Κάποτε το διεθνές δίκαιο

• Πολλαπλασιάστηκαν τα παραδείγματα, κατέρρευσαν τα προσχήματα, μας αποκοίμισαν τα μηνύματα

Κατερίνα Τζωρτζινάκη

Δεν ξέρω τι είναι το διεθνές δίκαιο, αυτό έχω και λυπάμαι. Μονάχα που δεν είν’ εδώ, αυτό έχω και φοβάμαι. Είναι στα Πανεπιστήμια, σε πτυχία και μεταπτυχιακά, σε αναλύσεις, σε ενασχολήσεις, γίνονται συζητήσεις, ζητούνται εξηγήσεις, αλλά μέχρι εκεί.

Δεμένο με κοντό σκοινί, δεν μπορεί να ακουμπήσει τη γεωπολιτική ισχύ. Ο ισχυρός προχωρεί, ακόμη κι αν το καταπατεί, ο μικρός το επικαλείται και η γη κινείται.

«Είναι γεγονός πως η σύγχρονη εκδοχή της λεγόμενης Realpolitik έχει κατισχύσει πλήρως του Διεθνούς Δικαίου και αυτού τούτου του Καταστατικού Χάρτου του ΟΗΕ» είπε στην ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Το επίρρημα «πλήρως» είναι στη διαπίστωση ο ήρως. Διότι και πριν από μία δεκαετία, και πριν από 20 χρόνια για την υποχώρηση ή σχετικοποίηση των αρχών αυτών του δικαίου λέγαμε, αλλά δεν κλαίγαμε. Τα κουτσοβολεύαμε.

Θυμάμαι στις αρχές του 2008 την ομιλία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια, με θέμα «Η έννοια της Διεθνούς Κοινωνίας: Ισχύς ή Δίκαιο;» κατά την τελετή της αναγορεύσεώς του σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

«Η έννοια του διεθνούς δικαίου δεν είναι ούτε απόλυτη ούτε αντικειμενική: Έντονη συζήτηση γίνεται για την ύπαρξη ή την ανυπαρξία διεθνούς νομιμότητας στην αποστολή ευρωπαϊκής διοικητικής δύναμης στο Κοσσυφοπέδιο και, πολύ περισσότερο, στην αναγνώριση της κυοφορούμενης ανεξαρτητοποίησής του. Ιδιαίτερα αμφισβητήσιμη είναι και η ηθική νομιμοποίηση του δόγματος του “προληπτικού πολέμου”. Τα παραδείγματα αυτά δείχνουν με δραματικό τρόπο τη σύγκρουση μεταξύ ισχύος και δικαίου».

Πολλαπλασιάστηκαν τα παραδείγματα, κατέρρευσαν τα προσχήματα, μας αποκοίμισαν τα μηνύματα. «Ίσως γιατί η πάροδος των χρόνων, από τη λαίλαπα του φασισμού και των πολέμων που εξόντωσαν εκατομμύρια αμάχους, μας κάνει να ξεχνάμε τους καταστροφικούς κινδύνους που εκκολάπτει η εκτός δικαίου άσκηση δύναμης. Μας κάνει να ξεχνάμε ότι έσφαλαν οικτρά, όσοι πίστεψαν πως με εκτός δικαίου συμπεριφορές που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα επιτυγχάνεται ασφάλεια».

Πηγή: naftemporiki.gr