Δύσκολο ο Μητσοτάκης να γοητεύσει τον Τραμπ

• Το ερώτημα με τους σπεύδοντες να ευθυγραμμιστούν ηγέτες των μικρών χωρών είναι αν εμπνέουν εμπιστοσύνη, όταν επιχειρούν να κάνουν κυβίστηση

Δημήτρης Γ. Παπαδοκωστόπουλος 

H κριτική που γίνεται στον Κυριάκο Μητσοτάκη για τη δήλωσή του μετά τη σύλληψη Μαδούρο είναι άνευ αντικειμένου.
Και τι άλλο να έλεγε, όταν ο ίδιος δεν έχει καθόλου σχέση με τον πρόεδρο Τραμπ, καθώς στην προεκλογική περίοδο στις ΗΠΑ είχε βάλει όλα τα… αυγά του στο καλάθι των Δημοκρατικών, ενώ παλαιότερα μιλούσε και για «αριστερό τραμπισμό»,όταν ήθελε να προσβάλει τον Αλέξη Τσίπρα;

Αν είχε έστω μια προσωπική σχέση, όπως ο Τούρκος πρόεδρος, θα μπορούσε να πει και μια κουβέντα για το διεθνές δίκαιο… ισορροπώντας κάπως τα πράγματα. Βασιλικότερος του βασιλέως, εν προκειμένω, εμφανίστηκε ο Μάκης Βορίδης, παρέχοντας πλήρη και ανοιχτή υποστήριξη στον Τραμπ, ελπίζοντας ότι έτσι ανεβαίνουν και οι μετοχές του στο εσωτερικό του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Το 1996, όταν ο Κώστας Σημίτης μετά το επεισόδιο των Ιμίων είπε στη Βουλή εκείνο το «ευχαριστούμε τους Αμερικάνους», έπεσαν να τον φάνε ζωντανό αριστεροί και δεξιοί «εθνικόφρονες», θεωρώντας ότι είχε διαπράξει μέγα έγκλημα ευχαριστώντας τους γιάνκηδες, που -υποτίθεται- έβαλαν πλάτη να αποφευχθεί η σύγκρουση.

Τα Ίμια έδειξαν ότι η χώρα μπορεί να διέθετε πιλότους με ψυχή, αλλά δεν διέθετε το πολιτικό προσωπικό για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κρίση, καθώς η ιδέα και μόνο της σύρραξης «πάγωσε» πολλούς, όπως φάνηκε και από τις μεταμεσονύχτιες δηλώσεις τού τότε ΥΠΕΞ Θ. Πάγκαλου σε τηλεοπτικό κανάλι που, ρητορικά απευθυνόμενος στο ελληνικό λαό, ρωτούσε αν ήθελε πόλεμο.

Ουδείς εχέφρων θέλει πόλεμο και η τότε πολιτική ηγεσία, φρέσκια στην κυβέρνηση, απευχόταν μια τέτοια εξέλιξη για πολλούς λόγους.

Να θυμίσουμε ότι εκ των υστέρων ακολούθησαν τεράστιες αμυντικές προμήθειες, που σημαίνει ότι, το βράδυ των Ιμίων, κάποιοι μέτρησαν, εκτός της διάθεσης των Ελλήνων να συγκρουστούν με τον επίβουλο εχθρό, και τον συσχετισμό δυνάμεων που δεν ήταν υπέρ μας. Και για το τελευταίο φταίγαμε εμείς και μόνον εμείς…

Ο Σημίτης ενδεχομένως να μιλούσε διαφορετικά, αν η Ελλάδα σε εκείνη τη φάση είχε 120 F-16 και 12 φρεγάτες οπλισμένες με στρατηγικούς πυραύλους… Δεν τα είχε όμως και κάθισε στ’ αυγά του, αποδεχόμενος την αμερικανική παρέμβαση, που έθεσε τέλος στο επεισόδιο, γκριζάροντας τα Ίμια, που από τότε ανήκουν τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ελλάδα, ανάλογα με το ποιος κάνει δηλώσεις.

Στη βάση εκείνη, με την κατάληξη που είχε το επεισόδιο, πήγε στη Βουλή και ευχαρίστησε τους Αμερικανούς, που καλώς ή κακώς απαντούσαν στα τηλέφωνα, σε αντίθεση με τους ηγέτες της Ε.Ε., που σε τέτοιες περιπτώσεις χάνονται.

Το ερώτημα με τους σπεύδοντες να ευθυγραμμιστούν ηγέτες των μικρών χωρών είναι αν εμπνέουν εμπιστοσύνη, όταν επιχειρούν να κάνουν κυβίστηση.

Και με την Ελλάδα είναι ένας λόγος παραπάνω, καθώς υπάρχει μεγάλη αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτά που λέει η κυβέρνηση και στην πραγματική εικόνα της χώρας, όπως επιβεβαίωσε και το black out στο FIR που μας διέσυρε διεθνώς και δεν μας ξεπλένουν ούτε δέκα ΕΔΕ δημοσιοϋπαλληλικές…

Πηγή: naftemporiki.gr