Τελικά, ποια είναι η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη; Είναι το κόμμα της… γιουρογκρουπικής αριστείας των «Πιερρακάκηδων» ή μήπως είναι η παράταξη των «Πλεύρηδων»; Π.Ο.Π σανός «κανονικότητας», «ασφάλειας» κι «αριστείας» από την μια, Π.Ο.Π σανός μακεδονικός από την άλλη.
Να τον στείλουμε στην Γιουροβίζιον να πάρουμε και το 12άρι από το Ισραήλ.
Banda Plevrica. Να τραγουδήσει το “Min Paraharasete tin Istoria” και στο τέλος ο Μετανάστευσης να ανεβαίνει – αλά Έλενα Παπαρίζου – επάνω στο χορευτικό, και να παίζει το πολιτικό του βιολί. Και να γίνει χαμός, το έλα να δεις! Όπως έκανε και το 2018-19 στα συλλαλητήρια κατά της «προδοτικής» όπως την έλεγαν, Συμφωνίας των Πρεσπών. «Αγκαζέ». Με τους χρυσαυγίτες από τη μια. Τους λοιπούς «Μιτσκοτσκιτάκηδες» από την άλλη.
Λογικό που τον ενόχλησε το τραγούδι της Banda Entopica στη Φλώρινα. Δηλαδή όχι ακριβώς αυτό το τραγούδι. Αλλά ένα άλλο τραγούδι. Αλλά και τι σημασία έχει;
Κι όχι απλά ενοχλήθηκε, αλλά ενοχλήθηκε πάρα πολύ. Γιατί μ’ αυτά εκεί στην ακροΔεξιά (δεν) παίζουν.
Κι ας έγραφε τις προάλλες στα σόσιαλ μίντια ο Χρήστος Ράμμος πως «σε μια σύγχρονη δημοκρατία και σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου, όπως είμαστε στα χαρτιά και διεκδικούμε πάντα να είμαστε και στην καθημερινή πράξη [που είναι και το πιο δύσκολο], θα τραγουδούμε ό,τι θέλουμε, σε όποια γλώσσα ή διάλεκτο θέλουμε και θα λέμε ό,τι πιστεύουμε, ό,τι μας εκφράζει και ό,τι λαχταράει η καρδιά μας”.
Και ποιος είναι αυτός ο Ράμμος δηλαδή, που θα μας πει πως εδώ είμαστε Βαλκάνια; Ο πρώην πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου
Επικοινωνιών και επίτιμος αντιπρόεδρος του ΣτΕ; Ο άνθρωπος τον οποίο ο «κυβερνήτης» της Ελλάδας, Μητσοτάκης, τον είχε κατηγορήσει πως έχει «δική του ατζέντα»; Ποιος είναι ο Ράμμος; Ο εξέχοντας νομικός επιστήμονας που βούρκωσε δημόσια – μετά την άνευ προηγουμένου επίδειξη επιθετικότητας της κυβερνητικής εξουσίας, δια στόματος μάλιστα πρωθυπουργού, προς τις ανεξάρτητες Αρχές, λέγοντας πως νιώθει ότι «θίγονται η τιμή μου, η υπόληψή μου, η αξιοπρέπειά μου, η προσωπικότητά μου και όχι μόνο αυτό, κάτι ακόμη
πιο πολύτιμο: η δικαστική μου τιμή»;
Του απάντησε κι ο Πλεύρης γράφοντας στο Χ πως, «διαβάζω ότι ο κ. Ράμμος πρώην διορισμένος πρόεδρος ανεξάρτητης αρχής αναφέρεται ότι έχουν χυθεί τόνοι μελάνι στο σύνταγμα, στις διεθνείς συνθήκες και στην νομολογία του ΕΔΔΑ. Πράγματι ισχύει. Ομως έχουν χυθεί και τόνοι αίματος για να απελευθερωθούμε από Τούρκους, Βούλγαρους και Σλάβους για να είμαστε ελεύθεροι στη Μακεδονία μας. Και αυτό το αίμα ζυγίζει περισσότερο από το μελάνι. Τόσο απλά».
Τόσο απλά μπορεί κάποιος να καπηλευτεί ξανά την Ιστορία. Και ταυτόχρονα, τόσο απλά μπορεί κάποιος να αποπειραθεί συγχρόνως να κανονικοποιήσει την πρακτική της επιβολής λογοκρισίας στην Τέχνη.
Τυχαίο – χρονικά – μπορεί να θεωρηθεί μόνο το περιστατικό στη Φλώρινα. Τυχαία καθόλου όμως – πολιτικά – δεν είναι η μόχλευση (και εκμετάλλευση) των θεμάτων με «εθνικό υπόβαθρο» από την Νέα Δημοκρατία. Ειδικά δε μέσα στο συγκεκριμένο (ασφυκτικό δημοσκοπικά) πολιτικό πλαίσιο, όπου ζητούνται «ανάσες». Πολλές «ανάσες». Εκτός όλων των άλλων μεγάλων θεμάτων που ήδη τρέχουν (μπλόκα, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ) και με τον Ιανουάριο «μπροστά» για τα νοικοκυριά που καλούνται ξανά να αναμετρηθούν με την οικονομική δυστοπική τους πραγματικότητα, τα εθνικά θέματα διαχρονικά λογίζονται «ακόμη και στην πιο δύσκολη για την κυβέρνηση», ως το… Μπερναμπέου της
Δεξιάς.
Τα γράφαμε και τις προάλλες στο theFAQ, σημειώνοντας πως «άλλωστε, διαχρονική κάψουλα διαφυγής και καταφύγιο μαζί, ήταν τα εθνικά ζητήματα. Για τους απανταχού Μιτσκοτσκιτάκηδες». Οι οποίοι βεβαίως, ανέκαθεν τζόγαραν πολιτικά (και ιστορικά) επάνω στην συλλογική άγνοια.
Και θα το ξανακάνουν.
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο