Το πρόσφατο ρεπορτάζ – αυτοψία της εφημερίδας «Η Καθημερινή» (21/09/2026) για την καθημερινότητα στην Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών έφερε στην επιφάνεια μια πραγματικότητα που στην πραγματικότητα αποτελεί κρατική ντροπή. Τέσσερις μόλις εισαγγελείς, κλεισμένοι σε τρία ασφυκτικά γραφεία, καλούνται να διαχειριστούν περισσότερες από 30 νέες καταγγελίες την ημέρα, με δεκάδες πολίτες να συνωστίζονται στους διαδρόμους του κτιρίου 16 στα Δικαστήρια της Ευελπίδων.
Ωστόσο, πίσω από τις εντυπώσεις, αναδεικνύονται κρίσιμα ερωτήματα ουσίας, θεσμικής ευθύνης αλλά και δεοντολογίας.
Το λάθος της επώνυμης έκθεσης: Γιατί η Εισαγγελέας Μήτρου δεν έπρεπε να κατονομαστεί
Η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αικατερίνη Μήτρου αποτελεί υπόδειγμα δικαστικού λειτουργού. Με αυταπάρνηση, ακαταπόνητη εργατικότητα και σπάνια επιστημονική κατάρτιση, καταβάλλει καθημερινά υπεράνθρωπες προσπάθειες να διασώσει ό,τι μπορεί μέσα σε έναν κυκεώνα υποθέσεων κακοποίησης, παραμέλησης και οικογενειακής διάλυσης.
Όμως, το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ υπέπεσε σε ένα σοβαρό σφάλμα εστίασης: δεν θα έπρεπε επ’ ουδενί να κατονομάζει και να εκθέτει ατομικά την Εισαγγελέα.
● Όταν η Πολιτεία αποτυγχάνει παταγωδώς, η προσωποποίηση της υπηρεσίας στο πρόσωπο ενός ευσυνείδητου λειτουργού λειτουργεί ακούσια ως «ασπίδα» για τους πραγματικούς υπεύθυνους.
● Η ονομαστική στοχοποίηση ή υπερέκθεση ενός μάχιμου εισαγγελέα ανηλίκων τον αφήνει έρμαιο πιέσεων, δημόσιας κριτικής και ευθυνών που δεν του αναλογούν, μετατρέποντας μια κρατική κατάρρευση σε υπόθεση «προσωπικού ηρωισμού».
Η απόλυτη ευθύνη του Υπουργείου Δικαιοσύνης: Φλωρίδης, Γιαβή και εγκληματικές ελλείψεις
Η εικόνα των τεσσάρων Εισαγγελέων που «πνίγονται» σε βουνά από δικογραφίες χωρίς στοιχειώδη υποστήριξη φέρει υπογραφή. Ανήκει αποκλειστικά στην πολιτική και υπηρεσιακή ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης.
● Υπουργός Γιώργος Φλωρίδης και Υπηρεσιακή Γραμματέας Βασιλική Γιαβή: Φέρουν την ακέραια ευθύνη για τη δραματική υποστελέχωση. Παρά τις πομπώδεις εξαγγελίες για «επιτάχυνση της δικαιοσύνης» και αναμόρφωση του δικαστικού χάρτη, η νευραλγικότερη υπηρεσία για την προστασία των παιδιών παραμένει απογυμνωμένη.
● Παντελής έλλειψη ειδικού επιστημονικού προσωπικού: Πώς νοείται παιδοπροστασία χωρίς μόνιμους παιδοψυχιάτρους, εξειδικευμένους παιδοψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς ενταγμένους οργανικά στην Εισαγγελία; Η διερεύνηση της κακοποίησης δεν είναι απλή γραφειοκρατία. Απαιτεί διεπιστημονική ομάδα άμεσης παρέμβασης, την οποία το Υπουργείο αρνείται συστηματικά να χρηματοδοτήσει και να στελεχώσει.
Θεσμικό κενό: Η απουσία ενιαίων, δεσμευτικών πρωτοκόλλων
Η ευθύνη όμως δεν εξαντλείται στο Υπουργείο. Υπάρχει βαρύτατη γενικότερη ευθύνη της ηγεσίας της Εισαγγελίας -και φυσικά όχι της κ. Μήτρου ή των εκάστοτε επιμέρους εισαγγελέων— για την παντελή απουσία συγκεκριμένων, επικαιροποιημένων και δεσμευτικών πρωτοκόλλων διαχείρισης κρίσεων και καταγγελιών.
