Διακόσια μέτρα από τη Βενιζέλου – 63 χρόνια μετά (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)

«Η μικρή μας πόλη… Οι φασίστες, οι νοσταλγοί του… τρίκυκλου και της ‘Καρφίτσας’, καλούν το Σάββατο στην Αριστοτέλους αντι-συγκέντρωση για την παρουσίαση στο ‘Ολύμπιον’ του βιβλίου ‘Ιθάκη’ του Αλέξη Τσίπρα. Και στην υποτίθεται, από εδώ πλευρά, κάτι άνετων με χοντρά μπούτια, κάτι συνταξιούχων από τα 45 τους που τώρα έφτασαν τα 65, κάτι… αριστερών που είναι με το κόμμα ‘Σαμαρά’ με φερετζέ ‘Καρυστιανού’ – μήπως και γίνουμε κάποτε Σερβία – το θέμα είναι ποιοι θα κάτσουν στον εξώστη. Το Σάββατο στην Αριστοτέλους λοιπόν. Διακόσια μέτρα από την Βενιζέλου».

Αυτά έγραφε σήμερα στο Facebook ο καλός συνάδελφος Θεόφιλος Σιχλετίδης.μΈνας από τους πιο ταλαντούχους παραγωγούς στο ελληνικό ραδιόφωνο. Που κάνει εκπομπές στο χιλιοταλαιπωρημένο, αλλά πολύ αγαπημένο μου Κόκκινον 105.5. Και βάζει τα πράγματα σωστά ο Θεόφιλος. Και σε σειρά. Και σε πλαίσιο πολιτικό. Πολιτικότατο. αλλά και ιστορικό.

Απαραίτητο κι αυτονόητο. Ειδικά στην εποχή της κανονικοποίησης της κυριαρχίας των Λωτοφάγων.

«Τεχνικά μιλώντας» λοιπόν που λέει κι ο Θεόφιλος, αύριο, Σάββατο 17 Ιανουαρίου, στο Ολύμπιον της πλατείας Αριστοτέλους, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει το βιβλίο του «Ιθάκη». Που δεν είναι βέβαια, ούτε… Βίβλος, ούτε κι Ευαγγέλιο, αλλά ένα βιβλίο-πολιτικό ντοκουμέντο. Και μια προσωπική αποτίμηση. Για τις νίκες. Αλλά και για τις ήττες. Με καθαρή αυτοκριτική. Και με ξεκάθαρη κριτική. Και με καταγραφή των μαθημάτων που πήρε κι ο ίδιος ο συγγραφέας του και πρώην πρωθυπουργός. Από «τα λάθη» που έγιναν – ή έκανε. Τα γράφει. Για όποιον τα διάβασε. Στο βιβλίο. Όχι στα σάιτς.

Μόνο που το Σάββατο, αλλά και τις μέρες που θα ακολουθήσουν, όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως, θα σχολιάζουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο «τί είπε» και «γιατί το είπε» ο Τσίπρας. Και είναι και λογικό. Και αυτονόητο. Κι έτσι πρέπει να γίνει.

Ουδείς όμως – πλην ελαχίστων – και κακώς, δεν θα ασχοληθεί με το «αυγό του φιδιού». «Δεν ξεχνάμε την προδοσία της Μακεδονίας μας. Διαμαρτυρία έξω από τον κινηματογράφο ΟΛΥΜΠΙΟΝ, για την προκλητική παρουσία του πρωτεργάτη της προδοσίας στην πόλη μας. Σάββατο 17 Ιανουαρίου 11.30 π.μ. Πρέπει να είμαστε όλοι εκεί», γράφει στα σόσιαλ ο αντιπρόεδρος του κατάμαυρου Εθνικού Μετώπου, Γιάννης Κουριαννίδης. Και οργανώνουν «αντι- συγκέντρωση». Με τις περικεφαλαίες, με τους Βουκεφάλες και με τα όλα τους.

«Αντισυστημικοί», όλοι αυτοί.

Μια ανάσα, διακόσια μέτρα πάνω-κάτω, από τη Βενιζέλου, όλα αυτά. Από το σημείο όπου το τρίκυκλο των Κοτζαμάνηδων του καραμανλικού παρακράτους, δολοφόνησε τον Γρηγόρη Λαμπράκη. Κι αν τα «διακόσια μέτρα» είναι στο περίπου εν τη ρύμη του λόγου, από το 1963, έχουν περάσει ακριβώς 63 χρόνια. Μετρημένα. Και δεν είναι τόσα πολλά. Κι ας έλεγε (όχι τυχαία) το 2018, σε συνέντευξή του ο Μητσοτάκης: «Τι τον νοιάζει τον 17χρονο τι έγινε το 1963;».

