Δεν ισχυριζόμαστε ότι δεν είναι πρόβλημα ο Τραμπ και η αλλοπρόσαλλη και επικίνδυνη πολιτική του για την παγκόσμια ειρήνη. Κάθε άλλο. Όμως όπως μας έχει διδάξει η Ιστορία είτε με τον Τραμπ ή με οποιονδήποτε άλλον στο τιμόνι των ΗΠΑ, τα γεράκια του Πενταγώνου και τα συμφέροντα της πολεμικής – και όχι μόνο – βιομηχανίας είχαν και έχουν το πάνω χέρι. Άλλωστε τα όπλα δεν φτιάχνονται για να τα τρώει ο σκόρος. Κάποια στιγμή θα χρησιμοποιηθούν. Και είναι πολλές αυτές οι στιγμές παγκοσμίως λόγω της “ανάγκης” ανακύκλωσης των κερδών (γεωστρατηγικών, οικονομικών, κλπ). Και αν αυτό σημαίνει καμένο ανθρώπινο κρέας, θάνατο, συμφορά και εξαθλίωση λαών, είναι απλώς … παράπλευρες απώλειες!!!
Πριν από 20 χρόνια (15/6/2006) ο Νόαμ Τσόμσκι είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο “Αποσόβηση της πυρηνικής αναμέτρησης με το Ιράν”. Μεταξύ άλλων αναφέρει:
“… Κατά τα φαινόμενα επίκειται μια καταστροφή σχετικά με το Ιράν και τα πυρηνικά του προγράμματα. Πριν από το 1979, όταν ο σάχης είχε την εξουσία, η Ουάσιγκτον υποστήριζε με μεγάλη θέρμη αυτά τα προγράμματα… Σήμερα [2006], ο συνήθης ισχυρισμός είναι πως το
Ιράν δεν χρειάζεται πυρηνική ενέργεια…“Για μια χώρα που είναι μεγάλη παραγωγός πετρελαίου όπως το Ιράν, η πυρηνική ενέργεια είναι
σπάταλη χρήση πόρων”, έγραψε ο Χένρι Κίσινγκερ, στην Washington Post, τον περασμένο χρόνο [2005]. Ωστόσο πριν από τριάντα χρόνια,
όταν ο Κίσινγκερ ήταν υπουργός εξωτερικών επί προεδρίας Τζέραλντ Φορντ, πίστευε πως “η εισαγωγή πυρηνικής ενέργειας θα συμβάλει και
στις αυξανόμενες ανάγκες της ιρανικής οικονομίας και στο να παραμείνουν ελεύθερα πετρελαϊκά αποθέματα προς εξαγωγή ή μετατροπή σε πετροχημικά”.
Το περασμένο έτος [2005], η Ντάφνα Λίνζερ της Washington Post ρώτησε τον Κίσινγκερ γιατί άλλαξε γνώμη. Της απάντησε με την
συνήθη ειλικρίνειά του: “ Ήταν μια συμμαχική χώρα” – άρα είχε αυθεντική ανάγκη για πυρηνική ενέργεια!!”
Και συνεχίζει ο Τσόμσκι:
“Το 1976, η κυβέρνηση Φορντ είχε υιοθετήσει τα ιρανικά σχέδια οικοδόμησης μιας τεράστιας βιομηχανίας πυρηνικής ενέργειας και
εργάστηκε σκληρά για να ολοκληρώσει μια συμφωνία πολλών εκατομμυρίων δολαρίων που θα έδινε στην Τεχεράνη τον έλεγχο
μεγάλων ποσοτήτων πλουτωνίου και εμπλουτισμένου ουρανίου – των δυο ατραπών προς την κατασκευή πυρηνικής βόμβας”, έγραψε η
Λίνζερ. Υψηλόβαθμοι πολιτικοί σχεδιαστές της κυβέρνησης του νεότερου Μπους, οι οποίοι αποκηρύττουν σήμερα αυτά τα προγράμματα, βρίσκονταν τότε σε καίρια πόστα της εθνικής ασφάλειας: Ντικ Τσέινι, Ντόναλτ Ράμσφελντ και Πόλ Γούλφοβιτς.
Οι Ιρανοί σήμερα … γνωρίζουν επίσης ότι οι ΗΠΑ, μαζί με τους συμμάχους τους, βασάνιζαν τους Ιρανούς πενήντα και πάνω χρόνια.
Μάλιστα ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που οργάνωσαν οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο ανέτρεψε την κοινοβουλευτική κυβέρνηση και
εγκατέστησε τον σάχη, ο οποίος κυβέρνησε με σιδηρά πυγμή μέχρι που τον ανέτρεψε η λαϊκή εξέγερση, το 1979, αφού είχε διαπράξει
κτηνώδεις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που παρέβλεπαν [τότε] τα ΜΜΕ, τα οποία αγανακτούν βαθιά με τέτοιες παραβιάσεις μετά την ανατροπή της αμερικανο-βρετανικής τυραννίας”.
Και συνεχίζει ο Τσόμσκι:
“Ο πρόεδρος Ρέιγκαν υποστήριξε την εισβολή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράν, παρέχοντάς του στρατιωτική και άλλου είδους βοήθεια που του
έδωσε τη δυνατότητα να κατασφάξει εκατοντάδες χιλιάδες Ιρανούς (μαζί με Ιρακινούς Κούρδους)”…
Σήμερα, εν έτει 2026; Ο Ρέιγκαν και ο Σαντάμ είναι παρελθόν και ο νέος χασάπης με τη συνδρομή του παραγιού Μπίμπι αναφλέγουν ως νέοι Νέρωνες την Μέση Ανατολή. Και όσοι ανόητοι πιστεύουν ότι το πρόβλημα είναι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ας δούμε τη στάση των ΗΠΑ σχετικά με την αποπυρηνικοποίηση στις ψηφοφορίες του ΟΗΕ, όπως αναφέρεται στο σχετικό άρθρο του Τσόμσκι.
Τον Νοέμβριο του 2004 η Επιτροπή Αφοπλισμού του ΟΗΕ ψήφισε υπέρ της Σύναψης Συνθήκης Μείωσης των Σχάσιμων Υλικών. Οι ψήφοι ήταν 147 υπέρ προς 1 κατά (ΗΠΑ), με δύο αποχές: Ισραήλ και Βρετανίας.
Το 2005, έγινε ψηφοφορία για τη Συνθήκη στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, σε πλήρη απαρτία. Το αποτέλεσμα ήταν 179 υπέρ, και 2 κατά της Συνθήκης. Καταψήφισαν οι ΗΠΑ. Η Βρετανία και το Ισραήλ απείχαν!!
ΥΓ: Η Κίνα είναι πλέον ο βασικός παγκόσμιος ανταγωνιστής των ΗΠΑ. Η Βενεζουέλα και το Ιράν ήταν οι βασικοί προμηθευτές πετρελαίου και σύμμαχοι της Κίνας. Άρα; Άρα ο Τραμπ διεκδικεί το νόμπελ της ανοιχτής παλάμης αν νομίζει ότι με τέτοιους τυχοδιωκτισμούς θα πλήξει την Κίνα στερώντας της ενεργειακούς πόρους…
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο