«Σπίτι χωρίς Γιάννη», δεν γνωρίζω αν «προκοπή δεν κάνει». Και χρόνια πολλά στους Γιάννηδες – και με ένα και με δυο «νι», αλλά και στις Ιωάννες. Πολιτικός χώρος όμως, αλλά και κόμμα που ξεχνιέται (;) και δεν υποστηρίζει την ίδια του την πολιτική και δη την κυβερνητική… «χαιρέτα μου τον πλάτανο και στην κορφή κανέλα» – μιας και αρχίσαμε με τις παροιμίες.
Περί ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ο λόγος.
Πλην Παύλου Πολάκη. Που με ανάρτησή του στα σόσιαλ έβαζε χθες με τον δικό του (ιδιαίτερο) τρόπο, τα πράγματα στην θέση τους. Τόσο ιστορικά, όσο κυρίως πολιτικά. Αμέσως μετά τον «ομαδαληθειακό» ισχυρισμό της Μαρίας Καρυστιανού ότι ο Αλέξης Τσίπρας υπέγραψε «το χειρότερο μνημόνιο».
Κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τα πολιτικά σχέδια του Αλέξη Τσίπρα την επόμενη μέρα. Με το αν θα κάνει ή πότε θα προχωρήσει, στην δική του
πολιτική κίνηση. Ή αν συμφωνεί κάποιος ή διαφωνεί – εντός ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με τον πρώην πρωθυπουργό. Έχει να κάνει όμως με τα βασικότερα πολιτικά
αντανακλαστικά, αλλά και με κάτι πολύ πιο σημαντικό.
Με την ίδια την Ιστορία, αλλά και με την ανάγκη υπεράσπισης της σημαντικής πολιτικής κληρονομιάς που άφησε πίσω του ως κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ο οποίος είναι η αλήθεια πως τα προηγούμενα χρόνια, δέχθηκε (και συνεχίζει να δέχεται) επιθέσεις και έναν αδιανόητο, ολοκληρωτικό πόλεμο που άλλος πολιτικός σχηματισμός του ευρύτερου χώρου, δεν βίωσε ποτέ.
Και δεν ήταν τυχαίο.
Ειδικά σε εποχές μεταποίησης – δηλαδή, απαξίωσης – της πολιτικής. Ως διαδικασία. Και της μετατροπής της από εργαλείο επίλυσης προβλημάτων, σε πασαρέλα τυχάρπαστων «πολιτικών» καιροσκόπων ή «λαμπεροφιλόδοξων», σε πρωταγωνιστές και «παίκτες». Ειδικά δε, η συριζαϊκή μήτρα έφερε στον κόσμο, αρκετά τέτοια (α)πολιτικά τέκνα.
Και ούτε εδώ υπάρχει βεβαίως, «οικογενειακή ευθύνη». Κι όπως σε κάθε «οικογένεια», έτσι κι εδώ, η πολιτική «μάνα» που μπορεί να μη μιλιέται πια με τα παιδιά της (τουλάχιστον με κάποια εξ αυτών), θα πρέπει να περιμένει και πόλεμο. Για την κληρονομιά της. Και η ελάχιστη υποχρέωσή της είναι να απαντά.
Τουλάχιστον στα ψεύδη. Που βγάζουν μάτι.
Έχει ωστόσο τεράστιο ενδιαφέρον ο πολιτικός «γαλαξίας» του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Πάντα είχε. Και ο πολιτικός… αστρονόμος, που χρόνια τώρα παρατηρεί τους πλανήτες, αλλά και τους κομήτες του, παρατηρεί ταυτόχρονα και τις αντιστοιχίες σε επίπεδο… Σύμπαντος. Ειδικά δε, από την ώρα που έκανε την εμφάνισή του ένα νέο «σώμα» στον θεοσκότεινο πολιτικά ουρανό της χώρας.
Η έλευση της Μαρίας Καρυστιανού στο πολιτικό πεδίο, έτσι κι αλλιώς λειτουργεί ως καταλύτης εξελίξεων. Σε ένα «Σύμπαν» πολιτικό, όπου όλα
μοιάζουν ακινητοποιημένα. Παγωμένα. Περίπου δηλαδή, όπως ήταν τα πράγματα – με όρους «γαλαξία» – στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Αμέσως μετά την
απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να απομακρυνθεί από την κεντρική πολιτική σκηνή, να παραμερίσει όπως είχε πει, ώστε να περάσει το νέο.
Και το νέο, πέρασε. Απ’ έξω. Και μπήκε. Σε μεγάλο βαθμό εκμεταλλευόμενο το συλλογικό σοκ (αλλά και τον θυμό ως προϊόν του πένθους) που προκάλεσε η παραίτηση Τσίπρα. Σε μια περίοδο κατά την οποία το σαφάρι αναζήτησης υπευθύνων για το «τι πήγε στραβά», είχε ξεκινήσει – με τους πιο άγριους όρους. Οπότε, τι καλύτερο από την «κάθαρση»;
Τι καλύτερο από έναν «νέο κι άφθαρτο», «που δεν ξέρει, αλλά μαθαίνει» και ειδικά δε, από έναν άνθρωπο που τον «φύτεψε» ο ίδιος ο Τσίπρας (που εξ όσων γνωρίζω, από γκάρντενινγκ δεν σκαμπάζει). Παρεμπιπτόντως, ούτε ο Στέφανος Κασσελάκης τα ΄χε καλά με τις «ταμπέλες». Τις ιδεολογικές.
Όπως και η Μαρία Καρυστιανού.
Που το είπε προχθές. Όταν εξήγησε πως στο νέο κόμμα/κίνημα «δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη ιδεολογία όπως έχουμε συνηθίσει να υπάρχει με βάση την προϊστορία μας». Δεν εξήγησε όμως γιατί είναι κακό πράγμα αυτές οι καταραμένες οι ιδεολογίες, όταν μιλάμε για την πολιτική.
Όλοι θυμούνται τι σήμανε για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ η εκλογή Κασσελάκη στην ηγεσία του συγκεκριμένου κόμματος. Την διάλυση. Και για το ίδιο το κόμμα
που σήμερα αρκείται στη συντήρηση αναιμικών (δημοσκοπικά) ποσοστών, αλλά και για τον ίδιο τον Κασσελάκη που πλέον βλέπει το ΚΙ.ΔΗ του επίσης δημοσκοπικά, να ακροβατεί. Οριακά.
Αν όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά συνέβησαν σε έναν κομματικό μικρόκοσμο απλώς με την έλευση ενός φιλόδοξου νεαρού που θέλησε να
εμπλακεί στα πολιτικά πράγματα (δικαίωμά του), άραγε τι θα μπορούσε να συμβεί σε επίπεδο χώρας; Εάν ένα πρόσωπο με αντίστοιχο πολιτικό προφίλ, «δίχως ταμπέλες», ζητήσει (έχοντας προφανώς και εκείνο, κάθε δικαίωμα) την ψήφο του ελληνικού λαού;
Κανένας κομματικός μικρόκοσμος δεν θα διαλυθεί στην περίπτωση αυτή. Και το ποιους άλλους κομματικούς μικρόκοσμους ενδεχομένως να απειλήσει
κόβωντας ψηφαλάκια, πραγματικά επίσης δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Αυτό που σίγουρα θα κατακερματιστεί με την έλευση της Μαρίας Καρυστιανού στο πεδίο, είναι εκείνο που από ατομική υπόθεση, έγινε συλλογική – και τελικά μετουσιώθηκε σε πανελλήνιο βροντερό αίτημα.
Ο λόγος για το Κίνημα των Τεμπών, που αφορά σε όλους ανεξαιρέτως εκείνους τους ανθρώπους που εκείνη την νύχτα του Φλεβάρη έχασαν τα
παιδιά και τα αδέρφια τους, τα ανήψια και τους φίλους τους. Ο λόγος για το Κίνημα που ένωσε ολόκληρη την Ελλάδα, γιατί το έγκλημα στα Τέμπη
χτύπησε το βασικότερο κύτταρο (και) της ελληνικής κοινωνίας. Την οικογένεια.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν η Μαρία Καρυστιανού αντιλαμβάνεται τις συνέπειες που θα έχει – και για την δική της, που είναι και δική μας – υπόθεση, ο κατακερματισμός του Κινήματος των Τεμπών. Γιατί εφόσον επιλέγει να πολιτευτεί, θα επισυμβεί. Κι αν γίνει κάτι τέτοιο, τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη έστω κι ακούσια, θα έχει πετύχει την μεγαλύτερη (πολιτική)… απευθείας ανάθεση που καταγράφηκε ποτέ επί της επταετίας του.
Τον διχασμό και τελικά την διάλυση του μεγαλύτερου κοινωνικού μπλοκ που σχηματίστηκε τα τελευταία χρόνια και απειλεί την κυριαρχία του. Με ό,τι σημαίνει αυτό για την επόμενη μέρα. Και για την Δικαιοσύνη. Αλλά και πολιτικά. Για την ίδια την χώρα.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο