Αυτοκτονία ελπίδας

• Το προσωπικό σημείωμα είχε γίνει φέιγ βολάν.

Κατερίνα Τζωρτζινάκη

Μετά τη δημοσιοποίηση των τελευταίων σκέψεων της 17χρονης, αλλά και άλλων ευαίσθητων πληροφοριών, το «Χαμόγελο του Παιδιού» απηύθυνε έκκληση σχετικά με τη διαχείριση του τραγικού περιστατικού. Ήταν όμως πολύ αργά.

Το προσωπικό σημείωμα είχε γίνει φέιγ βολάν. «Δεν χρειάζεται να κάνουμε δημόσια την πιο ευάλωτη στιγμή του για να μιλήσουμε για την ανάγκη στήριξης. Γιατί κάπου μπορεί να υπάρχει ένα άλλο παιδί που θα το διαβάσει σε μια πολύ δύσκολη στιγμή… Και οι λέξεις αυτές μπορεί να μη λειτουργήσουν ως ενημέρωση, αλλά ως ταύτιση. Ας μην κάνουμε τον πόνο περιεχόμενο». Τον κάναμε ήδη. Ακόμη και βίντεο «βαθύτατα προβληματικό και επικίνδυνο» διακινήθηκε.

Οι αναλύσεις δίνουν και παίρνουν γι’ αυτό που δεν χωράει ο νους. Εικασίες και συμπεράσματα, ενώ χάσκουν τα τραύματα. Ορατά, ενώ αόρατες ήταν οι διεργασίες που συντελέστηκαν μέσα στο σώμα της ψυχής δύο άγνωστών μας νερατζοκόριτσων, σε διάδραση με το σώμα της κοινωνίας. Σε μια ηλικία που η ζωή είναι ακόμα ερωτήσεις. Σαν σφυριά.

Αιτιάσεις, αντιδράσεις για «συστημική αποτυχία» και «σάπιο κόσμο», βγαίνει και το «σχολείο-εξεταστικό κέντρο» και ο «άκρατος ανταγωνισμός» στον δρόμο.

Σχεδόν ζηλεύω όποιον κινείται με βεβαιότητες. Γυρεύω ασυλία στα στοιχεία του ΠΟΥ, της Unicef, της Eurostat, του «Χαμόγελου» (γραμμή βοήθειας 1056), της «Κλίμακας» (24ωρη γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία 1018), ψάχνω τις στατιστικές και τα δεδομένα, αναζητώ τα λόγια των ειδικών.

Όλα ιδιαίτερα ανησυχητικά. Πίσω από τα ποσοστά και τους αριθμούς ιστορίες τόσο διαφορετικές κι όμως ένα νήμα τις δένει, η αίσθηση ότι σε κρίσιμες στιγμές μένεις μόνος. Μόνος στην απώλεια, την απόγνωση, την ντροπή, τη σύγχυση, την αμφισβήτηση.

Δεν είσαι. Μόνο στην οριστική απόδραση, που είναι βαθύτερη από τον θάνατο.

Γίνεται πάλι συζήτηση και καλώς. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να αποτρέψουμε κάθε τραγωδία. Δεν μπορούμε.

Το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν φτιάχνουμε έναν κόσμο κόσμημα, ασφαλή, με κοινωνική ισότητα και ευημερία. Δεν θέλουμε, δεν μπορούμε, ατελείς είμαστε κι έτσι προχωρούμε.

Το ερώτημα είναι γιατί την ψυχική υγεία και την πρόληψη υποτιμούμε. Ακόμη.

Πηγή: naftemoriki.gr