Γιατί ο Τραμπ σέβεται πραγματικά μόνο τον Σι

Οι τελευταίες εξελίξεις στη Βενεζουέλα λειτούργησαν ως ένας καθρέφτης που αντανακλά κάτι πολύ βαθύτερο από την τύχη ενός αυταρχικού ηγέτη.
Η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από αμερικανικές δυνάμεις (μια ενέργεια που παρακάμπτει το Διεθνές Δίκαιο, ακόμη κι αν αφορά κάποιον που έχει καταστρατηγήσει ο ίδιος κάθε έννοια δημοκρατίας και νομιμότητας) προκάλεσε αμηχανία, αλλά και ένα κύμα συγχαρητηρίων προς τον Ντόναλντ Τραμπ.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έσπευσαν να επιβραβεύσουν τον Αμερικανό πρόεδρο πιστεύοντας ίσως ότι έτσι κερδίζουν κάτι πολύτιμο: την εύνοια και τον σεβασμό του. Αυτό είναι το πρώτο – και βασικό – λάθος.

Ο Τραμπ απολαμβάνει την κολακεία. Την καταγράφει, τη χρησιμοποιεί, τη θυμάται. Αλλά δεν συγχέει την ικανοποίηση αυτή με την εκτίμηση και τον σεβασμό. Η περίπτωση της Μαρία Κορίνα Ματσάδο είναι αποκαλυπτική. Παρά τις ανοιχτές ευχαριστίες της και τη στήριξή της στην αμερικανική επέμβαση, ο Τραμπ την περιέγραψε ως «καλή γυναίκα» – και ταυτόχρονα την άδειασε πολιτικά, κρίνοντας ότι δεν χαίρει της εκτίμησης και του σεβασμού που απαιτείται για να αναλάβει.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται εδώ και καιρό με τους Ευρωπαίους ηγέτες. Ακόμη και μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, όπου οι προσπάθειες να εξασφαλιστεί η εύνοια του Τραμπ έφτασαν σε εξευτελιστικά επίπεδα – θυμόμαστε όλοι τη στάση και τις δηλώσεις Ρούτε – ο Αμερικανός πρόεδρος δεν δίστασε να τους αντιμετωπίσει με περιφρόνηση. Η δουλοπρέπεια δεν παράγει κύρος. Παράγει εξάρτηση.

Ποιους, λοιπόν, σέβεται; Ο Τραμπ δείχνει έναν ιδιότυπο σεβασμό στον Βλαντίμιρ Πούτιν, ακόμη κι όταν εξοργίζεται μαζί του. Είναι ο σεβασμός προς έναν παίκτη που διαθέτει ισχύ και δεν την κρύβει.

Ένα μερικό παράδειγμα είναι και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Τραμπ αναγνωρίζει τον «σκληρό τύπο» που παίζει το δικό του παιχνίδι στη Συρία – αλλά ο σεβασμός αυτός είναι ρευστός και συχνά περνά από τα φίλτρα των εμπορικών συμφωνιών, ακόμη και αγορών από την Boeing.

Υπάρχει, όμως, ένας ηγέτης απέναντι στον οποίο ο Τραμπ δείχνει σταθερό, ουσιαστικό σεβασμό: Ο Σι Τζινπίνγκ. Όχι επειδή τον συμπαθεί, αλλά επειδή τον αναγνωρίζει ως ισότιμο αντίπαλο. Ο Σι δεν κολακεύει, δεν παρακαλεί για ραντεβού στον Λευκό Οίκο, δεν επιδιώκει τηλεφωνήματα για τα μάτια του κόσμου. Γιατί, όπως θα έλεγε και ο ίδιος ο Τραμπ, «έχει τα χαρτιά». Οικονομική ισχύ, σπάνιες γαίες, άλματα στην κούρσα της τεχνητής νοημοσύνης, γεωπολιτικό βάθος, στρατηγική υπομονή.

Αυτό είναι το νόμισμα που σέβεται ο Τραμπ: η ισχύς και η αυτονομία. Όχι οι φιλοφρονήσεις. Ας το έχουν υπόψη τους όσοι επιδίδονται σε διαγωνισμούς υποτέλειας. Σε έναν κόσμο ωμής ισχύος, ο σεβασμός δεν χαρίζεται. Επιβάλλεται.

Πηγή: naftemporiki.gr