- Σε διεθνή κρίση άνευ προηγουμένου εξελίσσεται η απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο από τις ΗΠΑ, καθώς μεταφέρθηκε σε ομοσπονδιακή φυλακή του Μπρούκλιν μετά από αιματηρή επιχείρηση στο Καράκας, με την Ουάσινγκτον να επιχειρεί να βαφτίσει την στρατιωτική επιδρομή «αστυνομική ενέργεια», προκαλώντας έντονες αντιδράσεις, νομικά ερωτήματα και φόβους για γενικευμένη αποσταθεροποίηση στην Καραϊβική
Σε μια διαβόητη για τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης ομοσπονδιακή φυλακή του Μπρούκλιν μεταφέρθηκε χτες το απόγευμα ο απαχθείς πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και (πιθανόν) η σύζυγός του Σίλια Φλόρες, λίγες ώρες μετά την γκανγκστερική επιδρομή των ΗΠΑ και την αρπαγή τους από το φλεγόμενο Καράκας. Στις πρώτες δηλώσεις του στα αμερικανικά ΜΜΕ, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο επέμεινε ότι η «σύλληψη» του Μαδούρο δεν ήταν πολεμική αλλά… αστυνομική ενέργεια, που ως εκ τούτου δεν χρειάζεται καμιά εξουσιοδότηση από το αμερικανικό Κογκρέσο!
«Δεν ήταν εισβολή… Δεν είμαστε σε πόλεμο με τη Βενεζουέλα. Ο Μαδούρο πιάστηκε επί τόπου από πράκτορες του FBI!», δήλωσε ο Ρούμπιο, σε μια ακόμη πραξικοπηματική νομική ερμηνεία, που φυσικά αμφισβητείται ανοιχτά ακόμη και από βουλευτές και γερουσιαστές του Ρεπουμπλικανικού Kόμματος. Αλλά βέβαια ο θρασύτατος αυτός ισχυρισμός αποτελεί μια λεπτομέρεια σε μια έτσι κι αλλιώς εξωφρενική, πειρατική επιχείρηση, που καταργεί μονοκοντυλιά κάθε έννοια όχι μόνο του διεθνούς, αλλά και του αμερικανικού ομοσπονδιακού δικαίου.
Αμηχανία για την «ταμπακιέρα»
Ο Ρούμπιο, γιος φανατικών αντικαστρικών Κουβανών αυτοεξόριστων στο Μαϊάμι και λυσσασμένος εχθρός της Βενεζουέλας, της Κούβας και της Κίνας, βασικός «αρχιτέκτονας» της σημερινής κρίσης στην Καραϊβική, είπε ακόμη ότι οι Αμερικανοί κομάντος «δεν διέθεταν τον απαραίτητο χρόνο» για να συλλάβουν και τα άλλα επικηρυγμένα από τις ΗΠΑ στελέχη της βενεζουελάνικης κυβέρνησης, όπως τους υπουργούς Εσωτερικών Ντιοσδάδο Καμπέγιο (25 εκατομμύρια δολάρια) και Αμύνης Βλαδιμίρ Παδρίνο (15 εκατομμύρια), και γι’ αυτό επέλεξαν να πιάσουν μόνο τον «κύριο στόχο». Αλλά επέμεινε πως οι ΗΠΑ διατηρούν ανοιχτές «όλες τις επιλογές» και «όλους τους μοχλούς πίεσης» για το μέλλον και θα συνεχίζουν τον αποκλεισμό των φορτίων πετρελαίου και τη στοχοποίηση των αποκαλούμενων «ναρκόπλοιων», αν η κυβέρνηση της Βενεζουέλας δεν δείξει «περισσότερη συμμόρφωση και συνεργασία»…
Σε αντίθεση όμως με τον πάντα φανφαρόνο Τραμπ, που παρουσίασε την αρπαγή και αιχμαλωσία του Μαδούρο σαν τεράστια στρατηγική επιτυχία της Αμερικής και τόλμησε να υποστηρίξει ότι «θα διοικήσουμε τώρα εμείς τη Βενεζουέλα […] μέχρι να ολοκληρωθεί η δημοκρατική μετάβαση» (!) και φυσικά πανηγύρισε την… ανάκτηση του δήθεν «κλεμμένου πετρελαίου» από τις αμερικανικές εταιρείες, ο Ρούμπιο ήταν εμφανώς πιο αμήχανος στις απαντήσεις του. Ιδιαίτερα όταν ρωτήθηκε για το «νομικό καθεστώς» της επιδρομής και κυρίως για την… ταμπακιέρα, δηλαδή για το ποιος κυβερνά σήμερα τη Βενεζουέλα.
Είπε λοιπόν πως οι ΗΠΑ έδρασαν με βάση τη «νομική ισχύ» των αμερικανικών δικαστηρίων –ένα αυταπόδεικτο ψέμα– και ότι η κυβέρνηση των «τσαβίστας» δεν διαθέτει νομιμότητα και άρα «θα χρειαστεί να γίνουν εκλογές» – αλλά από ποιον και με ποιους υποψηφίους;
Οσο για το πετρέλαιο, που το αφεντικό του έσπευσε να παρουσιάσει ως «δικό μας», είπε πως «το μόνο που θέλουμε είναι ένα καλύτερο μέλλον για τον λαό της Βενεζουέλας… και μια πετρελαϊκή βιομηχανία όπου ο πλούτος θα καταλήγει στον λαό»!
