- Η αργοπορία της νέας αμερικανής πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στην Αθήνα μπορεί να ερμηνευτεί κοιτώντας τη συνολική γεωπολιτική εικόνα.
Η καθυστέρηση αυτή είναι αδικαιολόγητη διπλωματικά, ειδικά τη στιγμή που ο αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία Τομ Μπάρακ, βρίσκεται εκεί από τις αρχές Μαΐου και μάλιστα έχει αναλάβει διευρυμένο ρόλο, καθώς έχει διοριστεί τόσο σαν ειδικός απεσταλμένος στη Συρία, όσο και σαν διαπραγματευτής μεταξύ Ισραήλ-Λιβάνου με βασική αποστολή τον πλήρη αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Μάλιστα, ο ρόλος του Τομ Μπάρακ στη Μέση Ανατολή έχει αποκτήσει ιδιάζουσα σημασία τη στιγμή που Τουρκία και Ισραήλ διασταυρώνουν τα ξίφη των αξιώσεών τους στο συριακό έδαφος.
Για την αργοπορία λοιπόν αυτή, υπάρχει μια απλή αλλά και επικίνδυνη για την Ελλάδα εξήγηση. Ο Τομ Μπάρακ έχει αναλάβει να αναδιατάξει τις ισορροπίες στην περιοχή. Η Κίμπερλι θα έλθει απλά να τις επιβεβαιώσει. Και αφού η Κίμπερλι έρχεται δεύτερη, δεύτερη έρχεται και η Ελλάδα, αλλά όχι μόνο πίσω από την Τουρκία αλλά και πίσω από το Ισραήλ.
Η έλλειψη αποτελεσματικής ελληνικής αποτρεπτικής πολιτικής απέναντι στην Τουρκία, έχει οδηγήσει στην υποκατάσταση των εθνικών αξιώσεων από τις αξιώσεις γειτονικών χωρών και από τη δική τους αποτρεπτική στάση απέναντι στην Τουρκία. Έτσι, το τελευταίο διάστημα, με τις φωνές αντίθεσης στην κυβερνητική εξωτερική πολιτική να πληθαίνουν, αυξάνεται και η δική μας ευθυγράμμιση με την ισραηλινή εξωτερική πολιτική.
Παρόλα αυτά, αξίζει να σημειωθεί πως το Ισραήλ και η Τουρκία δεν αποτελούν αντιτιθέμενους βραχίονες της πολιτικής των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Βορείου Αφρικής, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, αλλά συμπληρωματικούς. Τα τελευταία 25 χρόνια, καθώς οι ΗΠΑ επιδίωξαν να επανασχεδιάσουν τη θέση του Ισραήλ στην περιοχή αναβαθμίζοντας την, αναβαθμίστηκε ταυτόχρονα και ο ρόλος της Τουρκίας. Η Τουρκία βρέθηκε κερδισμένη από τις αλλαγές καθεστώτων και τη διπλή ανάσχεση Ρωσίας και Κίνας. Για παράδειγμα, στα εδάφη της Συρίας, Ισραήλ, Τουρκία και ΗΠΑ συνεργάστηκαν για την πτώση του Άσαντ. Στα εδάφη του Αζερμπαϊτζάν, Τουρκία και Ισραήλ συνεχίζουν να συνεργάζονται με τον Ιλχάμ Αλίγιεφ.
Έτσι, η τωρινή σύγκρουση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ μοιάζει να μην είναι εγγενής, αλλά να προκύπτει ως αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο θα κατανεμηθούν οι σφαίρες επιρροής των δύο βραχιόνων των ΗΠΑ στην περιοχή. Η σύγκρουση δε κορυφώνεται στη Συρία, γιατί εκεί ταυτίζονται οι μαξιμαλιστικές αξιώσεις των δύο χωρών.
Οι ΗΠΑ λοιπόν, μεσολαβούν ανάμεσα στους δύο βραχίονες τους και προσπαθούν να πετύχουν μία καινούργια ισορροπία, γι’ αυτό και η αναφορά του Τραμπ στον Νετανιάχου μέσα στο Οβάλ Γραφείο πως θα βρει λύση για εκείνον και τον Ερντογάν. Ο Τομ Μπάρακ έχει αναλάβει το ρόλο του αρχιτέκτονα αυτής της νέας ισορροπίας. Ο αρχιτέκτονας θα κάνει το στρατηγικό σχεδιασμό και οι «εργοδηγοί» θα έρθουν στη συνέχεια για την εφαρμογή του…..
Η Ελλάδα δεν έχει κάποιο βασικό ρόλο σε αυτήν την εξίσωση για τις ΗΠΑ, οπότε η Κίμπερλι δεν είχε λόγο να βιαστεί. Το ζήτημα όμως είναι τελικά σε ποια σφαίρα επιρροής θα ενταχθεί η Ελλάδα. Η σημερινή κυβέρνηση έχει υπογράψει διακήρυξη φιλίας με την Τουρκία, παρόλα αυτά, το Ισραήλ έχει άλλα σχέδια και ήδη προωθεί αλλαγές στην ελληνική πολιτική σκηνή με βάση τα συμφέροντά του.
Το Ισραήλ βρίσκεται σε δυσμενή διπλωματική θέση παγκοσμίως, παρόλα αυτά, στην Ελλάδα εκτός από πολλές επικριτικές φωνές στα αριστερά, αποκτά ξαφνικά έντονες επιδοκιμασίες από τα δεξιά. Έτσι, ο πολιτικός διάλογος για την αποτρεπτική πολιτική απέναντι στην Τουρκία και τη θέση της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο καταλήγει εν τέλει στη «γραμμή» που έχουν χαράξει οι ΗΠΑ, της υιοθέτησης δηλαδή ενός δευτερεύοντα ρόλου, γιατί όταν υπάγεσαι σε σφαίρες επιρροής δεν διαφεντεύεις ο ίδιος τη μοίρα σου.
Συνεπώς, όταν προσπαθείς να «στήσεις» συμμαχίες με τους αντιπάλους των αντιπάλων σου, πρέπει να αναρωτηθείς πρώτα εάν αυτοί έχουν έναν κοινό φίλο!
Πηγή: militaire.gr
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο