Έπεσαν από τα σύννεφα, αιφνιδιάστηκαν, πικράθηκαν, απογοητεύτηκαν, θύμωσαν. Αναφέρομαι σε όλες και όλους εκείνους που πήγαν στο Παλλάς τάχαμ δήθεν ανυποψίαστοι πιστεύοντας ότι ο πρώην πρόεδρός τους, επέλεξε προφανώς μέσα από μία επίπονη διεργασία έναν διαφορετικό δρόμο μόνο και μόνο για να τον ενώσει στο τέλος της διαδρομής μαζί τους. Βιώνοντας όλοι μαζί μία μαζική φαντασίωση ότι αποχώρησε και παραιτήθηκε για να συμπορευτεί στο τέλος μαζί τους.
Είναι προφανές ότι ουδείς μπορεί να πιστέψει το νηπιακής σκέψης επιχείρημα ότι ο Τσίπρας άφησε με την στάση του και τις κινήσεις του τον τελευταίο χρόνο κάποιο παράθυρο πως θα ήθελε να συνεχίσει το ταξίδι μαζί τους. Γι’ αυτό και όταν η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε την σύγκλιση και την συμπόρευση με το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα κανένας δεν τούς πήρε σοβαρά αφού πρώτον και κύριον αρνούνταν να απαντήσουν στο στοιχειώδες ερώτημα: Τον Τσίπρα τον ρωτήσατε;
Η πικρία μπορεί να είναι δικαιολογημένη. Κανένας δεν χαίρεται όταν υφίσταται έναν χωρισμό που τον αποφασίζει άλλος και κυρίως όταν νιώθει ότι δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, στις δικές του δυνάμεις. Η υποκρισία ωστόσο είναι απαράδεκτη ως τακτική. Έως τώρα η ηγεσία του Στρατηγού Φάμελλου έπαιζε θέατρο και δήλωνε ότι δεν καταλάβαινε τί γίνεται, τί ετοιμάζεται, τί θα έρθει. Δεν ήξερε! Αρνούνταν να ακούσει τη γάτα στα κεραμίδια. Και τώρα υπονοεί ότι τού ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι διότι πίστευε άλλα πράγματα, ονειρευόταν κοινά ψηφοδέλτια και ομηρία του Τσίπρα κάτω από μία “ομπρέλα” που θα τούς τραβούσε όλους προς τα κάτω. Ας κλείσει επιτέλους κάποιος αυτήν την ομπρέλα για να διαπιστώσουν στην Κουμουνδούρου εάν βρέχει ή εάν συμβαίνει κάτι άλλο…
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο