- Δεν γίνεται να μας συμπαθούν όλοι, όμως για κάποιους ανθρώπους η απόρριψη δεν περνά τόσο εύκολα. Ένα ψυχρό μήνυμα, μια διαφορετική συμπεριφορά ή ακόμη και η πληροφορία ότι κάποιος δεν μας συμπαθεί μπορεί να γίνει αφορμή για ατελείωτη υπερανάλυση: τι είπαμε, τι κάναμε και πού μπορεί να κάναμε λάθος. Και το παράδοξο είναι πως αυτό μπορεί να συμβαίνει ακόμη και όταν ο ίδιος άνθρωπος δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα.
Γιατί η απόρριψη μας επηρεάζει τόσο;
Η έντονη αντίδραση στην απόρριψη δεν αφορά πάντα το συγκεκριμένο πρόσωπο. Συχνά συνδέεται με μια βαθύτερη ανάγκη για αποδοχή, σύνδεση και ασφάλεια. Η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει σε μια ομάδα και να δημιουργεί σταθερούς δεσμούς θεωρείται βασικό κομμάτι της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Για ορισμένους ανθρώπους, ιδιαίτερα όσους έχουν βιώσει δύσκολες εμπειρίες σε μικρότερη ηλικία, η πιθανότητα απόρριψης μπορεί να ενεργοποιεί πολύ πιο έντονα συναισθήματα. Έτσι, ακόμη και μια μικρή αλλαγή στη συμπεριφορά κάποιου μπορεί να εκληφθεί ως σημάδι ότι μια σχέση κινδυνεύει.
Δεν θέλουμε πάντα να μας συμπαθούν – θέλουμε να νιώθουμε ασφαλείς
Το να γνωρίζουμε λογικά ότι η γνώμη ενός ανθρώπου δεν καθορίζει την αξία μας δεν σημαίνει ότι μπορούμε πάντα και να το αισθανθούμε. Όταν η αποδοχή έχει συνδεθεί στο μυαλό μας με την ασφάλεια ή τη διατήρηση μιας σχέσης, η απόρριψη μπορεί να προκαλέσει δυσανάλογη συναισθηματική αντίδραση.
Γι’ αυτό και το «μη σε νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι» δεν αποτελεί πάντα λύση. Η ανάγκη για αποδοχή δεν εξαφανίζεται απλώς επειδή κάποιος μας λέει να την αγνοήσουμε.
Το «μήπως έκανα κάτι;» που δεν σταματά
Η ευαισθησία στην απόρριψη συχνά οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο σκέψεων. Ξαναδιαβάζουμε μηνύματα, αναλύουμε συζητήσεις και προσπαθούμε να εντοπίσουμε τη στιγμή που πιστεύουμε ότι άλλαξε η στάση του άλλου.
Όμως, όσο περισσότερο ψάχνουμε την «αιτία», τόσο περισσότερο προσπαθούμε να ελέγξουμε κάτι που δεν βρίσκεται στα χέρια μας: την άποψη που έχει ένας άλλος άνθρωπος για εμάς.
Και η αλήθεια είναι πως κάποιος μπορεί απλώς να μη μας συμπαθεί χωρίς να έχουμε κάνει κάτι λάθος. Μπορεί να μη μας ταιριάζει, να έχουμε διαφορετικό χαρακτήρα ή διαφορετικές αντιλήψεις. Δεν είναι κάθε αρνητική γνώμη για εμάς ένα πρόβλημα που πρέπει να διορθώσουμε.
Η ερώτηση που αλλάζει την οπτική
Την επόμενη φορά που θα αρχίσετε να αναρωτιέστε ξανά και ξανά αν κάποιος σας συμπαθεί, δοκιμάστε να κάνετε στον εαυτό σας μια διαφορετική ερώτηση:
«Με απασχολεί πραγματικά η γνώμη αυτού του ανθρώπου ή με φοβίζει αυτό που σημαίνει για μένα η απόρριψή του;»
Ίσως τότε γίνει φανερό ότι πίσω από την ανάγκη να μας αποδέχονται όλοι κρύβεται ένας βαθύτερος φόβος: μήπως μείνουμε μόνοι, μήπως εγκαταλειφθούμε ή μήπως δεν είμαστε αρκετοί.
Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο αξίζει να στραφεί η προσοχή μας. Όχι στο πώς θα αλλάξουμε τη γνώμη κάποιου, αλλά στο γιατί η γνώμη του έχει αποκτήσει τόση δύναμη πάνω μας.
Γιατί τελικά μπορούμε να είμαστε καλοί άνθρωποι, να έχουμε κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσαμε και παρ’ όλα αυτά να μη μας συμπαθούν όλοι. Και αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάτι λάθος με εμάς.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο