Ανπόπιουλιστ οπίνιον (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)

Πως το ‘πε τις προάλλες ο Βαγγέλης Βενιζέλος; «Η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη γιατί δεν υπάρχει το κοινωνικό συμβόλαιο», δήλωσε στον
ΣΚΑΪ, προσθέτοντας ότι «μόνο στην Ελλάδα αυτό που λέγεται υποκειμενική φτώχεια, δηλαδή αν σου φτάνουν τα λεφτά σου είναι 67% “όχι”. Δηλαδή δηλώνουν ότι τα εισοδήματά τους είναι ανεπαρκή».

Δίκιο είχε. Η χώρα, όντως, έχει καταστεί «μη διακυβερνήσιμη». Και όσο συνεχίζεται η συστηματική φτωχοποίηση της κοινωνίας, τόσο θα ζορίζουν τα πράγματα και πολιτικά. Τι ΔΕΝ είπε όμως ο έγκριτος συνταγματολόγος; Αυτό που κανείς – τους – δεν λέει, όταν πάει η κουβέντα στο… ζεματιστό. Σε αυτό δηλαδή που όλοι – τους – συστηματικά, αποφεύγουν να συζητήσουν.

Ποιο είν’ το… «ζεματιστό»;

Μα, το ποιος χρεοκόπησε οικονομικά – τελικά όμως και πολιτικά τη χώρα. Ποιες ήταν εκείνες οι δυο πολιτικές δυνάμεις που οδήγησαν την κατάσταση έως εδώ;

Όχι. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν διατηρούν «το δικαίωμά τους στη σιωπή», από αστική ευγένεια ή από… πολιτική συστολή. Σιωπούν στρατηγικά απέναντι στο επίδικο, διότι τα πάντα στην Ελλάδα μοιάζουν να λειτουργούν πια σε συνθήκες πολιτικής ομερτά. Όλοι γνωρίζουν τι έφταιξε και πήγαν τα πράγματα κατά διαόλου. Κι όλοι (οι πολίτες) γνωρίζουν, ποιοι ήταν οι πολιτικοί πρωταγωνιστές για να συμβεί αυτό.

Αλλά, κανείς δεν μιλάει.

Στην Ελλάδα, έχει χρεοκοπήσει πολιτικά το ίδιο το Κράτος. Σύμπτωμα αυτής της χρεοκοπίας είναι βεβαίως και ο «χιλιοτραγουδισμένος» κατακερματισμός του πολιτικού σκηνικού. Του σκηνικού του «ενάμιση κόμματος» όπως το περιγράφουν πολλοί αναλυτές. Όμως, ενώ θα περίμενε κανείς να ανθίζει ο πολιτικός λόγος απέναντι στο νεοφιλελεύθερο κυβερνητικό έκτρωμα και στα παραγωγά του, ο πολιτικός λόγος που δίνει σαφείς, λειτουργικές και πειστικές απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, το πολιτικό πλαίσιο στον δημόσιο διάλογο παραμερίζεται ως «παλιό μοντέλο διαχείρισης».

Και στην θέση του, στην εποχή της εικόνας (ή μήπως του θεάματος;), προκρίνονται λύσεις προσωποκεντρικές. Στολισμένες με πιασάρικα συνθήματα και ατάκες ευρύχωρες (σ.σ. «άλλαξέ τα όλα», Ποια, όλα;), που φωνάζουν, τραβούν την προσοχή, αλλά δεν εξηγούν. «Λύσεις» που περισσότερο θυμίζουν «μετα-απευθειασαναθεσιακές» καταστάσεις, πολιτικές του καναπέ και της πληκτρολογιακής εκτόνωσης, παρά ο,τιδήποτε άλλο.

Άραγε θα υπήρχαν η Πλεύση Ελευθερίας, η Ελληνική Λύση, η Νίκη, το ΚΙ.ΔΗ, η Φωνή Λογικής, αν δεν υπήρχαν αντιστοίχως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο Δημήτρης Νατσιός, ο Στέφανος Κασσελάκης ή η Αφροδίτη Λατινοπούλου στο πολιτικό σκηνικό;

Η χρεοκοπία της χώρας, είναι πρωτίστως πολιτική. Κι αλίμονο αν η συζήτηση συνεχίσει να γίνεται αποκλειστικά και μόνο στη βάση της
δεδομένης/δικαιολογημένης λαϊκής δυσαρέσκειας, που διαχρονικά όμως αποτελούσε εύφορο έδαφος πολιτικής εκμετάλλευσης. Από επιτήδειους.

Χθες βράδυ, μόνο στους αδαείς προκαλούσε έκπληξη η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού, της μητέρας-συμβόλου του αγώνα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας για απονομή Δικαιοσύνης στο έγκλημα των Τεμπών. «Είμαι στην πρώτη γραμμή μαζί με άλλους ανθρώπους που προσπαθούμε να οργανώσουμε αυτό το κίνημα», είπε, στέλνοντας ουσιαστικά σήμα για τη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος. Ενώ ξεκαθάρισε πως, «δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας με κανένα από τα προηγούμενα πολιτικά κόμματα. Οτιδήποτε έχει ακουμπήσει το παλιό σύστημα, δεν μας αφορά».

Ακόμη ένα πρόσωπο. Με βαρύ συμβολισμό το συγκεκριμένο. Αρκεί όμως αυτό; Γιατί ήδη αρκετοί, ενώ ανυπόκριτα στέκονται στο πλευρό των συγγενών – όλων των συγγενών – των θυμάτων του εγκλήματος στα Τέμπη και του αγώνα που δίνουν για Δικαιοσύνη, εκφράζουν τις δεκάδες απορίες τους.

Απορία όμως ειδικά – και – για το εάν ο δίκαιος θυμός, η δίκαιη οργή, δίχως όμως σαφές πολιτικό πρόγραμμα και στόχευση (για όλα τα πεδία της καθημερινότητας, της εσωτερικής κι εξωτερικής πολιτικής της χώρας), μπορούν να πετύχουν τον τελικό σκοπό.

Την «αλλαγή σελίδας».

Μήπως λοιπόν τα προσωποκεντρικά πολιτικά σχήματα-κόμματα-κινήματα, απλώς συνεχίζουν να απορροφούν την λαϊκή δυσαρέσκεια, λειτουργούν
πολιτικά ως κινηματικές πλατφόρμες εκτόνωσης, ενώ ταυτόχρονα δεν είναι ικανά να προσφέρουν λύσεις; Κυρίως, να δώσουν απαντήσεις;

Και το πιο σημαντικό: Αυτός ο κατακερματισμός, πολιτικά ποιον, ποιο σύστημα εξυπηρετεί;

Είναι σαφές πως η διάσπαση, ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης, τρέφει τη ΝΔ και τον σάπιο κόσμο που συντηρεί την τελευταία 7ετία, την κρατά διασωλημένη στην πολιτική ζωή, την κάνει να φαίνεται «σταθερή δύναμη» και τελικά, πετυχαίνει να εμποδίσει τη δημιουργία ενός ισχυρού προοδευτικού μπλοκ.

Η έξοδος από την κρίση μπορεί να επέλθει μόνο μέσω της Πολιτικής – με το «Π» κεφαλαίο. Και από εκείνον που θα μπορέσει να εκφράσει τα συλλογικά αιτήματα με προγραμματικό «ταλιροποιημένο» λόγο, με σαφείς, αντιληπτές, λειτουργικές προτάσεις για την αναδιανομή του πλούτου, την ενίσχυση της δημόσιας Υγείας και Παιδείας, την φορολογική δικαιοσύνη και τις μεταρρυθμίσεις στους θεσμούς. Με ένα πλαίσιο δηλαδή, που θα αντιμετωπίζει προβλήματα και θα απαντά με λύσεις – και – στον δικαιολογημένο θυμό της κοινωνίας.

Αλλιώς, (και) η πολιτική μας χρεοκοπία θα βαθαίνει.