Εννοώντας βεβαίως «περασμένα-ξεχασμένα». Λες και η Ιστορία σβήνεται. Πλένεται. Για εξαφανιστούν τα ίχνη των εγκλημάτων της (ακρο)Δεξιάς. Και μαζί τους και οι λεκέδες. Από το αίμα. Και του Λαμπράκη. Που πότισε τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας. Τις οποίες θέλουν να ξαναγράψουν. Μην ρωτάς «ποιοι;». Ξέρεις.

Οι ίδιοι που θέλουν ξανά την αστυνομία ως κατασταλτικό τους βραχίονα απέναντι σε οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης. Οι ίδιοι που θέλουν τη Δεξιά όχι στην κυβέρνηση, αλλά στην εξουσία. Ενώ φαντασιώνονται «Μεγάλες Ελλάδες» με νέα τάγματα εφόδου. Ολιγομελή ή πολυμελή. Για να ταΐσουν ξανά και ακροδεξιά-ναζιστικά μορφώματα, όπως έγινε με τη Χρυσή Αυγή. Που άφησε πίσω της τον «χρυσαυγιτισμό» ως κληρονομιά – και νοοτροπία. Ρίχνοντας συγχρόνως ξανά, νέες σκιές. Σαν τέντα. Για να μην «κάψει» το φως της ιστορικής μνήμης, τους Λωτοφάγους.

Προφανώς το «παρακράτος» δεν πέθανε με την έλευση της Μεταπολίτευσης. Αυτά τα πιστεύουν οι… αθώοι. Παραμέρισε μόνο. Και η Δεξιά είναι καλή σε αυτό. Στο να «παραμερίζει», ό,τι ενοχλεί. Την βιτρίνα της. Και η ακροδεξιά, η πιο μικρή κι «ατίθαση» θυγατέρα της, ξαναγεννιέται – σε κάθε κρίση που παράγει πολιτικές ευκαιρίες επανόδου. Για την «μαμά Δεξιά». Είτε αυτή η κρίση είναι οικονομική. Είτε μεταναστευτική. Που τελικά, είναι πολιτική. Κρίσεις που προκαλούν όμως, συγκεκριμένες πολιτικές. Οι οποίες με τη σειρά τους προκαλούν φαινόμενα διαφθοράς. Οι οποίες τσακίζουν το κράτος Δικαίου. Και προκαλούν οργή. Δίκαιη οργή. Μα εύκολα διαχειρίσιμη.

Και για αυτό, η εποχή των Λωτοφάγων, δεν αντέχει τη μνήμη. Γιατί υπενθυμίζει τους εφιάλτες. Κι απαιτεί τη λήθη. Επιδιώκει να την επιβάλλει. Και στην περίπτωση του Τσίπρα, με την «Ιθάκη». Που δεν έρχεται βέβαια ούτε ως «σωτήρας», ούτε ως «Μεσσίας». Αυτά είναι για να πουλάνε κλικς και να τσιμπάνε λάικς στα σόσιαλ. Έρχεται με την υποχρεώση να (υπεν)θυμίσει πως, μόνο το πολιτικό πλαίσιο, είναι ρήξη. Ρήξη με τις πηγές της διαφθοράς, με την καρτελοποίηση της αγοράς, με την «ντισνεϊλαντοποίηση» της χώρας, με τον νεοφιλελευθερισμό, με κάθε μορφή ακροδεξιάς – από τα τρίκυκλα, μέχρι τις πανάκριβες γραβάτες της εξουσίας.

Ρήξη που οφείλει όμως να φέρει, να εμπνεύσει κι ένα σοκ συμμετοχής, να φέρει πιο κοντά τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις (για να αποδείξουν και οι τελευταίες πως και αριστερές είναι και προοδευτικές). Και τελικά, να επαναφέρει την πραγματική δημοκρατία.

Αλλιώς, η δίκαιη οργή θα γίνει ξανά «εργαλείο». Στα χέρια των κατάμαυρων πολιτικά. Και «η μικρή μας πόλη», όπως γράφει ο Θεόφιλος, αλλά και η χώρα θα προσθέσω, θα ξαναδεί. Τα τρίκυκλα να περνούν.