Οι προφανείς αυτές αντιφάσεις μεταξύ Τραμπ και Ρούμπιο αναδεικνύουν τα τεράστια χάσματα ανάμεσα στο αμερικανικό θριαμβευτικό αφήγημα και την πραγματικότητα. Αν αυτά τα αίσχη που παρακολούθησε η ανθρωπότητα ήταν «επιχείρηση εφαρμογής του νόμου» και όχι καραμπινάτη εισβολή, τότε γιατί βομβαρδίστηκαν τουλάχιστον έξι στρατιωτικές βάσεις στο Καράκας και σε ακόμη δύο στρατηγικά λιμάνια, ενώ πώς δικαιολογείται η δολοφονία δεκάδων (και κατ’ άλλες πηγές εκατοντάδων) σωματοφυλάκων και βοηθών του ζεύγους Μαδούρο, στρατιωτικών στις βάσεις, αλλά και αμάχων πολιτών; Οι πρώτες εικόνες από την πρωτεύουσα δείχνουν ισοπεδωμένα κτίρια, καμένα αυτοκίνητα, φωτιές σε κατοικημένες περιοχές, ενώ δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής ούτε ένας ανεξάρτητος νομικός, εντός ή εκτός ΗΠΑ, που να δικαιολογήσει έστω και στο ελάχιστο αυτήν την απαράδεκτη ενέργεια.
Ας αφήσουμε όμως στο πλάι τα ζητήματα δικαίου, διεθνούς και μη, τα οποία έτσι κι αλλιώς στον κόσμο που ζούμε έχουν εξελιχθεί σε υποκριτικά φύλλα συκής κι όποιος δεν το πιστεύει ας συγκρίνει τις χτεσινές βαθύτατα διπρόσωπες και ντροπιαστικές δηλώσεις των περισσότερων Ευρωπαίων ηγετών με τις αντίστοιχες για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ή για τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα.
Φιάσκο στους δύο στόχους
Το σημαντικότερο πρόβλημα για την αμερικανική κυβέρνηση και προσωπικά για τον Τραμπ είναι πως πέτυχε στο χολιγουντιανό σόου, αλλά απέτυχε στη στρατηγική – δηλαδή αιχμαλώτισε τον Μαδούρο, αλλά απέτυχε στους δύο βασικούς στόχους, δηλαδή την ανατροπή του ανυπάκουου καθεστώτος των «τσαβίστας» και την ντε φάκτο, δηλαδή με στρατιωτικό ή πολιτικό έλεγχο, ιδιοποίηση του πετρελαϊκού πλούτου της χώρας.
Ηδη από προχτές ορκίστηκε υπηρεσιακή πρόεδρος της Βενεζουέλας, με απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, η Ντέλσι Ροντρίγκες, ένα από τα σημαντικότερα και πιο ικανά αλλά και σκληροπυρηνικά στελέχη του τσαβισμού. Η πρώτη δήλωσή της ήταν ότι πρόεδρος της χώρας παραμένει ο Μαδούρο και ότι η Βενεζουέλα δεν θα γίνει ποτέ ξανά αποικία κάποιας ξένης δύναμης.
Ταυτόχρονα, ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας ελέγχονται πλήρως από τους προαναφερθέντες Καμπέγιο και Παδρίνο, η δε αντιπολίτευση δείχνει να κρύβεται. Ασε που ο ίδιος ο Τραμπ φρόντισε να… τελειώσει με τις δηλώσεις του την υποτιθέμενη ηγέτιδα της αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάδο, τονίζοντας πως «δεν διαθέτει τον εγχώριο σεβασμό και την υποστήριξη» για να κυβερνήσει, στέλνοντάς την ουσιαστικά να κάνει παρέα με το άλλο ξεχασμένο «πουλέν», τον Χουάν Γουαϊδό…
Οπότε, πώς ακριβώς θα «διοικήσει» τη Βενεζουέλα η Αμερική και πώς θα επιστρέψουν στις δήθεν «κλεμμένες» πετρελαιοπηγές τους οι αμερικανικές πετρελαϊκές; Και πώς θα εμποδίσει ή έστω θα επιβραδύνει το αναπόδραστο τέλος της αμερικανικής «μονοπολικής στιγμής», της εφήμερης πλανητικής μονοκρατορίας των ΗΠΑ; Με απαγωγές, δολοφονίες και πειρατείες; Οπως έγραψα και προχθές, η Ιστορία δείχνει ότι τέτοιες σπασμωδικές και μαφιόζικες αυτοκρατορικές ενέργειες συνήθως γυρίζουν μπούμερανγκ, οδηγώντας σε ταχύτερη συσπείρωση των άλλων μεγάλων και μικρότερων δυνάμεων και σε επιτάχυνση της πτώσης του εκάστοτε άφρονος ηγεμόνα…
Πηγή: efsyn.gr
0 Σχόλια
Αφήστε ένα σχόλιο