμώσετε, σκεφτείτε λίγο. Γιατί η «ταλαιπωρία για χιλιάδες οδηγούς» είναι ένα θέμα – προς επικοινωνιακή τέρψη. Οι ζωές όμως και τα δικαιώματα των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, είναι το άλλο.