● Δεν υπάρχει τυποποιημένος αλγόριθμος εκτίμησης επικινδυνότητας για τα ανήλικα θύματα.
● Κάθε υπόθεση αντιμετωπίζεται κατά περίπτωση, συχνά με βάση μόνο την προσωπική αντίληψη και την εξάντληση του εκάστοτε εισαγγελικού λειτουργού, δημιουργώντας ανισότητες στην απονομή της Δικαιοσύνης και επικίνδυνα «κενά αέρος».
● Δεν υπάρχουν και δεν εφαρμόζονται πρωτόκολλα διερεύνησης κακοποιημένων παιδιών.
● Οι παιδοψυχιατρικές εξετάσεις ή πραγματογνωμοσύνες καθυστερούν ακόμη και χρόνια.
● Δεν μαγνητοσκοπούνται οι συνεδρίες παιδοψυχιατρικής εκτίμησης των ανηλίκων.
Το προαναγγελθέν ράπισμα από το ΕΔΔΑ και τα σκοτεινά σημεία του συστήματος
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έχουν άμεση, νομική και συνταγματική υποχρέωση να λάβουν έκτακτα μέτρα πριν η Ελλάδα συρθεί και καταδικαστεί εκ νέου από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) για παραβίαση των άρθρων 3 (απαγόρευση απάνθρωπης μεταχείρισης) και 8 (σεβασμός οικογενειακής και ιδιωτικής ζωής) της ΕΣΔΑ.
Τα καμπανάκια κινδύνου ηχούν εκκωφαντικά:
1. Αποτρόπαιες δολοφονίες παιδιών (π.χ. υπόθεση Κυψέλης): Περιστατικά όπου κακοποιημένα παιδιά χάνονται ή δολοφονούνται κάτω από τα μάτια των αρχών, επειδή κανείς δεν συνέδεσε εγκαίρως τα προειδοποιητικά σήματα.
2. Βίαιες και αναιτιολόγητες αφαιρέσεις τέκνων: Αποφάσεις για αναγκαστική αφαίρεση διδύμων από τη μητέρα τους χωρίς ουσιαστική και σε βάθος εξέταση του συμφέροντος των παιδιών, με αστυνομικές επεμβάσεις που τραυματίζουν ανεπανόρθωτα την παιδική ψυχή.
3. Αθέμιτη ποινική στοχοποίηση ψυχολόγων: Επαγγελματίες ψυχικής υγείας και επιστήμονες που τολμούν να καταγγείλουν ή να διαγνώσουν κακοποίηση βρίσκονται διωκόμενοι, μηνυόμενοι και απειλούμενοι με πειθαρχικά και ποινικά αντίποινα.
4. Η εργαλειοποίηση του αντιεπιστημονικού «συνδρόμου γονεϊκής αποξένωσης»: Η επιβολή μιας διεθνώς καταδικασμένης ψευδοθεωρίας για να φιμωθούν καταγγελίες κακοποίησης και να παραδοθούν ανήλικοι στα χέρια κακοποιητικών γονέων.
5. Σκιώδεις μεθοδεύσεις σε ιδρύματα παιδικής προστασίας: Περίεργες κινήσεις και αδιαφανείς πρακτικές σε ιστορικά ιδρύματα, όπως στην Εταιρεία Προστασίας Ανηλίκων Πειραιά («Ο Καλός Ποιμένας»), με την άδικη στοχοποίηση ακόμη και ανώτερου Εισαγγελέα Εφετών, που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τον ρόλο και τον έλεγχο των μηχανισμών παιδικής πρόνοιας.
Εν αναμονή αποκαλύψεων
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλα κροκοδείλια δάκρυα πάνω από δολοφονημένα ή βασανισμένα παιδιά. Ο ηρωισμός μεμονωμένων εισαγγελέων, όπως η κ. Μήτρου, δεν μπορεί να αποτελεί το άλλοθι για την αδράνεια των Φλωρίδη, Γιαβή και της ανώτατης εισαγγελικής αρχής.
Το θέμα δεν κλείνει εδώ. Θα επανέλθουμε άμεσα με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ, αδιάσειστα στοιχεία και συγκεκριμένες καταγγελίες για πρόσωπα, ιδρύματα και παραλείψεις που εκθέτουν ανεπανόρθωτα τη χώρα και το δικαστικό σύστημα.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο