«Κάθαρση» χωρίς ιδεολογία και fake news κατά Τσίπρα – Η θολή πολιτική που εύχεται το Μαξίμου (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)

Τελικά, η Μαρία Καρυστιανού αποφάσισε – όχι να κάνει, αλλά – να επισημοποιήσει το «άλμα». Και να περάσει «απέναντι». Στον πολιτικό στίβο. Και καλά κάνει. Μη λέμε (αν και πολλές φορές χρειάζεται να λέμε/γράφουμε) τα αυτονόητα. Δικαίωμα είναι, κάθε πολίτη αυτής της χώρας να πολιτευτεί.

Και να διεκδικήσει την ψήφο των συμπολιτών του/της.

Μόνο που από εδώ και πέρα, τα λεγόμενά της στον δημόσιο διάλογο, αυτονόητα θα κρίνονται με όρους πολιτικούς. Άλλωστε, όταν εμπλέκεσαι στην πολιτική κι όσο κι αν δεν το επιθυμείς για λόγους πολιτικής (επικοινωνίας), ως πολιτικός αντιμετωπίζεσαι.

Σε ποιο σημείο όμως του πολιτικού χάρτη εντοπίζεται το νέο κόμμα/κίνημα;

«Ασφαλώς θα έχει ιδεολογικό πρόσημο. Τι έχουμε όμως στο μυαλό μας όταν λέμε ιδεολογικό πρόσημο. Πρέπει να ξεκινήσουμε από την κάθαρση της χώρας. Αν δεν υπάρχει ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, αν δεν υπάρχει λογοδοσία για αυτούς που ελέγχουν την ζωή μας, αν δεν υπάρχει η τιμωρία, τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Η ιδεολογία είναι ναι, ότι αγαπάμε την χώρα, αγαπάμε τις ευπαθείς ομάδες, αγαπάμε τους πάντες, θέλουμε η κοινωνία να βγει μπροστά, να υπάρχει αξιοκρατία, να υπάρχει ισονομία, να είμαστε όλοι καλά», έλεγε χθες η κυρία Καρυστιανού στην συνέντευξή της στο Kontra Channel.

Και συνέχισε. Λέγοντας πως, «δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη ιδεολογία, όπως έχουμε συνηθίσει να υπάρχει με βάση την προϊστορία μας. Ας ενωθούμε όλοι μαζί, για να κάνουμε σωστά πράγματα για την χώρα».

Από τη μια, «ασφαλώς θα έχει ιδεολογικό πρόσημο». Από την άλλη, «δεν υπάρχει συγκεκριμένη ιδεολογία, όπως την έχουμε συνηθίσει να υπάρχει με βάση την προϊστορία μας».

Μάλιστα. Μόνο που, καλό θα είναι να μην ξεχνάμε.

Την πολιτική… προϊστορία αυτού εδώ του τόπου, ακόμη την στοιχειώνει το σκοτάδι που άπλωναν για δεκαετίες ολόκληρες, οι πολιτικές της εξουσιαστικής επικυριαρχίας της Δεξιάς. Με διωγμούς, με εξορίες και με βασανιστήρια, αλλά και με εκτελέσεις των αντιφρονούντων. Εκείνων που παρά το σκοτάδι δεν έκαναν ποτέ πίσω. Και είχαν έντονη, πολιτικότατη δραστηριότητα. Και είχαν και καθαρές και ξάστερες πολιτικές θέσεις (όχι με όρους σύγχρονης… «καθαρότητας»). Και είχαν και ιδέες, αλλά και απόψεις συγκεκριμένες.

Το «πολιτικό πρόσημο» που λέμε.

Κι αναζητούσαν με κάθε τρόπο χαραμάδες συμμετοχής στα κοινά, ακόμη και μέσα από την παράνομη δράση τους. Γιατί «νόμιμον», ήταν μόνο το Δεξιό. Για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν με άνισους όρους τις περισσότερες φορές την «δημοκρατία» που επέβαλλε το (παρα)κράτος της Δεξιάς. Κι ας μην ξεχνάμε – ειδικά σε αυτούς τους θολούς καιρούς – πως αυτός ο τόπος, λόγω των συνθηκών πολιτικής ανωμαλίας που δημιουργούσαν ανά περιόδους οι  «νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας», οδηγήθηκε και στη Χούντα. Και βίωσε και εθνικές προδοσίες.

Κι αν αυτά αφορούν στην… προϊστορία μας, στην μεταπολιτευτική Ιστορία της χώρας, ο κάθε πολιτικός χώρος έχει αφήσει και τα πολιτικά του διαπιστευτήρια. Και την πολιτική του κληρονομιά.

Και δεν είναι όλοι ίδιοι. Ποτέ δεν ήταν.

«Το πολιτικό σύστημα δεν θα πέσει αμαχητί», δήλωνε ωστόσο χθες η κυρία Καρυστιανού, τονίζοντας πως «πάρα πολλοί πολιτικοί πρέπει να λογοδοτήσουν για πολλά πράγματα». Μόνο που το συμπεριληπτικό, τσουβαλιάζει. Και το κυριότερο; Δεν είναι και… δίκαιο – αν τα πράγματα τεθούν στο τραπέζι του πολιτικού διαλόγου με όρους δικαιοσύνης. Για την οποία μιλά διαρκώς η κυρία Καρυστιανού.

Γιατί η ανεξάρτητη λειτουργία της Δικαιοσύνης αποτελεί βασική, διαχρονική, ιστορική και συλλογική πολιτική επιδίωξη στον ευρύτερο αριστερό- προοδευτικό χώρο. Που δεν ονειρεύτηκε, ούτε θέλησε ποτέ να στήσει «λαϊκά δικαστήρια». Και δεν οραματίστηκε ποτέ μια Δικαιοσύνη «εκδικητική», αλλά μια Δικαιοσύνη που θα απονέμεται, με βάση τα όσα ορίζει ο νόμος έναντι των ανθρώπινων πράξεων.

Στο «πολιτικό σύστημα», σε αυτό που «δεν θα πέσει αμαχητί», η κυρία Καρυστιανού ενέταξε ευθέως και τον Αλέξη Τσίπρα. Δικαίωμά της βεβαίως. Το να ισχυρίζεται όμως στην συνέντευξη-πρεμιέρα της καθόδου της στον πολιτικό στίβο πως, «ο κύριος Τσίπρας υπέγραψε ένα μνημόνιο και μάλιστα το χειρότερο μνημόνιο στο οποιο υποθύκευσε το κράτος σαν να ήταν δική του περιουσία για 100 χρόνια», εκτός από άδικο και ψευδές. Ιστορικά και πολιτικά.

Και παρεμπιπτόντως, είναι και «επιχείρημα» βγαλμένο από τις σελίδες της… πολυτελέστερης έκδοσης του «Ανθολογίου των fake news», της Νέας Δημοκρατίας και της Ομάδας Αλήθειας. Που επιμένουν να το χρησιμοποιούν. Όχι μόνο η Νέα Δημοκρατία της επταετίας Μητσοτάκη, αλλά και οι κάθε λογής χρήσιμοι γύρω-τριγύρω.

Είναι οξύμωρο (ίσως κι όχι), τόσο η ίδια η κυρία Καρυστιανού, όσο κι εκείνοι που βλέπουν με συμπάθεια την πολιτική της προσπάθεια, να επιμένουν να παριστάνουν ότι δεν γνωρίζουν το ποιες πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία. Το ποιος παρέδωσε άδεια ταμεία στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Το ποιος υποχρεώθηκε και κάτω από ποιες πιέσεις κι εκβιασμούς να υπογράψει και με ποιους όρους αυτό το περιβόητο «τρίτο μνημόνιο». Το ποιος παρόλα αυτά έβγαλε την χώρα από τα μνημόνια. Το ποιος άφησε πίσω του 37 δισεκ. ευρώ στα δημόσια ταμεία και ποιος φρόντισε να κρατήσει την κοινωνία όρθια. Πριν έρθει και την γονατίσει ξανά ο ακροκεντρώος, νεοφιλελεύθερος κυβερνητικός εσμός του Μητσοτάκη.

Δεν γνωρίζω τι απήχηση θα έχει η πολιτική προσπάθεια της Μαρίας Καρυστιανού. Μια προσπάθεια με έντονα συναισθηματικά, ηθικο-κεντρικά χαρακτηριστικά και με πρωτόλιο, ανεπεξέργαστο «αντισυστημικό» λόγο, η οποία βασίζεται κυρίως – αν όχι μόνο – σε μια γενικότερη – πλην όμως αφηρημένη – απέχθεια προς το «παλιό πολιτικό σύστημα» και γενικά προς κάθετι «πολιτικό».

Το «ας ενωθούμε», αντανακλαστικά πάντως θυμίζει περισσότερο το «και βλέπουμε». Και ιδεολογία το, «να είμαστε όλοι καλά» δεν είναι. Αλλά ευχή. Και μόνο με ευχές, στέρεες λύσεις για έξοδο από το πολιτικό αδιέξοδο δεν μπορούν να υπάρξουν. Κι αυτό είναι κάτι που εύχεται όσο τίποτε άλλο και πρώτο απ’ όλους, το «σύστημα Μητσοτάκη».